Dünya Küçük by Belin Alev

New York’ta başka bir hayat! - Kasım 2011 (bölüm2)

2012-01-24T22:00:00.000+02:00

Ramazan Bayramı’nda, kar fırtınası yüzünden NY uçağınabinememiş ve havaalanından üzgün bir şekilde geri dönmüştük (yerine gittiğimizRoma tatili için bkz: Roma –Eylül 2011).Kurban Bayramı tekrar bizi ümitlendirdi ve düştük yollara. Yazının ilk bölümü için tıklayın

Gün 5: Salı
Bugün Manhattan’ın dışında bir Woodburry adlı outlete gidicez. Internettenmağazalara baktık, hangilerine gidiceğimizin listesini yaptık. Otelin üstsokağında bir yerden otobüs ayarladık, otobüsün park ettiği yerin önünde birbagel cı vardı, leziz bir bagel alarak otobüse bindik. Bize yerleşim planıverdiler, gideceğimiz mağazaları işaretledik filan, çok komikti. İndik ve Nevraile “ayrı mağazaların insanlarıyız” deyip yollarımızı ayırdık. Bu arada her önüne gelen birşey sipariş etti, elimdebir liste var ki birkaç sf. Neyse ki, birkaç ayakkabı ve birkaç çanta için bileoraya gitmeye değdi JNevra alışverişini bitiremediği için 4 otobüsü ile benle gelmedi. Ben deotobüsten inip Duane Reade’e gidip makyaj malzemelerine saldırdım (bir gün öncede Mac’ten almıştım ıvır zıvır). Gören cidden beni profesyonel bir makyajsanatçısı sanabilir, o kadar çok kozmetik almışım (annem zaten Nevra’yı uyarmışaldırtma ıvır zıvır diye).
Akşam için Robert de Niro’nun yeri Nobu’da yer ayırttık.Burası da füzyon bir Uzakdoğu restaurantı. Biz gene menüde yazan hiçbirşeyianlamadığımız için, tam sushi söyleyecekken, garson imdadımıza koştu ve şu andane yediğimizi söyleyemesem de her bir siparişimizin ultra leziz olduğunubelirtmem gerek. Biraz midemiz şişerek döndük otelimize geri.

Gün 6: Çarşamba
Bilin bakalım sabah kaçta kalktık J 6! Bugün biraz daha sanatsaltakılalım dedik, metroya giderken Starbucks’tan kahvemizi alıp bir Amerikanözentisi yaşadık, ordan metro ve işte Central Park’tayız!
Renklerin güzelliğinianlatamam, sanki bir film setindeyiz. Yerlerde ve ağaçlarda turuncu sararmışyapraklar, aralarda yeşillik ve masmavi bir Manhattan gökdelenleri ile dolu gökyüzü!Parkın içinden geçtik ve MetropolitanMuseum’a gittik. Nam-ı diğer Mets. Dünya tarihi ile ilgili çeşitli objeler,mobilyalar, takılar, savaş ekipmanları vb arasında kaybolduk. Özellikle Oceaniabölgesine ait sergilenen objelere aşık oldum. 3 saatte bu bahsettiklerimi zortamamladık. Bu arada ilkokul öğrencileri gelmişler, öğretmenleri ile, tablolarınarasında bir yerde oturuyorlar ve eserleri nasıl değerlendirmeleri gerektiğiniöğreniyorlar, hayran kaldım, ben de oturdum dinledim resmen. Ordan çıktık,güneşin altında merdivenlerde oturduk, bir blues grubu geldi, My Girl isöylemeye başladılar ve ben mest oldum. Diyorum hayattaki mutluluklar“anlar”dan ibaret ve ben burada birçok an yaşıyorum, başka birhayat yaşıyorum.Mini konserimizden sonra bir diğer indirimli depatment store olan Ross’a gitmekistedik ve aynı bloku 82 kere dolanarak, en sonunda elimizdek adresin mağazadeğil de merkez ofisi olduğunu anladık. Ama bir ısrarcıyım ben sormayın,Nevra’nın sabrına hayran kaldım JÖğlen yemeği vakti geldiğinde, bize Le Meridien Otel’in içinde Burger Jointadlı bir hamburgerciye gitmemizi önermişlerdi: kocaman şık bir plazayagiriyorsunuz, solda siyah bir perde var ve içeri girince karanlık bir Marmarisbüfe karşınızda Jinanılmaz, cidden beklenmedik, 2 gün önce yediğimiz hamburgerle kıyaslanınca bubir alt kademedeydi, bir de cok soğanlıydı mahvetti bizi ama deneyim icin bilegidilir.
Yürüyüş ve mağaza bakmaya devam ve meşhur 5. Caddeye geldik,abartıyolar canım bu mağazaları, hiçbirşey almadık tabii J Yürürken bir parkınönünden geçtik ama Ortaköy gibi mini mini standların olduğu bir park, yılbaşıağaçları, süslemeler, ileriye dogru yürüdük kocaman bir buz pateni pistietrafta masalarda izliyor insanlar kayanları. Sonradan adının Bryant Parkoldugunu öğrendiğimiz bu parkta, veranda gibi bir yerde sallanan koltukta oturupsıcak şarabımızı içtik, işte bir başka mutlu an daha... Çok keyifliydi. Ordanyavaş yavaş otelimize döndük ve üstümüzü değiştirip çıktık.

Bryant Parktaki buz pisti

Bu gece Özgür ve Zeynep’le Ai Fiori adlı, Michelin yıldızıkazanmış bir Italyan restaurantına gidiyoruz. Salatasından raviolisine ve etindentatlısına kadar ne yediysek üstündü. Benim ilk Michelin yıldızlı restaurantımoldu ve diğer gittiğimiz restaurantlardan fazla ödemediğimizi (diğerleri de pekucuz diildi gerçiJsöyleyebilirim ama içlerinde en lezizi bu idi.
Gün 7: Perşembe
Erken kalkmaya devam, gerçek Amerikan hayatını yaşicazhırsımızı bir adım öteye götürdük ve Nevra’nın bir işi için önce postaneye! sonrada para transferi yerine gittik. Halka karıştık. Ordan gene Century 21. Nevraile ayrıldık ben TJ Maxx ve ordan Chelsea bölgesine gittim. Yeni binalar, bohembir ortam, önerilen bir kaç yer vardı bunlardan biri de Magnolia adlı bakeryidi ancak bulamadım. Next time!
Ordan dünyanın en büyük mağazası olduğunu iddia eden Macy’se gittim, dolandıktan sonra odaya giderek bavullarımı yerleştirdim. Ne de olsa1 günümüz kalmıştı ve bavullara nasıl sığacağımı kara kara düşünüyordum.Nevracık da geldi en sonunda ve “How to succeed in life” adlı Daniel Radclife’inyani Harry Potter’ın oynadığı müzikale gittik. 3 saat süren, muhteşem dekorlarmuhteşem şarkılar, ben ben diilim kendimden geçtim, nasıl vakit geçti ciddenanlamadık ve tadına doyamadık. Boşuna Broadway demiyorlar bunu anladık.

Gün 8: Cuma

Son tam günümüz. Bir başka önerilen restaurant Balthazar’da-Soho’da- kahvaltıya gittik, bu yerlerin hepsi mi birbirine benzer kardeşim, amalezizdi JOrdan Nevra ile gene yollarımızı ayırdık, ben Madison Sq in orada gördüğümkocaman Borders adlı kitapçıya gitmeye koyuldum. Gittim, sınırları ortankaldırmışlar Jyeller esiyo kitapçı yerinde. Yürüye yürüye devam ettim yoluma, o gün deGaziler günü imiş, kaldırımlarda barikatlar, etrafında kalabalık filan, yokVietnam gazileri, yok 9/11 itfaiyecileri yok Irak gazileri ve hatta gaziköpekleri vb bir yürüyüş yapıyorlar, nasıl etkilendim anlatamam, sanki benorada yaşıyorum. Bir o kadar da üzüldüm, biz burda hiç değer kıymet bilmiyoruz,nasyonalist duygularım kabardı.
Oteledöndüm bana en yakın Barnes and Nobles (başka bir kitapçı) nerde söyle dedimPertev’e. Abla çok uzakta dedi bana JBen de ben günde kaç milyon blok yürüyorum sen biliyo musun bana koymaz dedimve 20 blok ötedeki bir yerin adresini verdi. Oraya giderken, InternationalCenter of Photography’nin önünden geçmiştim ve buraya da ilk NY ziyaretimdegelmiş, Amerika’daki zenci hakları vekadınların oy hakkı kazanması ile ilgili sergileri büyülenerek izlemiştim. Bu sefer Vogue mu bir derginin arşivindenfotoğraflar ve çalışmalar vardı üst katta, e güzel sanatsal yaklaşımlar. Asılalt katta kanım dondu. Fotoğraf tarihe tanıklıktır gibi klişe laflar var ya,gerçeklik kazandı benim gözümde. 9/11 faciası olduğu gün ve sonrasına ilişkinfotoğraflar toplamışlar. Olduğu ilk gün dumanların çıktığı anlar, WTC binasınıniçinde patlamış ofisler, erimiş metaller, cenaze törenleri, tanıdıklarınıarayan insanların dağ gibi notları. En çarpıcısı, evi o alana bakan bir kadın, cangüvenliği ve sağlık sebebiyle evini boşaltıyor. Kadın kamerasını koyuyor ve 90 gün boyunca kazı alanında çekimyapılıyor. İlk günlerdeki hassas çalışmalar, elleriyle kazdıkları yerlerdencesetler çıkması filan aklımdan gitmiyor. Çok etkinlendim ve üzüldüm. (o fotoğraflara bakmak isterseniz: http://hereisnewyork.org/)
Ordançıktım ve bu sefer Barnes and Nobles’a gittim. Dekorasyon kitapları koridorundayere çöktüm, aldım yanıma nerdeyse 20 tane kitap ve hayallere daldım resmen.Fonda Frank Sinatra’nın albümü, tam 3 saat evimi şöyle yaprım, kursta böyleanlatırım şeklinde mutlu mesut anlar yaşadım. Yine ve yeni anlar... Odaya gidipdinlendikten sonra Nevra ile buluştuk, otelin bir üst sokağında TrattoriaTrecolori adlı italyan restaurantında yemek yedik. Ordan son gecemiz şerefineÇağlalarla adresini Spring Street – Oscar Cafe olarak aldığımız için,topuklularla ayazda 1 saat ileri geri yürüyerek bulmaya çalıştığımız mini baragittik. Toplasan 20 kişi alır. İçeridekilerin 2si Amerikalı, bir nerelioldugunu bilmediğim ama hoş garson var ve gerisi Türk J İçeride sigara içmek yasak,dışarıda da alkol almak! Bizim Türklere hiç uymadı bu iş. Sezen Aksu çalmayabaşladıktan sonra biz yavaş yavaş taksiye atladık ve gittik.
Gün 9: Cumartesi
Son gün, 13’te transfer aracı alacak bizi. Sokakta birkrepçide kahvaltı yaptıktan sonra, Hell’s Kitchen adlı bit pazarına gittik.Bazıları gerçekten eski eşyalar bazıları da Çinden getirip koymuş resmen oraya.Bavulda bir iğne için bile yer kalmadığından hiçbir şey almadık tabii. Ordanben otele döndüm. Bizi alması gereken transfer aracı 13 yerine 13.30da geldi.Ben sanıyorum ki bize özel bir taksi gelecek. Onun yerine 2 sıralı SUV geldi.Arkada yaşlı bir çift, biz onların önünde şöförün arkasındayız. Uçakta bavullimiti max 2 adet kişi başı. Geç kalmışız direk havaalanına gidiyoruz sanırkenbaşka bir yerden Rus bir kadını almaya gittik. Kadın 10 kocaman bavulla bekliyobizi. Şöförün de haberi yok, ingilizce de bilmiyo zaten. Kendine göre bir planyaptı. Kadını yaşlı çiftin arasına, beni kendi yanına öne aldı, bavulları dabenim yerime, Nevra’nın yanına aldı. Benadamla kavga ettim otele bırakırım filan dedi, ben de bırak dedim, o derece.Aslında sinirden kudurmam gerek ama arkaya bi döndüm, Nevra garibim sol eliyletuttmuş bavulları üstüne düşmesin diye, bir de bana “merak etme tutuyorum”diyo. Aklıma geldikçe hala gülüyorum. Neyse sağ salim vardık havaalanına,pişkin şöför bahşiş istedi bi de utanmadan.
Dönene kadar bizim maceralarımız bitmez. O sabah uçaktaarkalardan yer ayırdık. Planımız 4 koltuklu orta sıranın koridorlarındaoturmak, böylelikle birisi gelmezse ayaklarımızı uzatıp uyuycaz. Arkadaşcanlısı hostes, check in yaparken biz ayrı gayrı düştük diye, bize sormadanNevra’nın yerini değiştirmiş ve yanıma koymuş. Uçağa bindik, Nevra meşhur “excuse me” si ile stewart ı çağırdı, olayıanlattı ve adam direk “sonuç olarak arkadaşınızın yanında oturmak istemiyosunuzdi mi doğru anladım” dedi. Ben dahil bir sürü yolcu gülmekten koptuk. Neyse kişanslıydık, hiç kimse gelmedi, sanki yatakta yatıyo gibi uzanarak rahat rahatgeldik.

9 gün NY’da ne yapıcaksınız çok uzun olur Miami ye geçin vbdemişlerdi. Hatta biz de, daha yakın Washington’a geçelim demiştik ama iyi kiprogramı bu şekilde yapmışız. Hem koşturmadık hem tadını çıkarttık. Bir gündaha fazla kalsaydık bile farklı birşeyler daha bulacağımıza eminim, meselaHarlem, Queens, Brooklyn tarafına hiç geçmedik, bizimki halis muhlis Manhattanseyahati oldu aslında. Artık kısmet gelecek sefere J Benim için 2011 yılının eniyi seyahati en keyiflisi bu oldu ve dünyanın cidden küçük olduğunu bir kezdaha anladım.

New York’ta başka bir hayat! - Kasım 2011 (bölüm1)

2012-01-24T21:36:00.003+02:00

Ramazan Bayramı’nda, kar fırtınası yüzünden NY uçağınabinememiş ve havaalanından üzgün bir şekilde geri dönmüştük (yerine gittiğimizRoma tatili için bkz: Roma –Eylül 2011).Kurban Bayramı tekrar bizi ümitlendirdi ve düştük yollara.
Gün 1: Cuma
Bir Cuma akşamı vardık NY’a. Yanımda seyahat ekurim Nevra,havaalanında uzunca bir süre kiraladığımız limuzini bulmaya çalışmaca. Allahbaşka bir yolcu bekleyen Türk şöfördenrazı olsun, limuzin şirketini aradık ve kavuştuk şöföre.
İçimde çocuksu bir heyecan var, oysa o kadar çok seyahatettim ki, şımarıkça olacak ama yorgundum yolculuklardan. Amerika’ya üçüncügelişim, NY’a ikinci, gene de heyecanlıyım.. Aylar öncesinden gün gün neyenecek gezilecek gidilecek alınacak planı yapılmış, elimizde koca bir exceltablosu J

Manhattan sokaklar ve bloklardan oluşuyor, çok kolay yollarıbulmak. Otelimiz 48’e 8de yer alan Best Western Plus President oteli.... Sokağımızınadı Broadway! Gerçekten o ünlü Broadway’da kalıyoruz, etrafımız bir sürütiyatro ile dolu. Times Square ise 42’ye 7’de, öyle yakınız.

Best Western odamız, at koştur!

Otele geliyoruz,odaya çıkıyoruz, minnacık bir oda, tam bir hayal kırıklığı, odayıdeğiştiriyoruz, bu seferki daha da boğucu. Kadın Pazar günü NY maratonu olduğuiçin çok dolu olduklarını, ertesi günü beklememizi söylüyor. Peki diyoruz vekendimizi sokağa atıyoruz, ışıkların arasında, meşhur Times Square’deyiz. Nasılkalabalık, üstümüze geliyor insanlar, sanki gece 10 değil, gündüz gibi ışılışıl her yer. İlk gördüğümüz Duane Reade’e (oranın bir drugstore zinciri, bizdekiGratis gibi) giriyoruz ve abur cubur (nam-ı diğer munchies) alıyoruz. Sersembir durumdayız, 12 gibi odamıza gidiyoruz ve uyuyoruz.

Gün 2: Cumartesi:
Sabah 6’da uyandım ve uyuyamıyorum. Nevra da uyandı 7 gibi.Biraz oyalandıktan sonra yollara attık kendimizi. Planımızda Meat PackingDistrict’te, Pastis’te kahvaltı var. Öncelike Meat Packing, eskiden mezbaalarınolduğu bir bölge, Tory Burch gibi ünlü markaların ve güzel restaurantlarınaçılması ile popülerlik kazanmaya başlamış, bizim bugünkü Karaköy gibidiyebilirim. Pastis ise, Kitchenette’in menüsünü ilham aldığı! (gerçektentasarım ve ortam aynı) bir cafe –restaurant. Saat 10 gibi gittik nasılkalabalık..rezervasyonunuz yok, şimdi git 1 saat sonra gel dediler. Etrafıdolandıktan sonra geri döndük, yumurtalı bir kahvaltı yaptık, lezzetliydi.NY’da kahvaltı için sonradan averaj olduğunu öğrendiğimiz bir rakam ödeyerekçıktık ama kendimi Gossip Girl’de dediğigibi “Manhattan’s elit” şeklinde hissetmeye ilk adımımı attım..

Pastis menu, yazı karakteri nasıl?

Ordan yürümeye başladık. Bed, Bath and Beyond’dan Amerikadakiilk alışverişimi yaptım: mutfağım için çok güzel bir paspas aldım!! Milyonsokaktan geçerek SoHo’ya gittik. Birsürü mağazalar arasında gözümüz döndü, çok beğendik heryeri. Bu arada Nevra’daben de NY’a daha önce geldiğimiz için turistik yerlere gitmemiz gerekmedi,gerçekten gerçek hayatı yaşama fırsatımız olacak. Öğlenleri kahve –kurabiye vbile geçiştirme, milyon blok yürüme ve metroyu da unutmayarak, otele geri dönme.Tekrar odayı değiştirme (bu sefer 1m2 daha büyük odamız ve otelin en büyükodalarından biriymiş J.Bu arada otelde concierge var, istediğiniz yeri belirtiyorsunuz nerde olduğunu söylüyorya da hemen rezervasyon yapıyor, canım Pertev.
Akşam için Mr. Chow’a yer ayırttık. Burası modern Asyamutfağı. Sahibi Mr. Chow 1950’lerde gelmiş ve iki şubesi var. Biz 57th streettekiyerine gittik, daha kolay yer bulunuyor diye. Garson bir ısrarcı, zorla bize setmenü yemek aldırttı, bitiremedik de. Yanımızda 2 tane Güney Amerikalı tip, biriçok hoş ama nerdeyse göbeğine kadar açmış gömleği, paralı kıro.. bu aradaherkes birbirine merhaba, bye bye modunda, medeniyet ne de olsa J Çıktığımızda çok geçdeğildi ama biz biraz yorgunduk. Yine de o topuklularla hırs yaptık, yürüyeyürüye gittik otele. Sokaklara biraz daha alışalım, yönümüzü kolay bulalımdedik. Times Square’e kadar sakindi, sonra Times Square’de aydınlandı dünyamızgene. “I wanna wake up in a city that never sleeps” kısmının burası içinsöylendiğini düşünüyorum.
Gün 3: Pazar:
Sıfır uyku.. olacak iş değil,sağa dön, sola dön, bir günönce eşek gibi yürüdük yorgunluk filan,cidden uyuyamadım. Sabah 7’de maillere bakmak için lobiye indim, bir tek oradainternet var. O gün şehirde maraton var, nasıl kalabalık resepsiyon, sanırsın aynıanda 100 kişilik Japon grubu geldi. Birköşede otururken, hani medeniyiz ya, çocuğun birine “hi” dedim, çok da sevimlibir tip John Stamos’un ikizi resmen. Yanıma geldi, tanıştık, telefonumu aldı,sen de gel maratona dedi filan. Ben kibarca reddettim tabe, aricam sonra diyerekkoşmaya gitti, ben de bak erken kalkan erken yol alır dedim.. 5 dakika geçti,Evrim diye bir arkadaşımı gördüğümü sandım, çığırdım; valla o. Onlar kalabalıkbir grup geldiler ve Çağlacım da onlarla. Kendisinden otel fiyatı öğrenmek içinotelinin adını sormuştum ama aklımda kalmamış bile, aynı oteli rezerve etmişizşansa. Dedim sabah sabah fazla hareket oldu, odaya çıkıyım. Nevra da uyanmıştı,çıkmak üzere aşağı indik, bi baktım lobide çok eskiden tanıdığım ve çoksevdiğim bir arkadaşım ama o kadar uzunzaman olmuş ki emin olamıyorum o mu, ne işi var burda diyorum filan, cidden oçıktı ve ben bir kez daha dünya küçük dedim.

Pier 87

Bir başka brunch yeri Freeman’s ta sabah 9.30’da buldukkendimizi. Bu arada biz gelmeden 1-2 gün öncesine kadar kar fırtınası vardı NY’da,etrafta karlar kalmış ama soğuktan eser yok, sweatshirtle dolaştık (son gündışında), Allah’ın sevdiği kuluyuz resmen. Freeman’s sabahın o köründe açmamıştabii, 10’a kadar kapıda bekledik, açılınca bizi bir masaya yerleştirdiler. 1800’lerinAmerikan dekorasyonu ve yemekleri: öyle kimenüyü anlamıyoruz, kelimeleri anlasak bile tasavvur edemiyoruz yemekleri.Birşeyler sipariş ettik, yedik ama ne gözümüz ne karnımız doydu. Bu sıradaÖzgür’le Zeynep geldi, sohbet vb derken Özgür ilk defa geldiği için az da olsaturistik bir yerler görelim dedik. Yürüye yürüye Little Italy / China Townyaptık. Ordan deniz kenarına doğru geçtik, organik pazar vardı dolandık, ordanPier 87 midir nedir iskele, oraya gittik,ilk gelişimde de gelmiştim buraya, bildik bir yeri görmek güzel oldu(Patlicaaannn).Ordan Wall Street’e geçtik, içeri giremedik çünkü “Occupy Wall Street” adlıkapitalizm karşıtı gösteriler sonucunda polis sokakları kapatmıştı (resmendünya tvlerinde gösterilen bir olayı bizzat gördük). 9/11 “0 ground” a gittik,ordan Özgürlerle ayrıldık çünkü Century 21 adlı, markaların ucuza satıldığıdepartment store un önüne gelmiştik ve kendimizi kaybettik.

meshur boğa heykeli

Akşam Çağlacığımın doğumgünüydü, o ve gang i ile buluştuk, Dos Caminos adlı Meksikarestaurantına taksi bulamadığımız için yürüyerek gittik, gene milyon blokyürüdük. Pek birşey yiyemedik, 12 gibidöndük, bu sefer uyudum mışıl mışıl.
Gün 4: Pazartesi
İçtimamıza gene sabah 6da başladık, bence bu ciddi biryaşlılık emaresi, uyuyamıyoruz daha fazla! 2000 ya da 2001 de sanırım ilk geldiğimde Burcucum beni iHop diye oranınmeşhur pancake’çisine götürmüştü. Bir nostalji daha yaşamak istedim ve orayagitmek istedim. Normalde iHop lar hep şehirdışında. Internetten baktık, şansa 2ay önce ilk defa Manhattan’da açmışlar, hem de o gün planımızda olan sokaklardanbirinde. Metroya atladık gittik, her biri 1500 kalori olan kahvaltımızı yaptık(çoookk kaloriliii) ama umrumuzda bile olmadı. Ne de olsa ayaklarımızda Shapeup ayakkabılarımız, sabahları bindiğimiz metro dışında sadece yürüyoruz yakarızne de olsa dedik JOrdan Union Square’e geçtik, Filenes ve TJ Maxx adlı department store lara daldıksaatlerce, bir yerde frozen yogurt yedik ve biraz daha dolandıktan sonra,Madison Square e geçtik. Orada bizeçok tavsiye edilen Shake Shack Burger iarıyoruz, dolan dolan yok. Polise soruyoruz adam aksanımızla dalga geçiyo Nevrasinirleniyo, tutuklanıcaz JOrtaya çıktı ki biz Madison Square Garden’ın ordayız ama gitmemiz gereken yer10 blok ötede Madison Square Park’ın orada. Hay bana bu yeri tavsiye edip deuyarmayanın ayakları şişsin emi dedim, şansa bir tane de bizim otelin dahayakınında varmış, oradakine gidelim dedik ama neden taksiye binmediğimizihatırlamıyorum. Hamburgerciye geldiğimizde artık son nefesimi vermek üzereydim J Gittik bir sıra var kianlatamam ve insanlar sipariş vermek için dışarıda bekliyo öylesine kuyruk. 30dk lık işkenceden sonra “ben hayatımda böyle bir hamburger yemedim”. Ciddenbütün işkencelere değdi. O sulu sulu kabarık et, kıvamında kızarmışlığı,ekmeğin uyumu, turşunun lezzeti hala tadı damağımda(yazıyı yazdım ve hamburgersipariş ettim!). Eğer kuyruk olmasaydı bir tane daha bile yiyebilirdim. Ordanenerjimizi toplamış ve mesut bir şekilde otelimize döndük.

Bölüm 2'yi okumak için tıklayın.

Iyi seneler!

2012-01-10T22:17:00.001+02:00

Gec de olsa iyi seneler dilemek istedim! Herkes icin Saglikli, keyifli ve bol tatilli( seyahat demiyorum)Bir yil diliyorum. bu blogun da takipci sayisinin artmasi dilegiyle:)Sevgiler

Disko disko partizani/ Parma - Ekim 2011

2011-11-25T18:21:00.001+02:00

Bir fuar için Bologna Havalimanına indik ve sonradan eskiden kamyon şöförü oldugunu ogrendiğimiz sürücümüzle birlikte Parma’daki otelimize dogru yol adlık. Aslında Reggio Emilia adlı Parma ve Bologna arasında kalan bir bölgedeyiz, tam tabiri ile kuş uçmaz kervan geçmez bir yer. Nitekim otele gittiğimizde oglen saati idi ve otelde yiyecek birsey yoktu, civarda da oyle bir yer yoktu. Parma’daki farklı bir oteldeki randevumuza giderken, yol uzerinde bir alışveriş merkezi gorduk –daha dogrusu Mc Donalds tabelası gorduk- ve oraya gittik, alelade bir pizzacıyı bulduk – Mc ten daha iyidir diyerek- ve orda bol hamurlu pizzalarımızı bitirdik.

Il Partigiano

İşimizi bitirdikten sonra Parma meydanında rehberimizle buluştuk, gittiğim bir yerin tarihçesini; okuyarak öğrenmek yerine bizzat rehberden dinlediğim ender fırsatlardan biri oldu bu. Burası da nehrin ikiye boldugu sehirlerden. Saray, etrafındaki alan konusunda bilgi aldık ve nitekim orada arkasını saraya donmus bir partizan heykeli ilgimizi çekti. Meğersem Parmalılar anti-faşist olmaları ile ünlülermiş ve şu meşhur İl Partigiano, bizde bilinen ismi ile Ciao Bella şarkısı buranın bir yerel halk ezgisi! imiş.
Küçük bir şehir Parma, üniversitesi olduğu için genç nüfus çok fazla. O gün gezerken, tez sunumudan geçip mezun olmuş 2-3 yeni doktor gördük. Meğersem adettenmiş, Julius Sezar'ınki gibi yapraklardan bir taç takarak, pelerinle dolanıyorlar etrafta, fotoğraf çekiyorlar halkla, çok şekerdi.
Ara sokaklardan geçerek Klise, manastır ve vaftiz klisesinin oldugu mini bir meydana geldik, Parma Rönesans döneminde hacı adaylarının yollarının uzerinde olan onemli bir uğrak noktasıymış. Manastırın üzerinde yer alan çeşitli renklerdeki tabaklar da, o dönemde okuma yazma oranı düşük olduğu için, yolculuk eden hacı adaylarına “burada yemek verilir” mesajı vermek içinmiş. Semiolojinin gücü! Kliseye girip, adak mumlarımızı yaktıktan sonra Garibaldi sokağında ucuz fiyatlı ayakkabıcıların ortasında bulduk kendimizi, ya beğenmedik, ya da beğendiklerimizin numaraları olmadığı için almadık. Bu arada Parma, Parmesan peyniri ve Prosciutto di Parma (Parma salamı) ile meşhur. Meydanın arkasındaki daracık sokaklardaki yerel dükkanlardan peynir ve salamımızı alıp yürüyerek akşam yemeği yiyeceğimiz restauranta doğru gittik. La Filoma adlı bu antik restaurant, oda oda bölmelerden oluşuyor. Sadece tek bir garson var, biz içeriye girdiğimizde nasıl bir yerde olduğumuzu algılamamız vakit aldı, ancak yemekler gelince nerde oldugumuzu anladık J Acayip leziz balkabaklı ravioli ve farklı soslu bir lazanyadan sonra bir tatlılar geldi ki evlere şenlik. Milföy ve sorbet, çok doymuştuk hepsini bitiremedik ve içeriden ahçı geldi beğenmediniz mi diye. Şiddetle tavsiye olunur.

Parma'da dar sokaklar

Ertesi gün Parma’da fuara gittik, hayal kırıklığı ile oradan erken çıktık ve Fidenza adlı bir outlet/alışveriş merkezine gittik. Birçok marka var- meğersem arka kısmında birçok giyim markası daha varmış ama bize gördüklerimiz yetti. Biz özellikle ev dekorasyon eşyaları satan Maisons Du Monde da kendimizi kaybettik, bir sürü ıncık cıncıkla döndüm resmen. Ordan hamam gibi sıcak olan odama döndüm (arkadaşımın odası da buz gibiydi, bi ısı ayarı yoktu oteldeki odaların). Bir de ilginç birşey, sanki Afrika’dayız her yer sinek dolu. Mağazaya giriyosun sinek, arabaya biniyosun sinek, fuara gidiyosun sinek. Fuardaki bayanın yorumu çok ilginçti : “hava dışarıda soğuk burada sıcak ya, onun için giriyolar??!!”

Neyse otelde dinlendikten sonra taksiye atlayıp akşam yemeği için bir bilinmeze sürüklendik. Git git bitmiyor yol, nasıl da ıssız anlatamam, Polonezköy gibi bir yere geldik, karanlık olduğu için tam anlayamadığımız ama sonra internet sitesinden bakınca gördüğümüz doğa içerisinde butik bir otele gitmişiz. Meğersem buranın Locanda Ca’ Matilde adlı restaurantı da çok meşhurmuş, biz oradayken de garsonun çok ünlü oldugunu söylediği bir futbolcu geldi. Hatta Michelin aday listesindeymiş. Allah dedik tam fanfini finfon, geçirmelik bir yer olacak. Bir ekmek sepeti ve çeşitleri geldi, mükemmel. Çok güzel bir şarap eşliğinde enteresan yemeklerimizi yedik. İşin ilginç kısmı, sunulan her yemeğin içinde ne varsa adı o: mesela “ıspanak püreli, balzamik soslu, şanfıstıklı (serpilmişti dekor olarak), balkabaklı krem brüleli ahtapot salatası” yedik.. Valla söylemesi yemesinden uzun sürüyor J Sonra az pişmiş bir et geldi, fena degildi, arkadaşım için biraz çiğ olduğu için lütfen pişirirmisiniz demek istedim. Resmen Italyanca uydurarak “cookare” diyerek, Italyanca ya yeni bir kelime hediye etmiş oldum J

Ertesi gün tekrar fuara gidip, alakasız bir şekilde orda yaşayan bir arkadaşımı gördüm (bu arada uçağa binmeden havaalanında 3 kişi görmüştüm, Pazartesi günü sokakta yürürken Mısır’da çalışan bir iş arkadaşımı gördüm ve bu da üstüne geldi, diyorum dünya küçük diye J Öglen işimiz bitti ve uçağa atlayarak geri döndük.

Bir günlük macera: Marsilya -Eylül 2011

2011-10-20T21:58:00.001+03:00

Kaderin alakasizca bulusturdugu 5 kisi. Bir yanlış anlaşılma sonucunda nerdeyse sadece bir günlüğüne gelinen bir tatil. Rahat koltuklar ve güleryüzlü ama biraz konuskan hosteslerin olduğu bir gece uçuşu. Gecekondu mahallesini andiran, özensiz ve metro istasyonu vari basit bir havaalani. Transfer aracı ile merkez istasyona gidiş ve taksi icin dışarı çıkmamız ile birlikte hayatin gerçekleri ile tanışmaca: iğrenç bir sidik kokusu?!, uzun bir taksi kuyruğu ve etratfa ne taksi ne de harita yok, fareler cirit atıyor. Saat ise sabahın 4’ü.

Tam bir korku filmi başlangıcı yaptık Marsilya’da. Oysa surpriz bir şekilde Pegasus’tan hediye olarak kazanmıştım bu seyahati. Kanal Türk’te “Aş Kendini” adlı en sevdiğim Türk seyahat programını sunan Aydan’la olacaktık. Neyse ki, başladığı gibi kabus geçmedi.

Bu aksilikleri umursamayıp iphone google maps ile, bar çıkışı yemek yiyen göçmenlerin arasından yürüye yürüye bulduk yolumuzu. Otelimiz ara sokakta St Louis adli mini bir otel, binanin dışı ve hatta odanin sade ama şık dekorasyonu Fransızların Provence adlı bölgesinde bulunduğumuzu hatırlatıyor. Odamızın dışında minik ama şirin bir balkonumuz bile var üstelik.

Sabah, croissant kokularıyla (kahvaltı salonuna odamızın yanında) uyanıp, gece o yorgunlukla oda anahtarımızı kapının dışında unuttuğumuzu görerek şaşırıyoruz. Ağızda dağılan croissant ımızı reçel ile yiyip, tabana kuvvet diyoruz. İlk durak, sokağımızın önündeki ikinci el pazarı. Ama nasıl eskiler, yani insan utanır satmaya. Sonraki günlerde akşam çal, sabah sat pazarı adını verdik oraya. Aralardan çıktık, Rue Paradis (cennet sokağı) markaların olduğu sokaktan geçip –ki Pazar günüydü ve tek bir yer bileaçık değildi, Canabiere adlı ana caddeden geçtik. Oradan deniz kenarının ve asıl hareketin olduğu Vieux Porte (eski kapı, port) a geldik. Pazar günlerine özgü ıncık cıncık standları, orası sabun ile ve zeytinyağı ile ünlüymüş, bir de lacivert çizgili t-shirt satıcıları her yerde. Nasıl sıcak anlatamam, Nevra’ya hemen koşup şapka aldık. Portun orta kısmında “petit train” dedikleri, şehirde kısa tur attıran trene bindik. Zaten Marsilya seyahatini sidik kokusu ve tren yolculuğu ile hatırlayacağım, seyahatin yarısı trende geçti. Petit train çok şeker. Bir sürü yer gezdik, tepelerde Notre Dame Klisesi’ne bile çıktık (ki bana kalsa tren olmasa çıkmazdım). Mum yakıp dileklerimizi diledik ve şehre geri döndük. Portun arka sokaklarından birinde kalan La Plaine adlı sokakta – akşamları da hareket bu civarda- Fuxia adlı bir yerde, son zamanlarda içtiğim en lezzetli (üstelik de house wine) roze şarap eşliğinde yemeklerimizi yedik. Gene porta döndük güneş altında bir süre bekleyerek, feribotla D’if Adasına (Monte Cristo Kontu orda yaşamış – Ezel’in başlangıç hikayesi) gittik. Feribot bizi adaya bırakırken, başka bir grup insanı da Le Frioul adasına bıraktı, halk meğersem oraya denize gidiyormuş. Bu arada Marsilya’nın da Le Prado diye bir plajı var, önünden geçtik mini trenimizle, yıkılıyodu valla, içimde kaldı denize giirememiş olmak. Eğer kaleye şatoya meraklı değilseniz, adaya sakın gitmeyin. Yazılarımı okuyanlar bilir, zaten bir kale takıntım var benim. Aynı, hepsi aynı. Eğer illa gidicem diyosanız da sabahtan gidin, hem kabak gibi güneş var hem de çok yokuş –merdiven,dıhhanır kalırsınız. Dönüşte odaya geldik, üstümüzü değiştirip grupla toplanarak akşam yemeği için Place de Julian’da Melo Cafe’de, ultra komplike bir sipariş vererek akşam yemeğimizi yedik. Bu Place Julian da Marsilya’nın bohem semtlerinden biriymiş ama yaz muhalefeti sebebiyle biz ve birkaç masa daha vardı, heryer kapalı idi (Ağustosta Avrupa’ya giderken dikkat edilmeli. Ya sadece deniz ya da kültür turu ideali, bizdeki gibisi olmuyo).

Ertesi gün, güne erken başladık ve Marsilya’da görecek pek fazla birşey kalmadığı için Cannes’a gittik (bu ne bohem hayat di mi). Aslında Cannes için planlarım farklıydı, bir Cote d’Azur gezisi kapsamında Monaco, St Tropez ile filan görmek istiyordum ama nihilist ve sabırsız kişilik sonucu bugüne kısmet oldu. Sahile yürüyerek indik veeee mini trene binerek dağ tepeyi gösterdiler bize.

Bu sefer sahildeki her türlü oltelde kim kalmış, kim nerde kiminle tanışmış bilgilerini dealdık. Cannes film festivali ile anılan ve sürekli ünlülerin akın ettiği lüks bir şehir, ancak ben film endüstrisinin etkisini daha fazla görmeyi beklerdim, bana az geldi. Onun yerine bütün lüks mağazalar dizilmişti sıra sıra. Öğlen Pepperoni adlı bir yerde yemek yedik. Sonra etrafta dolanmaya devam ettik, sıcaktan takatimiz kalmayınca “Le Notres” adlı pastane- kafe arası şık yerde oturduk. Çok lezziz milföy ve bir tatlıyı daha paylaştık Nevra ile. Hesap geldi ve hayatımızın en pahalı milföyünü -16 eur verdik!!- yediğimizi farkettik. Bu duyguyu en son Mimolet adlı restaurantta bir litrelik bir şişe suya (üstelik 3 şişe içmiştk) 27 tl verince yaşamıştım, biz de aynısını yaptık ve bir bardak soğuk su içtik.

Dönüşte akşam yemeği için meydanda Le Place Provence adlı yerde pek leziz olmayan bir yemek yedik. Ordan Baloo adlı mekanda içkilerimizi yudumladık. Yanımızdaki tiplere –genelde gençlerdi- bakarak, tanıdığımız insanlara benzeterek eğlendik.

Son gün Aix en Provence ‘a bir wine tur a gidelim dedik. Ancak yer ayırtmayı son dakikaya bırakınca yer kalmadığını öğrendik. (Mutlaka önceden yer ayırtın: 00 33 (0) 629 21 9117) Aş Kendini - Aydanlar da çekim için oraya gideceklerdi, toplu olarak otobüse binip bölgeye gitik. Minik bir merkezi var, o kısmı cidden çok şeker, tam bir Orta Çağ kasabası gibi, nerdeyse Don Kişot çıkacak karşınıza bir anda. Şehir turumuza nasıl başladıık? Tabii ki mini trenimize bindik ve dolandık. Orada “simple food” adlı bir yerde fast ama leziz food yedik, çekimlerimizi yapıp 15 dakikalık ünümü yaşadım!

İlginç, ev dekorasyonu mağazaları vardı, onlara girip çıktık. Baktım Nevra beni durduruyo,meğersem annem tembihlemiş saçma sapan birşeyler aldırtma diye J Yukarı kısımda başka bir meydanında oturup komik bir o kadar da şekerli çıkan içecekler istedik . 4 gibi otobüse binip Marseille’e döndük. Son alışverişlerimizi yapıp, aman da Fransa’ya kadar gelmişiz, crep yemeden olmaz diyerek kreplerimizi de yedik. İsimlerimizin listede olmadığı uçuşta isimlerimizi buldurup, bavulumuzu kendimiz tartarak uçağımıza bindik. Sabah 6 gibi eve sonra da yarı baygın vaziyette işe gittik, o kadar yorgunduk ki dünya küçük bile diyemedik.

La Dolce Vita a Roma - Eylül 2011

2011-10-20T21:30:00.002+03:00

Neye niyet neye kısmet diyerek, Irene Kasırgası’ndan dolayı iptal edilen New York seyahati sonucunda yolumuz Roma’ya düştü. İlk –ve de son- 15 yıl önce ailemle gittiğim Roma’ya aslında geçen senelerde bu bilinçli halimle J tekrar gitmek istemiş ancak fırsat bulamamıştım.

Sabah erken uçakla Roma’ya gittik, şehre inmek için oranın Havaş’ına bndiğimiz anda ayağımı birşey ısırdı ve bütün seyahat boyunca benle gezecek kaşıntım başladı. Termini –ana tren istasyonuna gittik, nasıl kalabalık nasıl gürültülü. Orada işimizi hallettik ve metroya bindik yürü babam yürü. Son gün anladık ki o metroda o kadar yürüyene kadar otele de varırmışız. Neyse Barberini meydanında Via Sistina daki Italyan aksanı ile Otel kinggi (gerçek adı Hotel King) olan bakımsız otelimize yerleştik. Bütün tatil boyunca resepsiyona her gittiğimizde birbirine benzeyen ama farklı 6 ayrı kişi duruyordu. Otelden ileri doğru gittik ve Voila (pardon Eccola!) İspanyol merdivenlerinin üst kısmına çıktık. Bolbol foto çektirip meydana bakındık ve Louis Vuitton ve diğer mağazaların olduğu paralel sokaktan geçtik. Oranın ana caddesi olan Via del Corso nun sol tarafına doğru yürüdük, mağazalara, ara sokaklara girip, Piazza Saint Lorenzo’da Teichner adlı restaurantta ilk makarnamızı yedik. Ordan bol yürüyüş (uzun bir süre şıpıdık giymek istemiyorum, döndüğümde topuklarım resmen patlamıştı), Aşk Çeşmesine varış ve abartırcasına bozuk paralarla dilek dileyiş J

Gene bol bol yürüyüş. Panteon a gidiş, orada Di Rienzo’da Cafe Latte Freddo muzu içiş ve sapıkça bir Louis Vuitton alma isteğiyle Istinye Park taki mağazayı arayıp fiyat kıyaslama, ve Istanbul’dan almaya karar vermece. Ordan yürüyerek odaya döndük ve güzellik uykumuza yattık. Bu arada hava 31 derece, yürümek zor, mağazaların bir kısmı zaten Fiere dönemi diye (Ağustos tatili gibi birşey) kapalı, diğerleri de saat 12-14 arası kapatıyor siesta fiesta modeli. Akşam nereye gidelim diye düşündük, 4 numaralı respesiyonist bize Isola Tiberina diye bir adayı önerdi. Bu arada şehir Istanbul gibi 2 kısımdan oluşuyor ve arada bir nehir, üzerinde minik minik köprüler var. Bu ada da arada kalmış. Gittik, gitmez olaydık. Çay bahçesinde oturup iğrenç yemeklere saçma sapan para vererek çıktık oradan. Ordan yürüyerek önce Sinangog’un olduğu bölgeden (bu kadar çok Kosher restaurantını hiç bir arada görmemiştim, minik Israel sanki) geçtik, ordan Campo di Fieri adlı alana geldik, oradaki meydandaki yerlerden birine tünedik. Bir anda meydanda “Guardaaa” diye bağrınan, hayatımda gördüğüm en kötü ilusyonistlerden biri çıktı karşımıza (bir diğeri de bir gece öncesinde ve bir gece sonrasında karşımıza çıkacaktı). Ertesi gün Piazza Navona’ya gittik. Artistlerin tablolarını gördük, çeşme önünde resim çektirdik. Bu arada Roma’nın bir çeşme şehri olduğuna karar verdik Nevra ile. Nereye gitseniz, alelade bir sokağa bile girseniz tarihi bir çeşme var. Orada Domiziano adlı bir cafede Cafe Noisette diye soğuk bir kahve içtim, anlatamam nasıl lezzetliydi. Tekrar çıktık Campo di Fiori sokaklarında kaybola kaybola dolandık. Oradan bir sürü kişi tarafından tavsiye edilen Bafetto adlı, Roma’nın en iyi pizzacısına gitik ve cidden çoookk yürüdük. Ve gittiğimizde ne görelim, Fiera sebebiyle kapalıyız. Yani Sultan ahmet köftecisinin kapalı olduğunu düşünün?? Yok efendim 2. Şubeleri varmış oraya gidinmiş filan dinlemedik, ara sokaklardan birinde gördüğümüz ilk güzel gözüken yere gidrik: Taverna Parione. Pizza yedik, fena değildi ama hayatımda yediğim en iyi pizza diyemem, hele Napoli’dekilerden sonra. Aman da aman buraya kadar gelip de Vittoria’yı (zafer anıtı) ve Colosseum u görmeden olmaz deyip, oralara da gittik, gene bol bol yürüdük otele geldiğimizde haşatımız çıkmış ve benim bacağımdaki ısırıklar artmıştı.

Akşam düzgün bir yere gidelim diyerek, şehrin karşı kısmındaki Trastevere’ye gittik. Aynı bizim Ortaköy, biraz daha genç versyonu. Orada Ristorante Acco di S. Calisto’ya gittik, çookk lezziz yemekler (bu sefer Ginocchi yedim) yedik. Bu arada Nevra beyaz çorapları ile ayakkabısının topuklarına basmış olan baş garsonu beğendi. Hesabı ödemeye gittiğimizde oranın sahibi olduğunu düşündüğüm Marcello’cuğum bizi 12.30 gibi içki için davet etti. Umarım gözü yollarda kalmamıştır! Bu vesile ile görüp göreceğimiz tek Italyan erkeği kısmetimizi tepmiş olduk. Bir de heryerde herkes bizi Brezilyalı sandı. Irlandalı, Fransız a vb alışmıştım ama Brezilyalı son dönemlerde çıktı. Bir de çok komik, Italya’da ikinci cümle “nerelisiniz”.. bin saat anlat dur... Trastevere bölgesi, 1990lardaki Bodrum merkez gibi, kalabalık daracık sokaklar, aradan girip dereden çıkabildiğin yerler. Kalabalık olan ve gözümüze en düzgün yere çöktük ve içkilerimizi aldık. Halimiz kalmamıştı ve oradan geçen bir taksiye binme gafletinde bulunduk, sanki Taksi filminde gibi, zigzaglar çizerek gittik. Neyse sağ salim vardık otele. Son günümüzde artık Roma’da gündüz gezilecek yerler bitmişti J Haritaya bakıp denize bu kadar yakınız neden yok buralarda diye sorduk birilerine, Fuimicinio –havaalanının olduğu yeri önerdiler ama gitmedik. Dönünce de Ostia’yı söylediler denizin süper olduğu bir sahil kasabası diye, gelecek sefere artık dedik (ki bu ne zaman olur bilmiyorum). Vee biz de bu son günü değerlendirmek için ne yaptık? Tabii ki kendimizi alışverişe vurduk. Termini istasyonundan 10:00da kalkıp Castel Romano outlet e giden otobüse binmeye niyetlendik. 5 dakika ile kaçırdık otobüsü. 2 saat sonraki otobüse kadar deli dana gibi dolandık. Outlete vardığımızda çocuklar gibi şendik ancak tam bir hayal kırıklığı oldu benim için. Bir kere ben kıyafet bakmayı zaten sevmiyorum. Olsa olsa ayakkabı ve çanta. O mağazalarda da ya paçoz ya da oylesine pahalı ürünler vardı ki hiçbirşey alamadım. Öğlen yemeğinde de şansımız pek yaver gitmedi. Dönüş otobüsü çok komikti, sürekli ve hiç bitmeyen bir poşet yerleştirme sesi sonucunda otobüs oldu ve bir sıra insan da minibüste gider gibi ayakta kaldı ve yola oyle devam etti. Çıkışta yürüme hırsı bürüdü gözümüzü. Midemin senfoni orkestrası şeklindeki performansı eşliğinde dinlendik (valla makul yedim neden böyleoldu anlamadım). Son gecemizde farklı bir yeri daha görelim dedik. Testisle pistacchio birleşimi olan Testaccio’ya gitme kararı aldık. Burası efendim, sanat – mimarlık – tasarım fakültelerinin olduğu, bir nevi bizim Cihangire benzeyen, bohem ve trendy bir semt. Taksici amca birkarç restaurantın önünden geçirip, bizi ıssız karanlık ucube bir yerde sap gibi bıraktı. Soldan gidin dedi bir de. Sanki KarınDeşen Jack turundayız. Aman gitmeyelim diye konuşurken yanımızdan geçen tipler kıro Türk çıktı. O güzel aksanı ile “aman da memleketimden bagyanlar gelmiş yardım edelim” dedi, ve o izbe yerin “diskolar” bölgesine gittiğini söyledi. Yemek için geri dönün dedi. Angelino diye çok çık döşenmiş ve düzgün insanların olduğu bir yere girdik, doluymuş ancak 10da alırmış dedi ve biraz ileri gittik. Burada Acqua e farina (su ve un) adlı bir yerde gene 15-20 dakika bekledikten sonra, restaurant alanının dışında,tek bir masanın olduğu bir yerde cezalı gibi tek başımıza yemek yedik. Yemekler leziz, fiyatlar makul ama servis berbattı (bir de bizi köşeye tıktı). Aman insan içine çıkalım diyerek, gene gereksiz ve yürüme tutkusu ile Trastevereye geçtik tekrar (35 dk filan yürüdük). Bir sürü yere baktık ama evvelki akşam gittiğimiz yere gitmeye karar verdik. Efendi gibi içkimizi içip otelimize döndük.

Ertesi sabah ben 4te kalkıp yola koyuldum ve neye niyet neye kısmet ama gene de dünya küçük dedim.

2 Ekim 2011 Pazar günü Kanaltürk - Aş Kendini Programındayım!

2011-09-29T21:56:00.004+03:00

Geçen ay Pegasus'un talihlisi olarak, Aş Kendini Programı ve sevgili Aydan ile Marsilya - Cannes - Aix En Provence'a gittim! 2 Ekim Pazar günü saat 14:00'te KanalTürk'te beni izleyin :)

Detaylar ve tavsiyeler program yayınlandıktan sonra burada..

Bir yaz klasiği, Bodrum - Temmuz 2011

2011-08-09T23:15:00.000+03:00

Anladım ki Bodrum bana her zaman iyi geliyor.
Cuma iş çıkışında Sabiha'dan atladım uçağa. Bülent'in bana jesti sonucunda beni havaalanından bir araç aldı, Ortakent'te Palavra diye bir balıkçıya götürdü. Deniz kenarı, kumların üstünde masalar, belli gündüz şezlonlar alıyor bu masaların yerini. Bavulumu kumlarda sürükleyerek muhtesem bir giriş yaptım restauranta :) Sakin, keyifli bir yer, 10 kişilik masamızda nedense haremlik selamlık oturulmuş, üstelik kadınlar çocuk muhabbeti yapmakta. Bi an bayılcam sandım. Bu arada Gümüşlük'te Limon diye bir yer açılmış, ilk planda o vardı ama olmadı.
Son anda gitmekten yan çizdiği Ajda konseri yerine (ki nitekim kendisi iptal oldu son dakikada) Özgürlerle merkezde buluşup Adamik'e gittim. saat 2 gibi, konser iptal olduğu için yarı hüsran yarı mutlulukla şehre inen Yeşimlerle Küba'da buluştuk. Bu kadar yakınımda bu kadar enteresan bir manzaraya şahit olduğum ender bir geceden sonra demlenmiş! bir şekilde Yalıkavak'a döndük. Gene gecenin bir köründe yatış ve sabah 9da kalkıp, direk evin önündeki denize giriş. Cidden böyle bir lüks, huzur, keyif yok. Bol şükür duasından sonra Karan'la oynamaca (Yeşim'in yenilesi oğlu, 1.5 yaşında ve aç -otur- bill (bilgisayar) kelimeleri ve tabii ki işaret parmağıyla çok güzel yönlendiriyo adamı - parmağında oynatmak bu olsa gerek).
Kahvaltı, koşturmaca olmadan gazete oku, Özgür ve Zeynep gelince, evin 10 adım ötesindeki Luna Beach te bir çardak altında konuçlanma, dedikodu -iş ve uyuklama. Öylesine iyi geldi ki.. Bu arada bu sene ne vardı bilmiyorum ama denizde saldırgaç mini kbalıklar fena ısırdılar beni.
Akşam Gündoğan'da adı Cemil'in Yeri idi sanırım, 2-3 yıldızlı bir otel, önünde deniz ve üstünde iskele akşamları balık lokantası oluyor. Orada yemekten sonra, Türkbükü'ne gidiş, sağ taraftaki takıcıları ziyaret ve ordan da organik dondurmacıdan uzun kuyrukta lezziz dondurma alarak arabaya dönüş (evet saat 11 civarıydı, evet yaşlandık artık, evet Karan yanımızdaydı).
Ertesi sabah gene erken saatte- ama bu sefer uyumus olarak- kalkıp denize girmece. Sonra kahvaltı - evi toplama ve bu sefer Akyarlar tarafına, 4 aylık bebeği olan Gülüm'ün yanına gitmece. Barın bebek cok minik, çok uslu ve sessiz. Meteor Plajı'na inince işimiz çok kolaydı (cabbar bakıcı da yardımcı oldu tabii biz anne-babasıyla denize girerken). Ordan yola koyulmaca ve beni şaşırta bir şekilde Pegasus'la tam zamanında kalkış -iniş (tam Ramazan başlıyodu, uçakcana şaşırdık valla). Gece geç saatte eve geliş ve dünya bir yana Bodrum bir yana deyiş...

Enerjik Alexandroupolis - Temmuz 2011

2011-08-09T22:55:00.007+03:00

Bir şehre, birlikte gittiğin kişilerin anlam kattigina, şekillendirdiğine her zaman inandım. Yanında o yeri avucunun içi gibi bilen birinin olması da fark yaratır. Henüz geçen sene gittiğim Alexandroupolis’in geceyle gündüz kadar farklı yönlerini yaşarken, işte bunları düşünüyordum.

Bilge’nin başının etini yememiz sonucunda, kendisi çocuklarını ve eşini ve tabii ki minivanını ayarladı ve biz yola koyulduk. Akşamüstü 3 te yola çıktık. Ipsala yerine Pazar Kule kapısından hiç beklemeden geçtik. Alex e olan yolu 45 dakika uzattık aslında ama kapılarda bekleme süresini minimuma indirmiş olduk böylelikle. Kaymak gibi otobandan geçtiğimiz için o 45 dakika bizi yormadı (daha dogrusu sürücümüz Bilge’yi). Tek sorunumuz freni pek tutmayan aracımız oldu ama kazasız belasız atlattık J

Party crashers gibi, direk Aya Yorgi koyunda aynı isimli beach club – restaurantta yemeğe gittik. Süper gün batımı manzarası ile adambaşı 17 euro vererek deli gibi deniz mahsulu ve meze yedik. Oradan Thraki Palace Otel deki odalarımıza geçtik. Üstümüzü değiştirip, şehre indik, tam geçen seneden hatırladığım gibi ama ara sokaklarda mini mini açık hava barları sanki daha canlı. Geçen sene ne kadar keyifli ama sakin bir sahil kasabası gibi geldi ise bu sene tam zıttı; canlı ve enerjik. Sahil kenarında yer alan barlardan Avalon full ve biraz gürültülü, ordan geçince önümüze çıkan ve konuşma seviyesinde müzik çalan Thema’da birşeyler içtik.

Ertesi sabah denize nazır kahvaltı ederken Frappelerimizi içtik ve gene Aya Yorgi’ye –ama bu sefer deniz için gittik, deniz süper, kamelya gibi bir yerin altında oturduk, bula bula Mikahilis diye 50 yaşında bi adam bizi buldu. Türkçe de biliyo çat pat, konuşası gelmiş adamın. Yemek siparişimiz 2 saatte geldi, açlıktan ölmek üzereyken koçan mısırları terli göbeğine değdire değdire geçen amcadan mısır almayı bile düşündük. Üstelik mısırcı amca hayalet gibi, nereye gitsek gördük adamı. Bir de Nevra güldürdü bizi her zamanki gibi, yaklaşık on dakika frappesini nasıl istediğini anlattı aman yağlı sütle olmasın ama şeker olmasın aman da aman, sonra Muge Margarita sipariş verince sanki light olsun diye kanırtan o değilmiş gibi, hemen Margaritaya döndü :)

Yunanistan da Yunanlılar gibi davranmak gerek dedik ve akşam yemeğine 10 da gittik! Bir gece önceden şehir merkezinde yer ayırttığımız balıkçı Nisiotiko’ya vardık. Sahibi Yunan ve eşi Ebru da İzmirli. Yemekler leziz, fiyatlar uygun ama işin en komik kısmı müşterilerin hepsi Türk J Bunu keşke arka masada oturan ve elinde yüzük olan amcanın yüzüne yüzüne ne yakışıklı demeden önce anlasaydık J Zaten o akşam bu konuda üst üste pot kırdım, fenerin önünde kızların fotosunu çekerken çok hoş bi çocuk geçti önüme. Kızlara onu gösterirken, çocuğun arkadaşlarının da benim arkamda olduğunu nerden bilebilirdim kiJ

Saat 4 gibi atladık arabaya Jumbo diye biraz şehrin dışında kalan kocamaannn bir markete gittik, o kadar büyük bir yer ki 5M Migros gibi ve tabak çanaktan oyuncaka, süse vb ye ne ararsan uygun fiyata var. Bunun dışında muhtelif Lidl, Carrefour vb ye gittik. Bagajı doldurduk yetmedi koltukların altını da doldurduk. Akşam 7 gibi ben her zamanki gibi Yunan alfabesini çözmüştüm (sadece ordayken geçerli bu okuyabilitem) ve Yunan kanallarında alt yazıları alfabeyi söken çocuklar gibi okumaya başlamıştım.

arkamızda bir fener var aslında :)

Yemekten sonra Thea adlı –geçen sene adlı farklı idi ve daha bir çay bahçesi kıvamındaydı- yere gittik. Ordan arabaya atladık ve şehrin biraz dışında kalan ama bizim otele yakın Baubab adlı alandaki Da Vinci’ye gittik. Oraya yakın bir başka night club da Reina’ydı, ama diğerini daha çok önerdiler. Da Vinci de nişan kıyafetli ve ince kaşlı kızlar (biz o kadar tatilci kılıklı kaldık ki) , beyaz t-shirtlü erkekler (bazı şeyler ülke değişse de farketmiyo sanırım) arasında ender dans eden grup olarak 4 kız takıldık ve cidden eğlendik.

4.30 da odaya girdiğimizde Nevra ve Muge halay çekiyordu hala. Alkol fazla geldi, sabah 9 da herkes ayaklandı. Arabaya atladık Dikelka bölgesine gittik, oradaki en sağdaki –sondaki Baja Beach’e gittik. Nasıl kristal bir deniz, nasıl rahat bir ortam veee etraftaki insanlar... Bazıları sağlam yakışıklıydı ama çocukları vardı –biz de analar ne babalar doğurmuş dedik J

Dikelka köyü klisesi ve freni tutmayan meşhur minivanımız

Otele gidip, dünkü alışveriş sonunda otelin dolabına bıraktığımız yiyecekleri de aldık ve itinayla bagaj yerleştirilir şeklinde bagaja aldıklarımızı doldurduk. Keyifli keyifli yolumuza devam ettik. Yunan duty freesinden (bizim taraftakine sadece “du” denilebilir, o kadar küçük) alışveriş yaptık ve sınır kapılarından gene çok kolay geçtik (bu arada ülkeye yiyecek – içecek sokmak yasakmış??!) .

Edirne’de Hanedan da yemek yedik. Toplam 4 saatte Silivri civarına vardık ve ordan sonra yazlıkçı trafiğinden dolayı 3 saatte eve gelemedik. Yolu kısaltmak için, Nevranın “ben buraları çok iyi bilirim” demesi sonucunda Florya’ya girmemiz de süreyi uzattı (Nevranın “ben buraları çok iyi bilirim” den sonraki ikinci cümlesi, “burayı çıkartamadım birilerine soralım” oldu çünkü) Saat 11 di eve girdiğimde, dünya küçük- sen neymişsin Alex dedim! arabayla gidilmesi tavsiye olunur.

NOT: Bir başka en çok okunan yazıya imza atmak dileğiyle... (Haziran 2010 Alex yazısı blogun en çok okunan yazısı olmuş)

Ayvalık , Cunda - Temmuz 2011

2011-07-18T22:12:00.002+03:00

Aylar öncesinde biletini aldığım Bon Jovi konseri yerine Ayvalık - Cunda'ya gideceksin deselerdi inanmazdım. Konseri kaçırsam da keyifli bir tatil geçirdim. Ekuriler Nevra - Müge ve son anda fikrini değiştirip değiştirmeyeceği konusunda bahse girdiğimiz Mutlu ile kare ası oluşturduk. Cuma 18.30 daki feribota nasıl yetiştiğimize hiçbirimiz inanamadık. Bandırma'dan Susurluğa doğru giderken görmeyen kör gözlerimle arabayı kullanırken öndeki arabanın arkasında bisiklet mi var yoksa başka birşey mi deyince nedense kızları bir korku sardı ve sürücü değiştirdik. Muhtelif şöför ve co-pilot değişiklikleri, Susurluk Yörsan'da mola ve benim bu tarz yerlerde araba yıkandığını bilmemem, hemen yolun karşısındaki Starbucks a gidicez diye gecenin bir saatinde outletleri dolaşmaya başlamamız gibi olaylar eşliğinde gece 1 de daracık sokaklarda ters yönde giderek Cunda - Deniz Yıldızı Butik Pansiyona vardık - dikkatinizi çekerim Butik pansiyon??. Gece geç oldu demedik asıl ekip sahile indik ve maça piçu diyesim gelen-adını hatırlamıyorum tipik- bi yerde birşeyler içtik.

Ertesi sabah Taş Kahve niyetiyle onun 2 yanındaki deniz kenarında bir yerde, işten Ferid ve eşi Ayris ile, sözde kahvaltı tabağı ile kahvaltı yaptık -herkes aynı şeyi sipariş verdi, bir kişininki bile aynı gelmedi. Ordan biraz Bodrum çarşı'ya benzer çarşı içinde dolanıp Sarımsaklı koyunda Aytaş Beach Club'a gittik. Çimlerin üstünde serin bungalowumuzda dinlendik, süper bir denize girdik ven Ebru Polat adlı bir kadının playback 4 şarkılık konserini zorla dinledik.

ender resimlerden biri -deniz restaurant

Odalara dönüp akşam 8.30 da Deniz Restaurant'a gittik. Gökçe ve eşi Alper de katıldı bize ve kalabalık ve çok keyifli bir yemek yedik. Bir de o kadar farklı ve leziz mezeler yedik ki anlatamam. Finali sakızlı dondurmalı lokma ile yaptık, Cunda'nın meşhur olduğu yiyeceklerden biri (diğerleri zeytinyağı ve lor peyniri). Sagolsun Gökçe de Ferid de oyle güzel ağırladılar ki bizi..
Arnavut kaldırımlı ara sokaklardan birinde Il Vino adlı Italyan dekorasyonlu ama Yunanca şarkılar çalan şirin bir yerde Itır likörü içtik, odamıza döndük. Bu arada Yunanca demişken, etrafta çoğu yerde mavi sandalyeler, beyaz masalar ya sirtaki ya fasıl var. Ambians olarak tam bir Ege kasabası ama kafamda Bozcaada benzeri bir yer algısı ile gittiğim için bana fazla ticarileşmiş geldi.. Her yerde arabalar, zaten adaya da Ayvalıktan denizi doldurmuşlar, arabayla normal bir yolmuş gibi geçiyosun filan, sevemedim pek... Adanın Türkçe adı Alibey adasıymış. Minik minik adalardan oluşuyor aslında. Pasaportumuzu getirseydik Midilliye giderdik diye de geyik
yaptık -sanki vaktimiz vardı.
Sabah erkenden kalktık, Artur adlı Ayvalık'ın dışında bir tatil sitesine gittik. Ataşehirin villalardan oluştuğunu e her birinin deniz gördüğünü düşünün. Nasıl beğendik anlatamam. Gökçelerde mükellef bir kahvaltıdan sonra deniz kenarına gittik, 20 derecelik suda 40 dk da girmeye çalışıp ilk girişte elektrik çarpmış gibi çırpınanları görünce nedense vazgeçtim. Müge ve ben kalmıştık bir tek, 4 gibi çıktık ve orta kararda bir hızla döndük evimize...
Bir dahaki sefere Edremit'e uçakla gelmeye karar verdik. Denizi çok beğendik. Cennet tepesine çıktık ama Şeytan Sofrası'na gitmedik (neden acep) Koç Müzesindeki mini değirmeni uzaktan gördük. Bir de Ortunç Otel'e gitseydiniz dedi birisi de sonra. Neden olmasın, belki gelecek sefere dedik.. dünya küçük diil mi ki :)

Çakma Koh Samui - Haziran 2011

2011-07-18T21:57:00.002+03:00

Sabah 9 uçağı ile Bangkok’tan Koh Samui’ye uçtuk. Tropik ve sirin mi sirin bi havaalani, Chaweng bölgesindeki Dara Samui adli otele varis. Oda hazir olmadığı için mini ogle yemeginden sonra plaja gidis ve hayalkirikligi: İgrenc bulanık deniz, gitgit dizi geçmiyor, nerde benim memleketimin denizi..Sahilde yuruduk ve yanlari acik bungalowlarda masaj için randevu aldık. Bu esnada denize girdik, popolarımız kuma sürte sürte ıslandık.

görünüme aldanmayın

Ama sonrasındaki Yağlı masaj herrseye degdi.. Bütün haftanın en iyi masajıydı..Otelin önündeki şezlonglarda takıldık, ordan geri zekalı resepsiyonistimizin tavsiyesi ile HOT: House of Thai adlı bir yere gitmek için yola çıktık. Adada taksi çok pahalı, ulaşım aracı da, arkalarına koltuk yerleştirilmiş olan dolmuş pick-up lar. Gideceğimiz yeri söylemediğimiz için Allahtan şanslıyız, Poppies diye deniz kenarinda egzotik ve kaliteli bir yere geldik (bu arada gery the receptionistin söylediği yer kumpirci gibi bir yer ve üstelik kiralık tabelası var ve boşaltmışlar dükkanı!!) Çıkışta nedense salakca bir hirsla yuruyelim etrafa bakalim bisiler icelim dedik. 30 dk lik yolu 3 saatte aldik.her yerde cakma çantalar, saatler, terlikler.. Pazarliktan cidden kusma geldi, bence satinalmacilar buraya mutlaka gonderilmeli. Bir ilginç şey de dükkanların birçoğunda kapıda ayakkabı çıkartıyorlar??

Green Mango adlı sokağa gidin dediler, bütün eğlence ordaymış. İgrenc, farkettik ki bizim kaldığımız yer Gümbet gibi bir yer. Nasil igrenc tipler yerler ve yuksek sesli muzikler. Aralarinda sokagin ilk girisinde X diye bi yer vardi, o basitlik içinde ayrışıyordu ama kapaliyiz deyip almadilar bizi,ama galiba gay yeriydi zati.
Bir içki bile içeçemiş olmanın verdiği heves kursakta hissiyatı ile otele geri donus. Denizden isigi takip edip Ark Disco’nun yanındaki sahilkondu barda plastik bardaklar ve evde yapılıp sonradan şişeye dolduruldugunu dusundugum bi bacardi breezer ı bob marley eşliğinde içtim

pick me up before you go gooo

Ertesi gun pick up ımıza atlayıp kahvalti icin Library adli yere gittik, hayatımda ilk defa kirmizi havuz gördüm, birini öldürmüşler sanki. Mimari ile ilgili bol kitaplı super bir kutuphane, cok minimalist bir mimari vb..

someone please call 911

Ordan 45 dklik dolmus yolculugu ile Water Fall 2 de Fil Safariye gittik, hic hayalimizdeki gibi mistik vb degildi, resmen torture bile denilebilir.

fillerin vücudunda kıl oldugunu biliyor muydunuz?

Otele donus, havuz ve deniz kenarinda acik havada masaj (ama bi gun onceki daha iyiydi) Akşam yemek için bi gün önceden rezervasyon yaptırdık aman gecikmeyelim diye imkansızı başardık ve 30 dkda 3 bayan yıkandık ve hazırlandık (cidden başarı). Six Senses adlı bir otele gittik ama nasıl tranquility, nasıl güzel anlatamam. Her yerde bungalowlar, huzur sarayı sanki. Burada “Dining on the rocks” ta emprovize yemekler yedik.. Life time experience.. Çıkışta Bangkok’ta gidemediğimiz için içimizde uhde kalan Q bar adli ezik mekana gittik. Sarmayınca bizi çıktık (sezon diil diye kendimizi avuttuk)

Son gün Nikki Beach’te sampanya esliginde brunch yaptık, nasıl kokoş bir yer anlatamam, canlı müzik – dj – havuzda 6 packsleri ile dans edenler ve bir de 10-12 yaşında 3-4 tane domuzcuk: havuzda börekleri mideye indiren Pakistanlı cocuklar. Ve ben boyle bir gunde en pasakli halimdeyim. Neyse 4 gibi çıktık ordan, Nevracığım sağolsun, hiç alışveriş yapmadım ki deyip, havaalanında yeni bavuluna eşyalarını sığdırmakla uğraştık.
Bu arada bendeki 11 sinek isirigi, 3 yara, 6 kocaman morluk ve kelimeleri uzatarak konusma ve İngilizcemizin bozulmasi yanımıza kar kaldı :) Havaalanında dönerken garsonun ma-daaaammm diye arkamdan bagirarak, restaurantin hardalini benim sanip vermeye calismasi ile unutulmaz bir kapanis yaptik.
Koh Samui için belki doğru zaman değildi, belki çift gitmek gerek, belki biz doğru yerde kalmıyorduk ama bizim için hayal kırıklığı oldu.. Yine de Nevra sagolsun her dakikamiz komik gecti... Dünya küçük diyorum başka bişey demiyorummmm

Kaotik Bangkok - Haziran 2011

2011-07-18T21:30:00.004+03:00

Bangkok'a Nevra'nin toplantisi vasitasiyla, benim de balli ve atlangaç kisiligim sonucunda geldik.

Boğucu ve sıcak hava daha havalimanının çıkışında karşıladı bizi. Bizi almaya gelen uber bir Merso ile Sheraton Grande Sukhumvit oteline yol aldık. Şehrin içine girince gıdım gıdım gitmeye başladık, nasıl kaotik anlatamam.. Burayi gordukten sonra Istanbul'da trafik var dememeye karar verdim.
Odaya yerleşmemiz bir Sheakespeare tirajikomedisini andırsa da (detaylar için Bangkok – 1 ve 2. Gün yazısını okuyun lütfen) pencereyi açtırmak için imzaladığım "guvenligimden ben sorumluyum, atlamayacagima and icerim" yazan bir kağıttan sonra ortalık duruldu.

zen havuzu at the hotel

Şehri keşfe çıkmadan önce otelin kocaman palmiye agaclari içerisindeki saks mavisi havuzu ile büyülendik, sanki zen tapinagi... Otelden fosforlu pembis bir taksiye bindik(burada sarinin yani sira mavi ve pembe taksiler de var, biz de bunlara gay taksi dedik). Otelde gideceğimiz yerin adının yazılı kart verdiler (buna rağmen istediğimiz yere gidemediğimiz oldu tabii) ve nehir turu icin adını sonra yazicagim bir iskeleye gittik. Bangkok’un kahverengi renkli çamurlu nehrinde ve kanallarında bir saatlik tur yaptık. Arada adini USO ( tanimlanamayan yuzen obje) koydugumuz balik sandigimiz yaratiklar gorduk. Turun sonunda ruzgardan serseme donmus bir sekilde indik ve 100 bahta geldigimiz yolu 200e goturmeye kalkan taksiciler yuzunden 3 taksi degistirdik. Pazarlıkta sınır tanımayın.

kahverengi nehirde çiçekli teknemiz

igrenc balıklar

Aksam gene isten ama farklı bir ekiple Longtable’a gittik. -yarim saatlik bir yolculuk sonrasinda, sonradan otelin capraz sokagi oldugunu anladigimız bir sokaga geldik. hayatimda ictigim en aci hindisan cevizli mantar corbasini ictim...

zaman farkından uykusuz bir gece sonrasında otelin zen tapinagi havuzuna gittim, kitap ve yuzme ile süper bir dinlenme. Etrafı dolanmak için otelden çıktığım dakika sıcak ama şiddetli bir yağmura yakalandım. –Haziranda giderseniz şemsiye alın mutlaka-. Akşam bizim “bey” : Nevra işten çıkınca otelin yakınında King and I da reflexology masajı yaptırdık- Ordan şiddetle tavsiye edilen Lemongrass’ta geleneksel Thai yemeği yemeye devam. Patpong adlı gece marketinde beşte bir fiyatına aşırı pazarlık yaparak çakma çanta alışverişi. Bu alanda aynı zamanda go-go barlar var, travestiler, kadınların şovları filan, içlerinden pinpon topu ya da muz filan çıkartıyolar ama biz kadın ırkına yapılan bu zulmü protesto ettik ve gitmedik!

Ordan Tayland’daki yerel arabalar olan TukTuk lara sıkı pazarlık yaparak bindik. İstediğimiz yer yerine kendimizi otelde bulduk, nereye gittiğimizi bilmediğimiz için yolda da “ya kenara çekip bizi soyarsa – tecavüz ederse” diye korkmamız da cabası. Siz siz olun tek başına binmeyin.

zor biniliyo bah

Çarşamba gene dinlenme, havuz ordan havadan giden bir metro olan Sky Train ile Jim Thompson’un evine gidiş, oranın çıkışında bizim Doğu Bank ile Kapalı Çarşı’nın Cevahir AVM formundaki MBK adlı AVM ye gittim, o kadar çok mağaza ve ürün var ki mide bulantısı sonucu hiçbirşey almadan çıktım.

sokak yemekleri

Bu arada havanin sicakligindan mi yoksa sokakta satilan yemeklerin guzel kokusu ama ne oldugunu anlayamamdan mi bilmiyorum ama iştahım kapandı bütün seyahat boyunca.. o gün de aklıma yemek geldiğinde elim ayağım titremeye başlamıştı gerçi.. Dönüşte gene King and I ‘da masaja gittim ama pişman oldum.. Thai massage dedikleri masajı yapan yenge çeşitli noktalara dirseği ve ayakları ile basınç uyguluyor.. Tam itilmiş kakılmış, ben bir daha almadım alana da mani olmadım. Bu arada 1 saat masaj 300 baht, yani 10 dolar.. biz de fırsat bu fırsat her gün gittik.
O akşam Nevra iştekilerle yemeğe gidecekti ben de o esnada, otelin karşısındaki Robinson AVM ye gittim, arkası dönük erkek tezgahtar bana dönünce kıpkırmızı rujlarını görüp gözümü alamadım, üstelik bana çok güzelsiniz dedi (parayı ödemiştim bunu dediğinde, alışveriş yapıyım diye dill :) Sonra yakında bir yerde ilk noodle ımı yedim. Ordan Centrale Grand Otel’in 55. Katında Nevra’nın yemeğinin kahve kısmına katıldım. Sonra State Tower adlı otelde Sirocco adlı bir restaurant gece klübüne gittik. Öncelikle Nevra işten birkaç kişi daha gelicek bizle dedi, nitekim yaklaşık 30 kişi bir otobüsle gittik. Kubbeli bir yerden açıkhavaya çıkıyosunuz ve Bangkok ayaklarınızın altında, bu vesile ile ilk defa rüzgar esen bir yere gitmiş olduk. Dipnot, şehri kafamızda daha ruhani ve mistik canlandırmıştık ama heryerde gökdelenler çıktı. Ve bu gökdelenlerin herbirinin tepesinde böyle şık bar – restaurant var mutlaka.

Sirocco -resmi döndüremedim bir türlü :)

Son gün oranın Dolmabahçe Sarayı olan Grand Palace’e Sky Train ve taksi ile gittim, her yer altın, göz kamaştırıcı.. Kapıda 1-2 kişi yok ordan giremezsin yok ayin var vb dedi, dinlemeyin gidin.. Oradan Yatan Budha’ya gidecektim hem fena yağmur yağıyodu hem de ekibin 3. üyesi Müge gelecekti ona yetişmek için ayrıldım.

little buddha's at Grand Palace

Müge gelince aşırı hızlı bir oryantasyon yaptım ona, King and I da masaja gittik gene (bu sefer sırt ve boyun masajı) ordan supermarkete. Bizim “bey” işten çıkınca da “The Faces” adlı, geleneksel Thai evlerinden birinde çok leziz yemekler yedik. Ordan gene Patpong’a gidiş, daha da aşırı pazarlık sonucu- artık bay geldi o derece- 10 adetlik cakma Birkenstock cilginligi. Müge’ye oryantasyon kapsamında Tuktuk’a biniş ve Laleliden alısveris sonrası kocaman ve iğrenç poşetler ellerinde, dolmusla Reina ya giden tipler gibi Banyan Tree Otelde Vertigo’ya gidis.Süper leziz içkilerden ve 55. Kat manzarasından sonra Supperclub Bed e gidis, trance ve house muzik iskencesinden sonra 30 dk elimizde posetlerle otele yuruyus.. Gündüz sokakta ev yemekleri yapan yerler, aksam sokak barlari oluyo bizim durumculer gibi ama alkol satıyorlar, müzik çalıyorlar filan, SupperClubdan daha eğlenceli gözüküyordu.

10 adet çakma birkenstock

Gec gec yatip sabah 6 da kalkis, mini kahvalti ordan h alanina gidis ve to Koh Samuiii..
Diğer gözlemler: Bakkal yerine her yerde seven eleven var. Bir diğer gözlemim,
Japonyadaki gibi diil, İngiliz istilasi var nerdeyse, yabancılar ya da beyaz tenliler cok ilgi cekmiyo. Yüzen markete gidemedik içimizde uhde kaldı. İlk defa Istanbul’a gelen bir turistin nasıl sudan çıkmış balık gibi hissettiğini anladım ki Bangkok Istanbul’a kıyasla daha küçük...Zaten ne demişler: dünya küçük :)

Tatilde nasıl giyinirsiniz?

2011-07-03T21:04:00.000+03:00

Herkesin farklı bir bavul yapma ve tatile gitme stili var. Önüne ne gelirse bavula atanlardan mısınız yoksa aman nasıl olsa tatil deyip her kıyafeti 2 kere giyenlerden misiniz?
Mesela ben tatilde rahat giyinilir düşüncesi ile yanına az kıyafet alanlardanım..Üstelik büyük ya da ağır bavul taşımayı da sevmiyorum (nasıl oluyosa dönüşte illa büyüyo bavullar). Güselcene plan yapıyorum hangi gün ne giyerim diye ancak günün sonunda ya yeni bir kıyafet almak zorunda kalıyorum (bkz: Barselona'da tek pantalonla gittiğim ve şişkoluktan patlayan siyah pantalonum yerine aldığım kot) ya da yanımdaki birinden kıyafet otlanıyorum.

Bazıları ise dolapta önüne ne gelirse bavula dolduruyor ve sonunda yarısını giymemiş olduğu fuzuli kıyafetlerin olduğu kocaman ve ağır bir bavulla baş etmeye çalışıyor. Kısa seyahatler için olabilir ama uzun seyahatlerde gereksiz ağırlık diye düşünüyorum.

Bir de planlı ve programlı gidip, her günü defile gibi yaşayanlar var. Mesela annem.. Ortaokulda Bodrum'da yaptığımız bir seyahatteki hali hala aklımdadır mesela: Terliğinden, mayosuna, havlusundan çantasına kadar herşey kırmızılı ve uyum içinde. Ama asıl gözümün önünden gitmeyen sahne kulağındaki küpesi ve uyumlu kırmızı güneş gözlüğü sudan zarar görmesin diye denizde kafası dışarıda yüzme çabaları (gerçi gözünde lens olmasının da bunda bir katkısı olabilir).
Bir diğeri de kuzenim, 1 haftalık seyahatte her gün farklı bikini ve onla uyumlu kıyafet - terlik - çanta gitmeyi başardı. Akşamları da sektirmedi valla, biz şıpıdıktan başka birşey giyemezken Arnavut kaldırımlı sokaklarda "first be a woman" şarkısından ilham alırcasına salındı durdu (luv u). Cidden takdir ediyorum...but not me...

Sizin tarzınız hangisi?

Bangkok - Haziran 2011 (1. ve 2. gün)

2011-06-30T20:55:00.000+03:00

Belin Bangkok'tan bildiriyor.. Kaczamandir yapmak istedigim ama beceremedigim ya da usendigim birseyi en sonunda yapiyorm: gittigim yerden daha, taze taze henuz yasarken bildiriyorum...

Bangkok'a Nevra'nin toplantisi vasitasiyla, benim de balli kisiligim sonucunda geldik. 9 saatlik uzuun bir yolculuk yaptik. arkamda oturan ve touch screen ekranda birbirleriyle yarisan arkadaslar sagolsun, hayalimdaki thai masaji gibi olmasa da yol boyunca boyun ve sirt bolgeme darbeler alarak geldim...
nerelere gidilcegi konusunda onceden guzel bir plan yaptik, isten Bugra sagolsun bize bir suru yer onerdi. hava coookkk sicak ve bir o kadar da bogucu. 4 saatlik saat farki da eklenince insan serseme donuyor. Burayi gordukten sonra Istanbul'da trafik var dememeye karar verdim. resmen ayni yerde kaliyosunuz.
Havaalaninda uber bir Merso ile karsiladilar bizi. Sheraton Gande Sukhumvit te kaliyoruz. 19. katta super genis bir odamiz var. Dun odaya bavullari biraktik biraz olayli oldu once yanlis bavul geldi, sonra bana ayri oda acmislar oraya almayah calistilar, pencereler acilmiyo muhendis!? geldi acmak icin elinde tornavidayla, bu da yetmiyomus gibi sonra da baska biri geldi ve pencereyi actirdigimiz icin" guvenligimdan ben sorumluyum, atlamayacagima and icerim" yazan bir kagidi imzalatmaya geldiler. tam tiyatro sahnesi, 10 dakikada 10 kere filan kapi caldi.

neyse bu kaostan sonra havuza bakmaya gidelim dedik ve herseyi unuttuk, kocaman palmiye agaclri, saks mavisi havuz, kocaman sezlonglar flan sanki zen tapinagi... otelden fosforlu pembis bir taksiye bindik( burada sarinin yani sira mavi ve pembe taksiler de var, biz de bunlara gay taksi dedik). adamlarla anlasmak mumkun degil, bosuna denemeyin sansinizi. allahtan oteldekiler gdecegimiz yeri soyledi, nehir turu icin bir alana gittik(adini sonra eklicem) iskele, sehir hatlari motoru kalkiyor bir de ozel tur yapan gondol gibi tekneler kalkiyor. Bangkok ta deniz yok ama vEnedikeki gibi kanallar var. Biz de dusmeden binmeyi becererek kahverengi nehrimizde gezmek uzere sandalimiza bindik, landmark lari gorduk, ara kanallara girdik, halkin deniz yerine camurdan nehir manzarali evlerde oturduguu gorduk, el sallastik. sonra baska bir noktada adini USO ( tanimlanamayan yuzen obje) koydugumuz balik sandigimiz yaratiklar gorduk. bir saatin sonunda ruzgardan serseme donmus bir sekilde indik ve 100 bahta geldigimiz yolu 200e goturmeye kalkan taksiciler yuzunden 3 taksi degistirdik. bu arada Nevra Thai lerin konustugunu ingilizceyi pek anlamiyo, ben ise 1,5 yil bir thai ile ev arkadasligi yapmis olmanin avantajini yasiyorum:) otele donmek cookkk uzun surdu, yolda nevra umutsuzca avm ler kaca kadar acik dedi, saat 6 civariydi o sirada. adam eliyle 4 yapti ve four dedi. ben de adam 10 u 4 saniyo dedim! nitekim dogru cikti. bir avm nin onunden gectik ve 10 a kadar yaziyordu, Nevra da amcaya bak dedi 10, adam da inatla 4 dedi.. aksam baska bir toplanti icin gelen gene isten arkadaslarmla longtable adli restauant a gittik- istanbul daki duruyo mu?- yarim saatlik bir yolculuk sonrasinda, sonradan otelin capraz sokagi oldugunu anladigimz bir sokaga geldik. hayatimda ictigim en aci hindisan cevizli mantar corbasini ictim... 11 gibi dondum ama uyumak cok mumkun olmadi..ancak 3 gibi uyudum, sabah 7 den itibaren surekli kalkarak 12 de kalktim... asagidaki zen tapinagi havuza gittim, kitap yuzme ile dinlenmeye devam, sonra otelden cktim biraz etrafi dolaniyim dedim, sacim da kurur bu arada diye dusunurken nasil sagnak yagmur basladi, nasil yagiyo ama hava bir o kadar sicak...isiklara beklerken yolda el arabisiyla yuruyen adam 'come' dedi bana, onu takip ettim isiklari gectim, sonra adam bana acidi bir naylon poset verdi, cantami gosterdi, basimdan sular damlaya damlaya yurudum 2-3 saat.
bu arada havanin sicakligindan mi yoksa sokakta satilan yemeklerin guzel kokusu ama ne oldugunu anlayamamdan mi bilmiyorum tek ogunle gidiyorum simdlik... bu aksam plan ayak masaji yaptrmak ve ordan da lemongrass a yemege gitmek...lets's wait and see.

Issız Stockholm -Nisan 2011

2011-06-12T21:30:00.054+03:00

Uzun süreden beri gitmek istediğim bir yerin bu kadar boğucu geçeceğini hiç tahmin edemezdim. Yazıyı döner dönmez hazırladım ama elim gitmedi bir türlü publish etmeye de...Hatırlamak istememişçesine...
Bu arada gerçekten çok uzun zamandır Stockholm’e gelmek istiyorum. Kopenhag’daki mobilya ve tasarım müzelerini gezip ruhumu besledikten sonra kimbilir burası nasıldır diye geçiriyorum içimden. Açıkçası hayatımda hiç bu kadar şuursuz ama programlı?? bir seyahat gerçekleştirmemiştim. Programlı derken, gitmek istediğim birkaç yeri belirledim, bazıları da çok alakasız yerlerde gözüküyordu, onları da soru işareti olarak not aldım. Nitekim şans eseri yolda yürürken bunların hepsi karşıma çıktı.
Malmö’den 1,5 saatlik rahat ve 60 yaşın üzerinde hostesli bir uçuşla Stockholm’e vardım. Havalimanında danışmadaki kadın otelimin çok uzakta olduğunu söyleyince yüzüm düştü. Son bir haftada ziyaret ettiğim Berlin, Kopenhag vb geldi ve salakça bir saflıkla ne kadar uzak olabilir ki dedim.
Havaalanından bizim Havaş’ın körüklüsüne bindim ve oturacak yer kalmadığı için, arka kısımda, kafes içindeki kocaman bir kurt köpeğinin yanında 45 dakikada ayakta merkeze geldim –trafik güvenliği için bile bence bu olmamalı.
Ordan merkez tren istasyonunu buldum ve Presssbyran denilen –her yerde var bunlardan- bir yerden bilet alıp, gideceğim destinasyon icin trene ilerledim (otel ne kadar uzakta anlayın. Sabiha Gökçen’den Taksime gelip Ataköy’e geçtim resmen) Perona indim, saat gecenin 10 u olmuş, etrafta garip gurup tipler, ilk defa ürktüm. 30 dakikalık tren yolculuğundan sonra geldiğim yeri gördüğümde daha da ürktüm. Issız ama kuytuda pimp kılıklı tipler, zenciler filan. Üstelik otele gitmek daha da meşaketli çıktı. 10 dakika boyunca ıssız ve karanlık sokaklarda dolandıktan sonra Prens bilmem ne adlı otele vardım. Geçen hafta Berlin’dekinden daha gıcırdak ve zıplatıcı yataklı mütevazi odamda nedenini çözemediğim bir soğukla boğuşarak uykuya daldım.

Sabah 10 gibi otelden çıktım, sanki milyon kez gelmişim de görülecek başka yerler yokmuş gibi tam otelin karşısındaki alışveriş merkezine dalıp çeşitli kozmetik ürünleri aldım. Farkediyorum ki ben tam bir kozmetik canavarı olmuşum, ilginç ne bulursam alıyorum. Bir başka tespit de yalnız olunca kendimi alışverişe veriyorum.
Bu arada hayatımda ilk defa nakit para harcamadan, herşeyi kredi kartı ile alarak bir seyahat gerçekleştirdim, takside, Mc donaldsta, kitapevinde her yerde...
Neyse, bir gün önce aldığım 1 günlük tren kartı ile bindim trene, Gamla Stan adlı “Eski Şehir” anlamına gelen istasyonda indim. Hafif etrafı dolaştım. Tam da sevdiğim gibi daracık sokaklar, Ortaçağdan kalma Arnavut kaldırımları.

kızlar misket oynicak

Vasterlanggatan adlı sokakta bir sürü souvenir shopları arasından geçerek ilk önce Nobel Müzesine geldim. İçeri girmeye niyet ettim ama o kadar uzun bir kuyruk vardı ki vazgeçtim. Oradan dümdüz ilerleyip Drottningholm Palace adlı Kraliyet Sarayının avlusuna vardım.

Kraliyet Sarayı

Merdivenlerden aşağı indim, dümdüz ve şuursuzca devam ettim. Bir kalabalık güruhu üzerime gelmeye başladı, meğersem Drottningatan adlı upuzuuunn bir alışveriş sokağına çıkmışım, ben diyim İstiklal Caddesi, siz deyin König Strasse (Stuttgart), ya da başka bir yer. Bir süre sonra 2 mağazada bir H&M görmekten içim dışıma çıktı, Gina Tricot diye benzer bir mağaza zinciri var, orası tavsiye olunur. Lagerhaus ve Design Torget adlı ev eşyası satan yerlere girdim. Sonra bir PUB gördüm ve aa ne güsel dedim, yanından geçince vitrini oldugunu ve aslında P.U.B. nin bir department store un kısaltması oldugunu anladım ve içeri daldım. 8 aydır gittiğim her yerde kuzenim için aradığım şampuanı orada buldum? Yolun sonuna doğru ilerledim, geri döndüm ve paralel sokakların birinde bir pazarın olduğunu gördüm. Mavi renkli KonzertHuset – konser evi- nin önünde renkli renkli çiçekler, meyveler çok güzeldi. 1-2 standda bizim pazarcılar gibi çığıranlar vardı, gittim yakından baktım, tabii ki Türk.

Mavi konser binası

Geldiğim gibi geri gidip, şehrin eski kısmına yürüdüm, bu sefer bir alt sokak olan Stora Nygatan dan ilerledim, burası da kalabalık, daracık bir sokaklar topluluğu. Viking şapkaları, geyik boynuzları, çeşitli İsveç hatıralarının yanı sıra birçok sanat galerisi vardı burada. Başlangıç noktama ulaştığımda, eski şehri arkamda bıraktım ve karşı yola Slussen adlı semte doğru ilerledim. Burayı seçmemim sebebi insanların da oraya yuruyor olmasıydı. Nitekim yarım saat önce gördüğüm tüm mağazaların aynısı ile yine karşılaştım, bir Gina Tricot a girip çeşitli yüzükler aldım. Hornsgatan adlı alandan geçtim, orada birçok ev dekorasyonu mağazasına girip çıktım. Oradan dümdüz ilerledim ve ufukta büyük bir balon gördüm. Buranın belki giderim listemde olan Ericksson Globe olduğuna kanaat getirdim ve yürümeye devam ettim. Bir sürü mağaza geçtim, arada bir girdim çıktım ve bir otobana geldim. Ve yürümeye devam ettim. Sanırım 1 saatlik yürüme, kalçamda ağrı ve taban yanması sonucunda dilediğim yere varmıştım. Burada özellikle hokey maçlarının yapıldığı ancak ayrıca konser, büyük gösterilerin de gerçekleştirildiği bir alan. Acıkmıştım ve tek başına bir kafede yemek yemek istemediğim için önüme çıkan ilk yer de McDonalds oldugu icin, sonrasında suçluluk duyduğum bir yemek yedim- gerçi o kadar çok yürüdüm ki, guilt free olabilirim :)

Ericksson Globe

Skyview diye birsey duymuştum, 16 kişilik bir şeffaf küre, bu Globe un tepesine çıkıyo. Hadi gidiyim dedim, zaten akşam arkadaşımla olan buluşmama kadar yapacak başka işim yoktu. Önce salak bir film izlettiler bize, sonra yavaş yavaş yukarı çıktık. Gören de manzara var sanır. Sol tarafta ufukta eski şehir – klise, saray filan ama biri söylemeze anlaşılmıyo bile. Arka tarafta Unesco koruma alanında olan bir mezarlık? Sağ tarafta ise inşaat –önümüz globe a bağlı idi, orda beyazlık dışında bişi yok.

Skyview

Bir kadından fotoğrafımı çekmesini rica ettim, o da korkarak kocasına söyledi ve o çekti? Ordan çıktım trene giderken İsveçte yaşayan ama İngiliz bir hokey hocası bana trene nasıl gidildiğini sordu, birlikte trene bindik, merkez istasyona kadar ordan burdan bahsettik. Ben Kungsgatan dan dümdüz yürüdüm ve mağazaların çoğu kapanmaya başlamıştı bile. Gittim gittim, birden kendimi gene mavi konser binasının önünde buldum ve sevindim gereksiz yere. Orada bir sinema vardı vakit geçsin diye girdim, hepsini görmüşüm. Aynı sokaktan dümdüz devam ettim ve Biblioteksg adlı bir sokağa çıktım. Burası Rolex, Anne Klein gibi markaların olduğu bir sokak. Sokağın sonundan sola döndüm, gene markalar devam ediyo, için rahatladı H&M görmekten cidden kusacaktım çünkü. Metroya binmek için tekrar sola döndüm ve Birger Jarlsgatan a vardım, artık Max Mara sı, Massimo Dutti si, herşey buradaydı. Sanırım ilerlesem biraz daha devam ederdi ama artık takatim kalmamıştı ve trene binip dünyanın bir diğer ucundaki otelime dönmek üzere yola koyuldum.
Otelin önündeki avm ye gene girip, bu sefer bir kitap aldım, odama geldim, akşam buluşmayı planladığım arkadaşımla buluşamayacağımızı öğrendim ve üzüldüm acikcasi, ne yapıcam oldum. Üstelik odam bir soğuk bir soğuk anlatamam –meğersem ısıtıcı bir şey yokmuş odada? Bunun üzerine Stockholm bu kadar yetti bana dedim, bu arada da erken dönmemi gerektiren başka bir durum daha oldu ve ertesi gün 17.00 de olan biletimi erken uçakla değiştirdim.. hayatımda ilk defa. Hem de gelmeyi böylesine istediğim bir yerde.. Anladım ki ben arkadaşlarımla bi yerlere gitmeliyim, güzel yemekler yemeliyim ya da denemeliyim.
Bu arada gitmek isteyip de gidemediğim yerler: Nobel müzesi / Arkitektur Museum / Svensk Form Designcenter. Götgatsbacken- adından kaybediyo ama gece hayatı süpermiş
Bir de Stockholm birçok adanın birleşiminden oluşuyor, örneğin Gamla Stan ile Slussen arasında ya da Drottningatan arasında köprüler var. Bazı noktalara ise feribotla geçiliyor.

Gamla Stan dan şehre bir bağlantı

Hayatımda ilk defa dünya küçük yerine “odam bana dar” dedim.

Huzur dolu Bozcaada - Haziran 2011

2011-06-09T21:40:00.064+03:00

Mevla’dan geçme faslındayım.... Mecnun’u bulma yollarında....Bozcaada'da...

Aman da yaz geldi nidalarıyla nereye gidelim derken, hiç gitmediğim ama yıllardır gitmek istediğim Bozcaada’ya gittik işteki all the single ladies grubuyla. Bu sefer Müge yerine Umay var, bir de demirbaş ve yeni lakabıyla Truvalı Nevra.
Internette “yerel tatlar festivali” olduğunu görüp, bol yemek ve şarap düşüncesiyle, Folklorik tur ile yola çıktık. Ancak Nevra geç kayıt olduğu için Çanakkale Truva turizm ile geldi, ismi de Truvalı Nevra kaldı.

İskele

Dünya tatlısı ve şahsına münhasır rehberimiz Ali Bey sağolsun, bütün seyahat boyunca “Her güzelin bir dikeni vardır” ya da “hep birlikte duş alıcaz” gibi ulvi laflarla neşemize neşe kattı.

Cuma akşamı 12 de yola çıkış, uykusuz bir gecenin sonunda Geyikli’den feribota biniş ve Bozcaada’ya varış. Ordan da şehir merkezinin biraz dışında kalan Ataol Çiftliği’ne varış. Ölmeden cennete geldim, yeşillik, kazlar, ördekler o kadar huzurlu ki anlatamam..

otelimizdeki kazlar :)

Kısa bir merkez turu yaptıktan sonra, Kale’ye! Gittik. Ben tabii kale gezmekten gına geçirmiş biri olarak ifrit oldum duruma ama yerel tatlar festvali orada, ucunda havuç var. Bi girdik içeri, çorak bir alana plastik kamelyaları koymuşlar, altında da yemekler. Hurra hücum ve kuyruk. Insanlar güneşin altında her yemekten kuş kadar tadıp sonra gidiyorlar. Biz de oyle yaptık. Bu esnada otobuste yanımızda oturan bir kız vardı –Burcu-, okeye dördüncü olarak onu da aramıza aldık.

festival gibiyiz

Çıktık, kaleye arkamızı verince tam karşı sokağa gittik, ev yemekleri yapan yerler vb, ilk soldan

Cuba?

sapınca Ortaköy gibi standların oldugu ve üzerlerinde ıncık cıncık satılan daracık bir sokak var. Güzelliği ise her standda ayrı ayrı ürünler, tasarımlar olması. Yolun bitiminde beyaz masaları, mavi sandalyeleri ve Louis Armstrong, Frank Sinatra şarkıları ile sizi adeta vantuz gibi çeken bir yere vardık: Polente.. Tabii biz yerin adını tam soyleyene kadar Plasenta dan Plontaya kadar birçok isim taktık. Oturduk, damla sakızlı kahvelerimizi içtik, orada çalışan çocuğun “fal fal” diye başının etini yedik, çocuk da oyle kibar ki, “bakarız” diyo filan. Biz saftorikler kapattık hemen ama kandırmış bizi, adada böyle deriz biz dedi.. Biz de Istanbul’da böyle inanırız diyemedim tabii. Neyse ki aramızdaki gizli cevherlerle durumu kotardık.

Oradan turumuz bizi meşhur Ayasma Plajı’na götürdü. Mavinin her tonu, muhteşem bir kumsal ve dondurucu bir deniz. Bir de ıstakoza döndüğüm için işe yaramayan bambu şemsiyeler.Üst kısımda Vahit mi Veli Abi mi oyle bir restaurant vardı, tam yamaca kurulmuş, çok guzel gözüküyodu. Ala turka tuvalet macerası (Civara medeniyet henüz uğramamış, aman tikkat) Umay’ın eriğe aş ermesi sonrası, otele dönüş, uyusak da mı saklasak uyumasak da mı ne yapsak diyerek giyindik ve batmayasıca güneşi (rehberimizin deyişiyle günü ) batırmaya gittik. Rüzgar türbünlerini geçip (doğrusu türbin ama rehberimiz ne dediyse o) keçi yolu gibi bir yolda onbeş dakika ilerledik (şıpıdık giyilmemesi tavsiye olunur). En uc kısma geldik. Rehberimiz şarapları açtı ve bize önceden 30 dk sürer denilen güneş batırma seansımız 1 saati aştı, güneş bi türlü batmadı. Ayakta dikilmekten sıkılınca, oradaki bi minibuse bindik ve amca ile sohbete koyulduk. Ne zaman batar bu dedik, adam da birazdan bulut gelir, batmasa da manzara gider herkes dağılır dedi. Bu arada hava halen aydınlık ve nasıl pırıl pırıl ve açık anlatamam..biz hadi canım sen de derken, nerden geldiği belli olmayan bir bulut cidden geldi ve bizi guruldayan midelerimizle kurtardı oradan.

Akşam yemeği için sonradan adanın Türk kısmı oldugunu öğrendiğimiz Şehir adlı bir balıkçıya gittik. Yemekler vasattı ancak etrafta çalışanların hepsi ünlü benzeriydi:) Biri genç Kıvanç Tatlıtuğ, diğeri John Lennon ve sonra da polis robot resmine benzeyen bir garson. Bu arada biz turdakiler için ayrılan ve boş bulduğumuz ilk yere oturarak, henüz gelmemiş insanların yerini almış olduk ve bir arkadaş grubu krizine yol açtık. Yemekten sonra sürpriz bir şekilde! Polente ye gittik gene, dışarıda masalar, müzikler 80 – 90 lara dönmüş, (Kaş’taki Mavi’nin küçüğü resmen). 12 de müziğin sesi kısıldı, biz 4 kız ne yapalım derken bizim yemekteki bıçkın delikanlılar geldi, masamızı değiştirip 2 ye kadar sohbete devam. Dönüşte adada şansa uyumayan tek taksici –zaten topu topu 5 tane varmış- bizi shuttle gibi gruplar halinde otellere bıraktı. Odaya gidiş ve gene sıfır uyku. En azından benim için. Nasıl soğuk ve nasıl üşüdük anlatamam.
Sabah 8.30da kalktık, keyifli bir kahvaltıdan sonra Truvalı’yı erken feribotla gönderdik. Onu almaya tabii ki dün geceki taksici amca geldi :) Biz de turu ektik. Güne otelde çimlerin üzerine yalın ayak basarak ve yeşilliklerin içinde gruba bakıp sallanan salıncakta sohbet ederek devam ettik. 12 civarı meydana indik, gazetelerimizi alıp nereye gittik? Eveett, Polenteye (şaşırtıcı!) gittik gene. Huşu ve huzur bir arada derken acıktık. Çınaraltı kahvehane – cafe nin sağ kısmından gittik ve bir anda dünyamız değişti, tipik Rum mahalleleri, kendimi resmen Mykonos’ta hissettim. Birçok balıkçının arasından Sandal’ı tercih ettik. Elmalı roka salatası, cevizli sarmısaklı kabak, 3 peynir ezmesi, kalamar dolması gibi mezeleri yedik kendimizden geçerek. Yani bunca yıldır neden Bozcaada’ya gelmemişim bilmiyorum, bu o kadar keyifliydi ki, anısını kirletmemek adına bir daha nasıl gelirim onu da bilemiyorum :)

Sandal’dan çıktık, etrafta dolanmaya devam ettik, saat 4 gibi feribotlara binip yola çıktık. Ezine’ye geçtiğimizde rehberimiz “ben burda ayrılıyorum sizden” dedi ve şöför de Tekirdağ da ayrılacakmış vb geyikleri dolandı... Saat 12 de Istanbul’a geldim ve dünya küçük dedim!

Akide şekeri Beyrut - Mart 2011

2011-04-30T23:55:00.000+03:00

Beyrut... bana 80leri anımsatan nostaljisinden, tarçını anımsatan kehribar binalarından ve havadaki tatli ask kokusundan "akide şekerim" diyorum.
Biraz gerilerek, çekinerek ve açıkçası pek de istemeyerek –zaten iş içindi- gittim Beyrut’a. East Med Airlines ile beklenmedik bir konforlu uçuştan sonra, güneşli bir günde bol Fransızca konuşmalar karşıladı beni orada. Otel 45 dakikalık bir mesafede, biraz da oto sanayi gibi bir yerde. Her taraf manda kasa ya da balina kasa mercedes kaynıyor. Sanki 1980 ler Istanbul’u, birazdan da Özal çıkacak tvye.
Her yerde doların geçtiği tek yabancı ülke dediler, gerçekten geçiyor ama geriye Lubnan parası veriyor her yer – ne anladım bu işten. Otele bavulu bıraktıktan sonra çalışmak istemedim ve Solidaire de adı verilen Downtown’a indim. Kehribar rengi duvarlı mağazalar, kokoş markalardan ne ararsanız var. Burası denize de yakın bir alan. Bu kokoş mağazalara ve denize arkanızı verince Nejmeh meydanına geliyorsunuz. Burada bir saat kulesi var ve meydanın dört bir yanından sokaklar var, şirin kafeler, mağazalar yer alıyor. Tam turistik, özellikle yaz akşamlaır çok keyifli oluyormuş. Gene burada Al Rıfai diye bunların meshur bir kuruyemis - cerez zinciri var, almadan gelmeyin, bu meydana yakın bir yerde- Nike mağazası var, oradan asagı inince yer alıyor.

Nejmeh Meydanı (ben bütün seyahat boyunca Necdet dedim gerçi :)

Bu arada Turk olmanın avantaj oldugu ender yerlerden biri olsa gerek. Turk oldugumu ogrenen herkes bayılıyorum Turklere den başlayıp, Kıvanç Tatlıtuğ ve Kurtlar Vadisine getiriyor lafı. Çok popüleriz.
Bir de Nejmeh Meydanı ve downtown çevresi şehrin daha kaliteli bölgeleri. Arabalar ultra lüks ve son model. İçlerinde pek yakışıklı ve şık takım elbiseli erkekler. Üstelik sarışınlar da pek revaçta :) Hatta bir de yürüyeni de araba kullananı da iltifatlarını hiç esirgemiyo, korna çalanlar, yüzümü yüzüme ıslık çalanlar, kendimi Hollywood yıldızı gibi hissettim, ben de 15 dakikalık ünümü yaşadım :) Bir de ayrı bir not, Orta Doğu filan diye erkekler kara kuru sanmayın, gayet beyaz tenliler şaşırtıcı bir şekilde. Hanımlar da pek kokoş ama bize göre sünnet düğününe gitmiş rüküş kadın kıvamındalar o ayrı.

Kehribar rengi binalar

İlk aksam yemege Gemmmayze adlı bir semtte- burası hiç belli etmese de bircok barın oldugu bir alan, belki bizim Taksim, Nevizade gibi, etrafta bir sürü dönerci, büfe vb var, biraz varoş görünümlü- Rosee adlı bir wine tasting bara gittik, yemekler superdi.

Rosee de ben ve Naazi

İkinci aksam Rococo adlı bir yere gittik, yemekler gene guseldi ama bar – restaurant gibi bir yer yapmışlar, çok kalabalık da değildi –gerçi biz de 40 kişi filandık her gittiğimiz yeri kapattık nerdeyse. Ama insan yeni bir yere gittiğinde lokal hayatı, insanları da görmek istiyor.
Gündüz bir sanat galerisinde rahatsız bir şekilde toplantı gerçekleştirdik. Sabah zahterli börek geldi, mutlaka yenmeli. Bütün geçirdiğimiz süre boyunca yerel birşeyler yeme şansımız olmamıştı, kebap geldi ama ne kebap. Humus geldi –ben bizdeki pastırmalıyı daha çok beğeniyorum- tabuli diye kısır benzeri birşey var, ben domatesli diye yiyemedim. Vee sonra baklava geldi. Minnnacık, bizimkinden daha kıtır ve daha az şerbetli ama nasıl bağımlılık yaratıyor. Bir de kadın kolu diye bir tatlıları var – Arapçasını not almamışım, kadın budu köfte oluyo da bu niye olmasın :) - o da fena lezzetliydi, bizim burma kadayıfı andırıyo ama daha güzeli.
Son aksam gene Gemmayze bölgesinde Al Mandaloun a gittik. Öncelikle buraya 1 hafta önce filan yer ayırtmak gerekiyor, birkaç kişiye önerdim, yer doluydu gidememişler önceden ayırtmadıkları için. Resmen aklım kaldı. Kaç zamandır bu kadar içtiğimi, göbek attığımı (hiç huyum değildir) ve eğlendiğimi bilmiyorum. Müthiş yemek, süper eğlence. Konsept buradaki al jamal gibi ama ben orada o kadar eğlenmemiştim. İlk başta cazcı kardeşler gibi bir grup Frank Sinatralar filan söyledi ki tam benlik (yaşımın insanı diilim, eskilerde yaşamalıymışım :) Sonra Mustafa Keser’in gençlik hali sahne aldı ve Arapça bazen hüzünlü bazen oynak şarkılar çığırdı ve biz de çok eğledik, belki de kitch geldiği için bu kadar eğlendim, bilemiyorum.
Yazları White, Cassino, Sky bar ı önerdiler ama kapalıydı. Bu arada deniz kenarında bir semt daha var – adını unuttum. Four Seasons Hotel filan orada, orada da kafeler vb var. Tavsiye olunur.
Son olarak eger vakit olursa antik bir sehir olan ve çılgın sahil kasabası olan Byblos u gorun mutlaka ben gidemedim icimde kaldı. Bir de Jeita diye magaraların oldugu bir yer var ama o biraz daha uzakta. Bir de Larissa diye 1 saatlik mesafede Meryem ana heykeli var (Lübnan cidden enteresan bir yer, Orta Doğu, popülasyonun %70 i Müslüman ama geri kalanı Hristiyan ve yönetim Hristiyanlarda. 1970 li yıllarda iç savaşta çok çekmişler.. Geçmişte Doğu’nun Paris’i olarak anılan şehir yıllar boyu yaşadıklarından dolayı hüzünlü geldi bana.)
Al Mandaloun’un tadına doyamadan ve fena sarhoş bir şekilde (farkındaysanız sarhoş uçmak bir alışkanlık halini aldı) h alanına gittik, bu kadar ön yargılı gelip de bu kadar keyif alarak ve hatta aklım kalarak ve yazın tekrar gelmeye karar vererek dönüyor olmama şaşırdım ve Dünya cidden küçük dedim...

Dubai artık memleket sayılır - Şubat 2011

2011-04-24T22:43:00.003+03:00

Çokuncu defa Dubai yazışım oldu ancak bu seferki, uzun bir süre için sonuncu olacak, temin ederim sizi :)

Bircok hayalim vardi: bu sefer uzun kalıyorum, aman da colde safari yaprim, arabian nights a katilirim hatta daha basitinden, otelin deniz kenarinda olmasinin avantajini kullanarak her sabah deniz kenarinda yururum ya da firsat olursa otelin havuza girerim...hayaller hayaller....
Gerceklere donersek eger, saat 20 ucagi ile yola ciktim. Gazan mübareak olsun, uçakta inşhallah bir kısmet oturur, şeyh bulmadan gelme nidaları eşliğinde yola düştüm gene. Umre’ye giden ve havlularla dolanan amcalar, onları geçirmeye gelen sulaleleri ile havaalanı sanki Esenler Otogarı olmuş. Cümbür cemaati atlattıktan sonra sıra uçağa binmeye geldi. Yanıma oturan kısmeti kısaca tarif ediyorum: Zekeriya Beyaz’ın bıyıksız olanı ve alkol kokanı. Yol boyunca saolsun amca tuttu beni surekli. Film izlemeye calisiyorum neye guluyosun filan demeler.
Bir de yola çıkmadan önce fazla yemek yemem normalde, o gun salak gibi susatıcı şeyler yemişim, nasıl susadım uçakta. Hostesten şişeyi vermesini rica ettim, sürekli gidip gelmeyin dedim, kadın da demez mi bir rahatsızlığınız mı var diye. Ben de şeker başlangıcı dedim –aslında yalan da sayılmaz ama Allah korusun-. Ancak su için Allah hiç kimseyi bu duruma düşürmesin. Neyse ki acıdı bana, getirdi şişeyi. THY not almış, Belin’e low calorie menu gidecek diye, sekmedi bu sefer. Yemek zaten hafif, bi dilim ekmek gelmiş yanında, yanımdaki amca duydu ya su isterken şeker muhabbetini, aman kızım o patatesi yeme aman kızım ekmek yeme diye. Hadi dedim boşver yeme, ay sonra canım bi çikolata çekti, yanımdaki poşette duruyo, adam sürekli bakıyo diye yiyemedim. Neyse uçak yolculugu bu kadar yeter.

Çikista beni almaya gelen A8 de artik heyecan vermedi. gecenin bir korunde vardim otele -Amwaj Rotana, hep aynı otelde kaldığım için adamlarla kanka olmuşuz, isimle hitap filan. İlk defa, sabah çok erken kalkmama gerek olmadan huzurlu bir şekilde uyudum.
İlk gün: Bavulu aç, şıpıdıkları ve eteğini giy (nasıl da iyi geldi çorap üstüne çorap giyerken bacaklara ve ayaklara özgürlük!) Kahvaltı yapamamıştım, öğlen Naazi ile Zahtar xx te Lübnan dürümü yedik über lezzetli. Odaya çıkıp, deniz manzaralı odamda, balkonun kapısı açık bir şekilde çalışmaya koyuldum, hayat süper!

Aslı ve ben JBR - Paul de

Akşam İstanbul’dan buraya çalışmaya gelen bir arkadaşımla köşeyi dönünce hemen vardığım Paul’de yemek yedik açık havada, hafif meltem esintisi ile. Meğersem bizim otel ve bulundugumuz alan Jumerai Beach Resort (JBR) olarak anılıyomus ve sahilde yurunebilen ender yerlerinden biriymiş Dubai’nin. Zaten sabah akşam koşan – yürüyen expatlerde kaldı aklım. Aslında ben de iyi niyetli kişiliğimle yanımda 2 lastik ayakkabı, tayt, eşofman ve hatta ve hatta yüzme mayom – bonem ve gözlüklerimi de getirmiştim. Ama kısmet oldu mu, hayır.. iyi niyetliyim ben :)
Gün iki: Başka no yerine yanlışlıkla beni arayan wake up call ile uyanmaca, ama sinir olmadan kahvaltıya inmece huzurlu huzurlu. Sonra tekrar deniz manzaralı odamda, house keeping deki arkadaşla sohbet ede ede huzurlu bir şekilde çalışmaca. Aradaki fuzuli ve saçma işleri saymazsak günün devamına Jebel Ali adlı free zone’daki ofise gittim. Gümrüksüz alan olduğu için, izin belgesi almak gerekliymiş meğer. Bende izin ne gezer, polis durdurdu beni, neyse ki hızlıca hallettik ve ofise gittim. Toplantı, otele dönüş ve direk Mall of Emirates! Hızlı bir tur atıp, aylardır almak istediğim ayakkabıyı 1/3 fiyata bulmaca, odaya dönüp çalışmaca.
Gün üç: Sabahın köründe kalkıp, feci koşturmaca, cidden ne yaptıgımı bile –ya da ne yapmadığımı- hatırlamıyorum. Akşamında oteldeki Benihana’da yemek yendi (diyorum lüks bir standard haline geldi). Sonra çalışmaca.. Uyku biraz uyku...gecenin ilerleyen saatlerinde , Verdacığım pek sevgili oda arkadaşım katıldı bana :)
Gün dört: Koşturmaca devam eder, sadece otelde geçen bir gün daha. Misafirler geldiği ve otel kalabalıklaştığı için, asansör yetmemeye başladı ve sadece bir kez yapabildim ama 11. kata kadar yürüyerek çıkma gafletinde bulundum. Dıhneffes galdıımm..O akşam bizim Türk ekibi ile yemek için Mall of Emirates e gittik gene, devamında onlar aldı verdi, antialışveriş ben bir tek beyaz gömlek aldım – o da iş için gerekliydi diye-. Dönüşte ne mi yaptım, sürpriizzz çalıştım gene, sürekli birşeyler yetiştirmek gerekiyor. Verda geldi, biraz dedikodu yapıp yattık. Sürekli gece 1-2 de yatıp, sabah 7 de kalkıyorum, fena.
Gün beş: Evet, artık William diye zenci bir arkadaşım oldu, kendisi ile servis asansöründe tanıştık. Normalde misafirlerin binmesi yasak ama bir gün önceki 11 kat gafletinden sonra bana acıdılar sanırım, ne zaman binsem o da orada, ben de merhaba diyorum kendisine :) Bugun de motor takarak geçti, toplantı başladığı için asıl koşturmaca bugün oldu. Dinlenmeye az vakit olsa da, iş bitince Gülşen Bubikoğlu saçı için nerdeyse 100 dolar verip (ki Dubai nin çok nemli bir yer oldugu göz önünde bulundurulursa, 1 saat dayanmadı o saç), cici cici elbisemizi giyip, Burj El Halifa’da Armani Hotel’deki VIP geceye katıldık. Çok keyifli geçti, çakma Sharika ve Waka Waka şarkısı, uzaktan bakan otel misafirlerinin gerçek Shakira sanıp fotograf çekmelerini sağladı. Şansa hava da çok güseldi, keyifli geçti. Çıkışta da aynı yerdeki Cavalli bar a gittik.
Gün altı: Evveett bitmedi dahaaa.. Bugün de 3-4 kere duş almam gerekecek kadar çok terledim –iğrenç! Toplantı 13:00 gibi bitti, rahatladım mı, hayyıııırrr.. Çünkü ertesi gün fuar başlıyordu ve bir gün önce diye fuarda prova vardı. Gittim, alt katta stand, bir de asansörle çıkılan bir üst alan. Fuar boyunca her gün en az 50’şer kere çıkmışımdır oradan. Yıllar önce Avrupa’dan bi yerden aldığım Essence marka ayak roll on u –ki kendisi sürtünmeyi engelleyerek ayakkabının vurmasını önlüyor ve hay kafama edeyim ki neden sonra gördüğümde almadım- pek bir ragbet gördü. Zaten fuarın son günü roll on da bitti??!! Akşam 8 gibi çıktıgımızda takatimiz kalmamıştı, fena hallerdeydik. JBR da bir süper market keşfetmiştim önceden, oraya gidip sıcak baget ve krem peynir alarak odaya çıktım ve dinlenmeye bıraktım kendimi. Bu akşam no more work!
Gün yedi: Fuar asıl bugün başladı. Nefes almadan geçen bir gün daha. Akşamına fuarda ödül töreni vardı– ki o akşam da Oscarlar dağıtılıyordu makus kaderimin bir oyunu olarak. Ne hikmetse bizim aldığımız en iyi stand ödülünü en sona koymuşlar ve zaten o yorgun halimizle saat 10 a kadar beklemek zorunda kaldık. Dönünce bir de çalışmam da gerektiği için ağlamak üzereydim.
Gün sekiz itibariyle artık benim ayaklarım yok. Dünden itibaren 40 tane filan yarabantı bitmiştir. Ayakkabıyı çıkartınca zaten deri yerinde yara bantları duruyor. Akşam Jeddi midir Yetti midir nedir bi yerlere gitmek istiyodum onun yerine JBR, nam-ı diğer the Walk’ta hafif yürüyüş yaptım sonra da Paul’de yemek yedim!
Gün dokuz: Fuar yorucu diye tekrar etmek istemiyorum ama ben yaşlanmışım. Akşam artık yorgunluktan bitmeme ragmen, en azından sosyalleştim diyebilmek için Buddha Bar’a gittik süslene süslene. Lounge lardan birine oturduk, muhabbet filan sonrasında bi gezdik etrafı ki neden diger tarafta halk içinde değişmişiz o kısmı anlamadım. 1 gibi çıktık. Aslında Salı günleri ladies night çogu yerde ancak burada yememiş. Ben de Medinat diye bir bölge varmış oraya gitmek istiyodum ama kısmet olmadı.
Gün on: Fuarın son günü diye herkes mutlu ve yorgun. Elde kalan portakal sularını dağıtıyoruz, halk beleşi bile sorguluyor. Üzerinde kocaman protakal resmi var, bu nedir diyenler, nerenin portakalı ile üretildi diyenler filan. Bitti neyse. Akşam benim son gecem. Bizim ekip ertesi gün gelecekler ancak ben uykudaki zamanı ucarak gecirmeyi yegledim, sadece yatagima daha erken kavusiyim diye :) ne ara giyindim, ne ara disari kutlama yemegine gittim, ne ara bavul topladim ve ne ara ucaga bindim bilmiyorum. Yemek ve kutlama için Barasti adlı çok şeker bir mekana gittik. Ancak bize özel bir alan olsun diye gene yanlış seçim yapıp, deniz kenarında bir alandaydık, oysa ki bütün İngiliz gençliği ve olay yukarıdaki baraka gibi alanda dönüyormuş, neyse gelecek sefere diyoruz gene :)

Orada ne kadar ne içtiğimi bilmeyerek, kafam iyi bir sekilde bavulumu yaptim. Oradan havaalanına gittim, elimde bir bavulum giderken goturdugum, bir de sıgmadıgım icin mini bir bavul daha. İkisi 50 kilo (abartmıyorum, kadın tarttı). Taşıyamadım tabii. Şansa işten bir arkadaşıma rastladım ve sığındım resmen.
Ve nihayet uçağa bindim. Yıllardır seyahat eden ben, bir kere bile yanına düzgün biri oturmamış olan benim yanımda sanki Felicity dizisinden Ben çıkmış gelmiş! Tek farkla, gözünde o kumaş uyku gözlüklerinden ve uyuyor. Daha ne kadar oldu ki uçağa bineli, ne uyuması deyip dürtmek istiyorum onu. Koridorda tarafında oturdugum için tuvalate gitme bahanesiyle de uyandıramam ki onu. Dedim battı balık yan gider, zaten 3.30 ucagi, en iyisi ben de uyuyim dedim, biz omuz omuza, diz dize uyuduk kendisi ile. Ama ben uyanıyorum arada, yandan görüyorum yok begenmedim diyorum, sonra onden goruyorum yuzunu fena diilmiş diyorum, nitekim 3 saatlik yolculuk sona erdi ve hayatımda ilk defa çıkan böyle bir durum da degerlendirilemedi.

Malum iniş, eve geliş ve uzunn bir uyku hali....

Eine Wochenende in Berlin, Nisan 2011

2011-04-05T23:31:00.002+03:00

Hersey yeni isimden arkadasim Nevra'nin dogumgununu yurtdisinda kutlayalim konusmalari ile basladi. Londra diye baslayan macera, ilginc ama keyifli bir sekilde Berlin'de sonlandi!
Ucak bileti ayirtirken Pegasus'un Berlin Hanım Berlin ucak saati 23:25tir gibi kurdugu ozel ! cumlelerden sonra, ilk defa Pegasus ile yurtdışına uçtum -müthis sıkışık koltuklar ancak rahat ve zamanında bir ucus sonucunda kuyrugun en sonunda kalarak 1 saat pasaport kuyrugunda bekledim.
Dısari ciktigimda Schonefeld havalimanından o saatte taksi disinda ulasimin olmadigini ogrendigimdeki hayal kirikligim, merdivenlerin altindan koca gobisli prensimin cikmasi ile sona erdi. Kurtarıcım Halis Dayı, 70 yaşlarında, tombul bir amca. Yol boyunca konusmalarımızdan ogreniyorum ki kendisi 40 yıldır Berlin'de ve gece uyku tutmadiginda Turkleri sehre goturuyor?? Ogrenciyim deyip bir de indirim aldiktan sonra arabasina bindik ve ben yol boyunca "ne gerizekalısın, adam ya tecavuz etse" diye kendime kufrettim icimden. Neyse ki, sağ salim ve hatta ustune bir de mini şehir turu yaparak geldik Angleterre adlı otelimize. Aslında, navigasyona adres girip de kendi bildiği yolu gostgermedigi için birkaç kere "saçmalıyo bu alet gene" deyince korkmustum ama vardik en sonunda.
Kagittan yastik ve gicirdayan yatagimda hemencecik uyuduktan sonra sabahin korunda uykusuz ve yuzu gozu sis kalktim. Muge ve Nevra disinda Cagla ve onun arkadasi Aysegul de sans eseri Berlin de - onlarin yonlendirmesi ile ayni otelde kaliyoruz. Merhabalastiktan sonra herkes kendi yoluna gecti. Bu arada bir gun once Nevra bana ince bir mont alsan yeter dedi ve hava nasıl soguk anlatamam. İşin güzel kısmı hatun yanında deri monttan kayak montuna kadar herseyi getirmis, bir elektrikli battaniyesi eksik...

Checkpoint Charlie

Otelden dumduz ilerledikten sonra ki Friedrichstrasse de idik, Checkpoint Charlie diye bir yere geldik. Açıkçası milyon kere Almanya'ya geldim, ancak hep iş için oldu ve tarihi bir yonunu ancak Frankfurt'ta Römer adlı bölge ile görebildim. Ama burası kanımı dondurdu. Bu kadar yakın tarihte bu kadar medeniyetin ortsında boyle bir uygulamaya sasirdim. Efendim bu Checkpoit Charlie dedikleri yer, Dogu - Batı Berlin arasındaki pasaport kontrol noktalarından biriymiş. Dogu Berlin halkı resmen bir açık hapisanede yaşıyor, zaten arada meşhur duvar var ve atlayan kaçan olduruluyor. İzin alabilen şanslılar da şehirdeki çeşitli kontrol noktalarından geiyorlar. Bu Checkpoint Charlie de (aslında C kontrol noktası da denilebilir) bunlardan biri. Burada bir müze vardı ancak girmedik -tavsiye olunur. Bu arada gerçek pasaportlarına damga bastıran insanları görünce ağzımız açık kaldı.

Oradan S bahn ya da U bahn a bindik, hayatımda ilk defa bütün h sonunu metroya bilet ödemeden geçirdik. Tabii ben metroda bir gürültü - anons duydugumda hemen tırsan kişi modundayım, çaktırmadım kızlara; artık onlar da buradan ogrenecekler :) Sonra Unter der linden adlı yerden geçip, Branderburger Kapı'sına gittik.

Brandenburg Gate

Buradan nehir kenarında biraz yürüdükten sonra, dilimiz dimağımıza yapıştı, Eins adlı bir yerde oturup Radler (bira - sprite, nam-ı diğer chendy) içtik. Oradan da Almanya tarihi turumuzu tamamlamak amacıyla, Ostbahnhof dan East Side Gallery adlı alanda, yıkılan duvarın yıkılmayan ve sanatçılar tarafından çeşitli görsellerle boyanan bölümünü gezik. Ve ben gene sinir oldum medeniyetle övünen medeniyetsizlerin durumuna. Duvardan geçiş yöntemleri çeşitliymiş: duvarı yıkabilecek şekilde üretilmiş serçe kılıklı arabalar, kablo rulolarının içine saklanıp gidenler, paraşüt - balonla atlayanlar vb..

we don't need your education!

Oradan Hackescher markt daki pazar yerine gittik, 1840 adlı mekanda currywurst (körüli domuz sosisi) ve kartoffeln salad (patates salatası) yedik. Qudamm a geçip, salak suluk alışveriş yaptım -burası da birçok mağazanın oldugu bir cadde. Konvoy halinde gecen arabalar ve uzun uzun çalan kornalara kulak verdik ve bir Turk gencinin sunnet toreni oldugunu anladık.
Aksam ise kendimizi bir maceraya attik, Cagla ve Aysegul de bize katildi ve boylelikle Voltrani olusturduk :) Tavsiye uzerine gittigimiz ancak oncesinde bir banliyo gibi gozuken ve sonrasinda duzgunlesen Stargarder sokagında Cafe xion a gittik. Yemekler fena degil ama servis berbatti. Oradan da Stressemanst sokagında Solar adlı club e gittik. Bizim 360 in daha kucuk olani, her taraf manzara ile cevrili (sehir manzarasi tabii) ama ortma nezih, cilgin dans etmek isteyenler gitmesin.
Tabii bu arada bir not, tum Taksiciler Turke ve sagolsunlar memleket hasreti ile tutusuyorlar ve 3-5 kiz bir arada gorunce ya mini turlar attirip surasi bu -burasi bu diye acikliyorlar ya da en gusel yerleri tarif ediyorlar. Nevra ve Muge bir gece once ciktiginda ise, herhalde en son 1980lerde gece disari cikmis bir amca, dikkat edin ickinizi alirken ustunu kapatin, ilac milac atarlar demis...

Bir diger not da, Nevra bir süre Almanya'da yaşadığı için ve arıca aramızda tek Almanca bilen olduğu için seyahat boyunca etinden sütünden bol bol yararlandık ve en sonunda adı Tom Tom Nevra olarak kaldı.

Opera Haus

2 gunluk bir haftasonu ancak bu kadar uzun anlatilabilir diyerek, ikinci gun Opera binasinin on kapisinin karsisinda, kosede Amici adlı bir cafede super bir kahvalti yaptik. Alman ekmekleri uber leziz. Hava 25 derece -gittigim yere gunesi goturuyorum!-, sokakta canli bir muzik. Keyfimize diyecek yok. Bir anda kozmik birsey oldu. Once yanimizdan pateni ve sortuyla bir adam gecti, opera binasinin onunde durdu ve foto cekti ve gitti. Tam ona gulerken bu esnada 25 yaslarinda bir kızla cocuk gecti ve ben kizin corabi ne guzelmis dedim, megersem Muge farketmis tam ag kısmında delik var ve o kadar kısa bir etek giyiyor ki, yurudukce gozukuyor. Tamam itiraf edelim, her bayanın basina gelebilir ama bu onda kalmasi gereken bir sırdır, oyle ifsa edilmemeli. Ve bunlar 1-2 dakika icinde ardı ardına olurken, Hans sac kesimli tipik bir Alman amca geldi ve arkasi bize donuk bir sekilde kaldirimda park edilmesin diye dik duran metallerin birinin ustune poposunu dayadi. Bu bile benim icin yeterince komik iken, cart mavi etekli tipik Alman esi - sevgilisi -ya da sevisgeni demek daha dogru olacak, geldi. İkisi de opera binasına bakarlarken, sanki arkalarında hic kimse yokmus gibi, Hans amca kadının etegini sıyırdı, kaldırdı ve bir pandik attı. Ama hani etegin altından filan da sokmadı elini. Bana bir anda bunlar fazla geldi ve gostermek icin Mugeyi durterken masada catal bicak kalmadi, hersey dokuldu yere.
Bize fazla geldi bu kadar Alman kulturu deyip, kendimizi memlekete yakın hissedelim diye Kreuzberg e gittik, nam-ı diğer "küçük Türkiye". nerdeyse tüm tabelalar Türkçe, sokakta sadece Turk var. Ancak kafamda bir China Town vb gibi bir yer canlandirmistim, ya biz o tarz yerlere gitmedik ya da this is as close as it gets. Yuruyup Alman punkcularının (hala var valla) oldugu kafeler bolgesine gelince tekrar metroya bindik.
Bir bilgi daha: hani tekerlekler uzerinde Segway denilen bir alet var ya, Berlin sokakları onlarla dolu, biz yapamadık ama ilgilenenler mutlaka önceden ayarlasın, hava guzelken onlarla dolaşmak süper keyifli.

zuzaylı birası ve radlers

Biraz daha eski zamana gidelim, memleketi daha da hatırlayalım deyip, muzeler bolgesine gidip, Bergama muzesine girdik. Sanki Efesteyiz Herseyimizi calmışlar sinir mi olsak, obur taraftan da bak sahip bile çıkamıyomuşuz iyi ki çalmışlar da muzeye koymuslar, dunya mirası tartışmaları arasında tutu tamamladık. Ana caddeye dogru Museum cafe ye gidip, geleneksel Radler lerimizi içtik. Gerçi Muge bu sefer zuzaylı birası içti yeşil yeşil.
Benim için artık dönüş vakti gelmişti ve buradan Turk taksici amca ile otele ve oradan da Tegel h limanına gittim. Saolsun bu da etrafı tanitti bol bol. Post Damme adlı bir alan vardı orayı görememiştim, Sony Center aslı bir alışveriş merk ve cıvıl cıvıl bir alan, oradan da geçirdi sürücümüz beni ve havalimanına vardım.
Eskiden beri gitmek istediğim bir yere, yeni arkadaşlarımla gitmenin keyfi ile dünya küçük dedim.

EN SONUNDA, ÖZGÜRLÜK!

2011-03-31T23:25:00.001+03:00

Saçma sapan bir bahane ile blogların kapatılması sonucu yazamadım bir süre. Gerçi seyahat etmekten yazmaya da vakit pek olur muydu bilmiyorum.

Dunden beri hiç uyumamış ve Beyruttan bu sabah dönmüş, yarın akşam da Berlin'e gitmek üzere hazırlıkları yapmış bir insan olarak, blogları kapatarak zorunlu ara verdirenleri kınıyorum!

Bir sürü yer, bir sürü komik hikaye birikti yazacak, az sonra!

Kısa bir yolculuk hikayesi, Dalaman & Göcek - Şubat 2011

2011-02-20T09:27:00.002+02:00

Bu benim yurtiçinde en kısa seyahat rekorum oldu!
Aksam 7 ucagi ile Dalamana gittik. Uçak sanki Dalaman'a değil de Ingiltere'ye gidiyor. Nerdeyse Turk yok... Tipik bir şekilde rötarla kalkıp varmamız gereken zamanda kalktık -o zaman neden rötarlı kalkış zamanımız kalkış saati olmuyor bunu anlamıyorum-.
Havalimanından çıkarken keşke bizi karşılayan biri olsa dedim -ne alaka di mi, kimseyi de tanımıyorum oralarda- Nitekim dualarım kabul oldu ve araba kiraladığımız şirketin görevlisi bizi karşıladı... Arabamıza binip, çakırlı çukurlu yollardan geçip Hilton Dalaman'a vardık. Otel kapalı, biz görelim diye satış müdürü gelmiş. Geniş bir arazide, çok hoş odalara, manzaraya, alanlara sahip. Her tarafa girip çıktıktan sonra 11'e doğru hapşırma ve öksürmeler arasında orada kalamayacağımız için, Göcek'e doğru hareket ettik.
Yıllardır hayalimde olan bir yer Göcek, bir türlü kısmet olmamıştı. Aslında gecenin bir köründe gittiğimiz için gene pek birşey göremedim. Bir tek denizin üzerinde oldugunu tahmin ettiğim ihtişamlı tekneleri görebildim- gerçi buna bile değebilirdi!.
Yanımda şirin mi şirin bir yol arkadaşı var. Seni daha önceden kaldığım bir otele götürücem dedi, sezon açılmadığı için aslında kapalı olan ama bize jest yapan Vira Apart'a geldik. Ortada havuzu bulunan, 2 katlı villaların oldugu şirin bir alan. Eminim yazın çok keyiflidir konaklamak. Odaya girince, ısıtmanın sadece salonda yer alan klimadan oldugunu görünce bir anda bana dank etti! Yatak odası ve banyoda nefesimle hava akımı oluşturup yağmur yağabilir!
Nitekim salondaki koltugun uzerine battaniyeyi serip, koltugu direk klimanın önünne çekip gürültülü bir uyku / uykusuzluk hali yaşadım maalesef...Sabah gene 6da kalkıp Hilton Dalaman'da bir tur daha attık gün gözüyle de görelim diye. Oradan da 9 uçağı ile - evet harbi kısa oldu- şehrimize döndük. Bu sefer cidden "Dünya Küçük" dedik!

Saklıköy, Şubat 2011

2011-02-09T22:32:00.002+02:00

Bu yazı itibariyle, follower sayım kadar post um oldu! Hayırlısı olsun :)

Efendim, Saklıköy, nam-ı diğer Ishaklıköy'ü Polonezköyü geçtikten sonra ulaşılan bir köy. 2. köprüden Kavacık sapağınndan Polonezköy tabelalarını takip edince 40-50 dk da varılabilecek mesafede, bir haftasonu için güzel bir kaçış.

Geçen cumartesi sabahı, kış güneşieşliğinde, arabayla kendimce ilk uzun yolumu yaptım Saklıköy'e giderken. Polonezköy'ü geçtikten sonra bir 15-20 dk daha gitmek gerekiyor. Şansıma o gün ellerinde küreklerle ihtiyar heyeti olsa gerek, yolları kazıyorlardı, bütün çukur olmuştu her yer. Village Park adlı konaklama alanını :) geçip, bizim kalacağımız Saklıköy'e vardım. Biz derken şirketcene kaldık ve kapattık zaten orayı. Bu aslında çokuncu gelişim buraya..
Burası tam bir country club. Ahşap evler odalar, doğanın içinde yeşillik ve hatta onun da içinde açık bir yüzme havuzu. Hatta dahası da var; büyük? bir Manej, süper bakımlı atlar (atların suratları deveye benziyormus megersem, bir de 600 kg lermiş.. .)

Bütün gün koşturma içerisinde gidip geldikten sonra, western concept li bir parti alanına döndürdüğümüz manejde bol kahkaha ve kovboy şapkaları ile sevimli insanlar güruhu (ben Meksikalıydım, Taco Belin oldum :)

şapkamı çıkardığım bir an....

Birazdan oturucaz :)

Geç ve yorgun yatışın ardından sabah kuvvetli bir köy kahvaltısı yaptık. Sonrasında kahvaltı alanının aşağısında kalan yemyeşil alanda şezlonglara bıraktık kendimizi. Önüm sağım solum her yer yeşil, aylardan Şubat değil sanki Mayıs; hafif bir meltem, uzatmışım ayaklarımı sehpaya, gözümdeki güneş gözlüğü bile yetmiyor, oyle parlak, öyle huzurlu ve hiç kalkasım yok. Ama malum ev sahibi modu, tüm misafirleri de gönderdikten sonra toparlanıp çıkıyorum. Son 10 günümü düşünüyorum, geçen cumadan beri 4 ayrı ülke, 5 farklı şehir / mekan.. Bu sefer ciddenb dünya küçük diyorum!

THY'den komik sürpriz! - Ocak 2011

2011-01-29T23:43:00.000+02:00

Kopenhag'dan simdi geldim ve gulsem mi aglasam mi dedigim bir surpriz yapti bana THY!

Miles and Smiles kartimi 6-7 yil once almistim. Kayit olurken koltuk - yemek tercihlerinizi vb belirtiyorsunuz. Ben de o zaman light yemek tercih etmisim. Etmisim diyorum cunku bugunku ucusa kadar hep normal yemek geldigi icin unutmustum! Sonrasinda bugun eve gelince kontrol ettim, evet light tercih etmişim. Sonra düşününce aklıma geldi, haklarini da yemiyim tabii, 6 yıllık süre zarfında 1-2 kere daha geldi galiba.

Şu durumda 2013 yılında dejavu diyeceğim sanırım :)

Lukse yolculuk, Dubai - Ocak 2011

2011-01-16T10:28:00.002+02:00

Yılın ilk seyahati 8 kişilik bir minivanla havaalanına giderek başladı. İçerideki herkes ayrı dil konuşuyor, öyle enternasyoneliz. Emirates'in bir görevlisinin bizi özel olarak karşılamasından anlamalıydım aslında lükse yolculuk yaptığımı!

Konforlu bir uçuştan sonra Dubai'ye vardık. Vizemizi elektronik olarak aldığımız için "göz taraması" diye ayrı bir bölüme yönlendirdiler bizi. Ben de zannediyorum ki teknolojik bir ortam var, gözlerimi tarayıp kaydedecekler. Oysa adam sadece bana baktı ve vizeyi kaşeledi! Anlaşılan o ki, görevlinin kendi gözleriyle beni görmesine göz taraması diyorlar!

Çıkışta Emirates'in bizi karşılayan jipleri ile! Amwaj Rotana adlı Jumerai'deki otelimize vardık. İhtişamlı ama ferah lobide köle tadında, paşam iyi misiniz modunda, gay görevliler bizi karşıladı. Bütün yolculuk boyunca da bu tarz görevliler peşimizi bırakmadı!
Internete bağlanma peşinde geçen aç bir sabahtan sonra World Trade Center'a geçtim, oraki toplantıların bitimiyle Fairmont Otele gittim, burada da gene lüks ve ihtişam akıyor. Sonra yeteri kadar otel görmemişiz gibi Armani Otele gittik. Dışı metal yığını olsa da içerisi o kadar kaliteli ve şık ki. Duvarlar ahşap kaplı, güzel bir koku, orkideler çeşitli yerlerde. Minimalist bir oryantal dekorasyon hakim. Açık havadaki etkinlik alanına inerken dibim düştü. Karşımızda Dubai Mall, onun önünde bir havuz var, havuz Ali Samiyen'den büyük. Akşamları bir sürü ışıklandırma filan. Orada etkinlik yapacağımızda asıl izlenimlerimi yazacağım size.

Armani Hotel

Son toplantımız bir antrepo gibi bir yerde. Girişi sergi alanı, cam bir bölme var ve arkası toplantı odası. Meğersem o akşam bir sergi açılışı varmış, hayatımda ilk defa çekiç sesleri arasında ve sergi hazırlıklarını izleyerek 3 saatlik birtoplantı gerçekleştirdim.

Akşam, otelin içindeki Benihana'da şeflerin şovu eşliğinde, leziz mi leziz, uzakdoğu yemekleri yedik. Yanlış hatırlamıyorsam Istanbul'da da vardı ama kapattılar. Bol içip, geç yatıp, Istanbul saati ile 5.30da sürünerek kalkıp (2 saat ileride Dubai) kafası kesilmiş tavuk gibi bütün gün senkronize toplantılar yaptık. Öyle senkronize ki toplantı masasının solunda bir tedarikçi, sağında bir başka ve arada odaya girip çıkanlar var, herkese aynı anda laf yetiştiriyoruz. Work hard, enjoy hard kapsamında 8de bu sefer de Zuma'ya gittik. Ortaköy'de de bir şubesi olan Zuma lüks bir gene Uzakdoğu yemekleri restaurantı. Aman Allah'ım, ben uzun zamandır böyle hoş insanları bir arada görmemiştim. Nasıl hoş adamlar, eh kızlar da fena degil :)) Biz ise işten 8 kişilik bir grubuz, yanlış zaman ve yanlış kişiler. Gelecek sefere artık!! O kadar çok expat var ki, minik bir dünya konseyi Zuma'da toplanmış resmen. Orjinal adını hatırlamadıgım fasulyelerimizle baslayıp, ortaya karışık gelen kalamar, karides, sushi lerden sonra ben oranın en meshur yemegi Black Cod yedim -gercekten coookkk lezzetliydi (fiyatı da 80 usd filandı!!) Gene bol içki ve yemekten sonra, sabah 4.30ta havalimanına gitmek uzere otelden cikicaz diye musaade istedik ve otele donduk. Ancak benim maille birseyler gondermem gerekiyordu, sorunlu internet yuzunden lobide calismama gerekti ve restaurantta kalan grup tarafindan basildim resmen!! Otelin barına beni de sürüklediler; gene içki, hoş sohbet derken ben bavul bile yapmamis (gerci diger arkadaslarimin bavulu ile kiyaslandiginda benimkine ancak makyaj cantasi denir!) bir sahsiyet olarak 1de odaya geldim, bavulu ayarladım, 2 saat uyuyup kufrederek ve cidden kor gozle yola ciktik. Tabii ucakta uyuyamayan insan yavrusu olarak ve maalesef dönüş uçuşunu THY ile yapma gafletine düşen biri olarak sıkış tıkış uçakta cin gibi yolculuk yaptım.

Daha da güzeli, direk ofise gelip 4 e kadar çalıştım. Ben bile performansıma şaşırarak Dünya Küçük dedim!

İyi seneler! - Ocak 2011

2011-01-03T22:17:00.000+02:00

Herkese mutlu - sağlıklı - keyifli ve bol seyahat edecekleri yeni bir yıl diliyorum!

2010 bilançosu: 20 seyahat ve yaklaşık 17 bin kilometre yol (dunyanın etrafı 40 bin km -ha gayret 2011 de tam tur atma hedefim var :)

İzmir'de bir İstanbullu - Aralık 2010

2010-12-29T22:47:00.001+02:00

45 dakika uçağın içerisinde bekletilip, randevumuza geç kalıcaz diye panik yaşayarak vardık İzmir'e. Oysa şaşırtıcı bir şekilde 20 dk da varacağımız yere ulaştık.

Milyon kere geldiğim İzmir, yine farklı yönlerini gösterdi bu seyahatte. Hava kendini Eylül sanıyor, toplantı aralarında deniz kenarında güneş banyosu yapıyoruz resmen. Geç yenen afilli bir köy kahvaltısından sonra (Kordon'da Şamdan). Kır kahvaltısını boşverin, direk gözleme ve omlet söyleyin), nerdeyse zigzag çizerek, sürekli 5 dklık mesafelerde bir ileri bir geri gidiyoruz diğer toplantılara. Trafik hiç yok. Bu esnada Cumhuriyet Meydanı'ndaki protesto gözümüze çarpıyor; "Hayvan hakları" ile ilgili dövizleri görüyoruz. Zaten bence İzmir çoktan girmiş Avrupa Birliğine, 3 günde 3 protesto, diğerleri "Arabadan in, bisiklete bin" çığlıkları ile bisikletli çevrecilerinki ve AKP li herifi protesto etmek için gene Cumhuriyet Meydanı'nda buluşanlar. Medeniyete hoşgeldiniz!

Bir de neden herkesin çitlediğini daha iyi anladım bu sefer. Burda hayat yavaş, zaman geçmek bilmiyor, insanlar da çiğdem / çekirdekle oyalanıyor. Tabii bizim gibi jungle dan gelen insanlar için büyük bir lütuf.

Akşam Reyhan Pastanesi'nde neffiss bir tost ve tatlı mı tatlı bir tatlı. Ordan kıa süreli evim Mövenpick'e gidiş (gecenin geri kalanında ezik bir şekilde çalıştım, o yüzden anlatacak birşey yok).
Ertesi gün Cumartesi idi ve günün tadını çıkartmaya karar verdim.Otelin deniz manzaralı restaurantında uzun uzun gazetemi okuyarak ve keyifli bir şekilde lezzetli kahvaltının tadını çıkarttım. Sonrasında hayatımda ilk defa iş için geldiğim bir seyahatte yuzdum!!! 10 yılda ilk kez..
Sokağa çıkmaya hazır hissettiğimde kendimi, otelin ön sokağında yer alan Pasaport İskelesi'nden motora bindim ve Karşıyaka'ya geçtim ve cidden yoruldum. Hava da çok iyi değildi aslında ama nasıl kalabalık, insanlar üstüme üstüme geldi. 1-2 saat geçirdikten sonra geri dönüş için Pasaport yerine Konak iskelesini tercih ettim. Tabii işin komiği ben Konak'ı Kordon sanarak oradan gittim. Yol boyunca da güldüm kendi kendime, eğer Bornova taraflarında filan çıksaydı gittiğim yer (İst Avrupa yerine Anadolu gibi) sudan çıkmış balığa döner miydim diye düşünmeden edemedim. Tabana kuvvet ver elini Alsancak, ordan da Talatpaşa, bir arkadaşımla buluştum (1 saat yürüdüm haa)... Bu arada yol üzerinde Fransız Konsolosluğu var, onun yan sokağında bir restaurant var ki, nasıl romantik, "La bilmem ne" içimde uhde kaldı ikidir gidemedim, yemeklerini de tavsiye ettiler üstelik.

Pazar günü de bir gün önceki kahvaltı ve yüzme ritüelimi sürdürdüm. Bu sefer otelde daha fazla oyalandım. Dışarı çıktığımda otele gelmeden biraz geride kalan Çorbacı İsmet Usta'da çorba içtim ve çöp şiş yedim (yemeden olmazdı). Tespit: İzmir'de yemekler tuzsuz geliyor - ki ben yemeğe hiç tuz atmayan biriyim. Bir de çöp şişin yanında kırmızı biberli - kavrulmuş soğan getiriyorlar, buna da ilk defa dikkat ettim. Gelenek buymuş meğersem. Oradan Konak Pier'e gittim, eski balık hali imiş, şimdilerin ise düz ayak, ferah ve kompakt bir alışveriş merkezi olmuş. Orada sinemaya gittim ve odaya dönüp çalıştım biraz.

Pazartesi de çalışarak geçti. Çıkışta, bindiğim dakika taksi fişi var mı diye sorduğum şöför amcanın "kızım gözüm görmüyor, sen yazar mısın" demesi ile korkulu bir yolculuk başladı. Bu sefer kendimi tutamadım, "görmüyosanız nasıl araba kullanacaksınız" cümlesi bir baktım çıkıvermiş ağzımdan. Görmeyen amca meğersem yol da bilmiyormuş (cidden ne kaldı geriye taksi sürmek için gerekli özelliklerden?) Bu vesile ile Kıbrıs Şehitleri'nin en sonunda kalan, Astsubay Evi'ni geç, sağa dön, ilk soldaki mekanda; eski dost düşman olmaz misali, eski işyerimden arkadaşlarla buluştum :) Açıkhavada, bir isminin olduğunu sanmadığım, öylesine köhne bir lokantanın arka bahçesinde oturduk birkaç saat. Keyifli ve komik sohbetten sonra geçici evimin yolunu tuttum ve bu sefer yeni iş arkadaşlarımla lobide Mövenpick otelin neden şirket anlaşması ile konaklandığında mil vermediği üzerine tartıştık. Bu esnada yediğimiz ve tadı damağımızda kalan dondurmayı kaşıklayarak hıncımızı da aldık :)

Ertesi gün son günümüzdü, çok keyifli ve başarılı bir seminerden sonra bu sefer çöp şişin kralı olan Topçular'a gittik. Tuzsuz çöp şiş, kavrulmuş soğan geleneği burada da devam etti. Ancak burada hizmet bir ayrı, porsyonlar çoookk büyük, mesela 1 pors köftede 12 köfte vardı büyük büyük??

Rötarsız, rahat rahat uçuşumu tamamladım ve tam şehir trafiğine yakalandığım için, İzmir'e bir gidiş dönüş süresinde evime varmanın coşkusunu! yaşadım. Kulaklarımda bütün gün duyduğum "İstanbul'da olmasaydım, İzmir'de yaşardım" sözü, aklımda "Dünya Küçük"

Malatya - Aralık 2010

2010-12-15T22:35:00.002+02:00

Bu sefer tamamen "Belin ne yapmış" yazısı olacak, çünkü nerdeyse hiçbir yeri göremedim :( Aslında kendim için bir ilki gerçekleştirip, eşzamanlı bildirecektim Malatya'dan ancak teknik imkanlar da el vermedi!

Akşam uçağı ile havalimanında, sırada -uçakta her yerde Malatyalılar'ın meraklı ve samimi sorularına maruz kalarak gece 9 gibi Malatya'ya vardık. Erzurumlular ne kadar soğuk ise, buradakiler o kadar sıcakkanlı ve konuşkan.

Şehrin biraz dışında kalan Anemon Otel'e gittik. Yurdun her bir yerinde kar var, burada yok, sadece soğuk.Otel geniş mi geniş ama insanın içini sıkmayan ferah ve modern bir lobiye sahip. Ortadan bölsen 2 odalık yer olan at koşturmalık ferah bir oda (biraz aydınlatması zayıf ve oda duvarları maalesef çok ince). Ve şık mı şık bir tuvalet!! Becerebilirsem fotosunu yuklicem buraya da. En komiği de Malatya'ya ilişkin tek fotoğrafım bu desem? -Aslında basının çektiği ve bir de öğlen yemeği yediğimiz yerde çekilen fotolar var ama muhtemelen hayatım boyunca onları göremeyeceğim ve evrenin derinliklerine gömülecek.

Sabah şık bir sunumla sunulan lezzetli bir kahvaltıdan sonra, azıcık çalışmak için odaya çıktım. Allah'ım yan odayı sevişgenler basmış, kadın çığlık çığlığa ve konsantre olmak mümkün değil. Tam "heh bitti" en sonunda dedikten sonra gene pes etmiyor ve sesler yükseliyor. Neyse onları kendi hallerine bıraktım ve otelden çıkıp oradan Devlet Tiyatrosu'na geçtik. Günün ortasında Malatya'yı görme fırsatımız oldu arabayla o da. Kanal boyu dedikleri bir yer var, Dudullu sokaklarını andıran dar ama kalabalık sokakları var. Ancak bu ana caddedeki evler genelde 3-4 katlı, bu hoşuma gitti.
Öğlen yemeği için Beşkonaklar diye bir yere götürdüler bizi, orjinal bir konak, otantik döşenmiş. Bize denemelik çeşitli yemekler getirdiler. bu kadar il dolaştık, bu kadar lezzetli yemekler yemedim. Neden Istanbul'da bir Malatya mutfağı yemekleri yapan yer yok anlamadım -GİRİŞİMCİLERE DUYURULUR!- Soğuk yoğurt çorbası (az), sonrasında tarhana çorbası dedikleri ama beyaz renkli ve ıspanaklı leziz bir çorba ile başladık. Sonra bir tabakta analı kızlı (bulgur, bulgurlu kıymalı köfte ve büyük köfte), kiraz yapağına sarılı ekşili köfte( ben hayatımda ağzıma yaprak dolma sürmedim, bundan 2-3 tabak yiyebilirdim, serçe parmak kalınlığında o kadar leziz ki) ve nohutlu birşey daha yedik. Hepsi çok iyiydi.
Öğleden sonra biraz daha çalışmanın ardından, Malatya'nın olmazsa olmazı kayısı almaya gittik. Bence sadece kayısı ile ünlenerek Malatya'nın hakkını yiyorlar. Öztürkler diye bir yere girdik, herşeyi tadabiliyorsun; helak oldu midemiz, o kayısıların yok normali yok günkurusu yok çikolatalısı. Pestiller, muskalar, kayısı çekirdekleri, sucuklar vb.. ve hepsi uygun fiyatlarla.. Hatta kayısı yağı, nemlendiricisi vb bile yapmışlar. Nerdeyse 1 saat kadar vakit geçirip, 1000'er kalori alıp, bulanık midelerimizle uçak saati gelene kadar Anemon Otel'de biraz daha vakit geçirdik. Nedense şarap eşliğinde bir organik süt muhabbeti sardı hepimizi...

Tam geceyarısı eve vardım ve aklımda tek kalan Malatya yemekleri oldu!

Erzurum, Aralık 2010

2010-12-10T20:07:00.001+02:00

Istanbul'da havanın yeni yeni soğumaya başladığı günlere paralel sabah 9 uçağı ile Erzurum'a gittik. Burda hava soğuk, ciddi soğuk... Insanların yüzü rüzgardan kavrulmuş yanıklıkta.. Mevsimi olmasına rağmen hiç kar yok (oğrendiğimize gore eski zamanlarda Şeyh Said "Erzuruma ne zaman yabancılar gelmeye başlayacak, Palandökene o zaman kar yağmayacak" demiş.. )Şehirdışından gelenlere pek sıcak davranmamaları hatta hiç konuşmamalarını buna bağladım ben...
Palandöken'de Polat Reneissance oteline gittik, otel ferah, geniş bir lobisi var, bir alaturka bir dekorasyon ancak yine de göz yormuyor. Odalar hamam, resepsiyon buz, asansörler daha da buz... Zaten 2 gün boyunca 0 derece ve 50 derece arasında gidip gelmekten ambale oldum.

İlk gün basın ziyaretleri ile geçti, mini bir alaturka tuvalet kazası (20 yıldır filan girmemiştim, o kadar zor durumda kalmış olmasam yine girmezdim valla), gazete yerine kokulu bir matbaa ile karşılaştığımız için kaçarak uzaklaştığımız başka bir yer, gereksiz yere kiralanan ve dışarıdan lüks gözüken ama içi iğrenç sigara kokan ve deri koltuk üstü kilim kaplanmış olan Mercedes Vito'muz ile Erzurum'un çeşitli sokaklarında dolandık durduk bütün gün.

Şoförümüz ayrı bir karakter, bunu aramızda geçen dialogla anlatmak istiyorum. Bir adres arıyoruz, Sınav İş Merkezi'nde. Biz bir yerde durduk, adam hiçbirşey demedi ama. Meğersem durunca anlamamız gerekiyormuş geldiğimizi.
"-Geldik mi?"
"-Evet"
"-Nerde?" (çünkü etrafta Sınav İ.M diye bi yer yok)
"Burda"
"-Nerde?"
"Burda"
"-Nerde?"
"Burda"... Sabrı taşan ben:
"-Hangi yönde?"
"-Solda"... nitekim solda Cumhuriyet İ.M. var, Sınav diye bi yer yok, pes ettik, arabadan indik ve soruşturduk, o soğukta bilmediğimiz yollardan geçerek Sınav İ.M. yi bulduk..

Bir diğer alakasız konu ise, 100 tlye hakiki olduğu iddia edilen bir Samsonite çanta almamdı.. İlk günden fermuarı bozuldu, şüphelerim var gerçekliğinden (garanti belgesi de var). Sahte ise bile canım sağolsun..

Öğlen Erzurum Atatürk Üniv.'de Beyaz Saray'da döner yedik.. Ben okul kantini gibi bir yer beklerken, büyüüükk bir kahvehane gibi bir yer çıktı karşımıza. Kalın siyah çorabım olmasına rağmen, kahvehane ahalisinin bakışlarından dolayı, elbise giymiş olduğuma pişman oldum. Bu arada üniversite kampüsü devasa, çok sevindim orada böyle bir üniv. olduğuna. İşimizi bitirdikten sonra Taş Han denilen otantik bir yere gittik, yöreye özgü oltu taşından ve diğer taşlardan aksesuarlar yapıyorlar. Bir nevi mini Kapalıçarşı.. Bir saat sonra göz yorgunluğu, cep hafifliği ve parmak doluluğu (yüzük aldık bol bol) ile Peynirciler Çarşısı'na gittik. Binbir çeşit peynir, ne kadar hijyenik bilemedim, özellikle plastik kavanozdaki tulum peynirini görünce, o yüzden sadece tattım ama almadım. Bir de kıtlama şeker aldım yol üstünden. Damağa konulup, sıvının içildiği cinsten (dil altına konulduğunu sanan bir arkadaşım var)

Sonrasında akşam yemeğimizi yemek üzere Erzurum Evleri adlı bir restauranta gittik. Burası çok ilginç bir yer, 11 tane geleneksel Erzurum Evi'ni birleştirmişler, her biri yöreye özgü şekilde dekora edilmiş (uzun süre kalınırsa insanın üstüne gelebiliyor). Dileyen yerde oturarak yemeğini yiyor, bizim gibi kokoşlar için ise masa ayırmışlar. İsmini hatırlayamadığım bir çorba içtik. Kuymak adlı, mıhlamaya benziyor diyerek kandırdıkları beşamel sosu gibi bir şeyden tattık (çok kötüydü).. Çok fazla yemedik ama sıcacık sobanın etkisi ile bir anda kedi gibi mayıştık..Son olarak kadayıf dolması diye bir tatlıları varmış, ondan da yiyip (şekerpareye benziyordu o akşam yediğimiz, oysa ertesi gün orjinalini yedik, tel kadayıflıydı ve tamamen farklıydı) otelimize döndük...

2. gün iş sebebi ile Atatürk Üniv Konf Salonunda donarak geçti (salon buz gibiydi, ayağa kalktığımda yürüyemeyecek haldeydim). Öğlen yemeği için olmazsa olmaz dedikleri Koç adlı bir yerde (meğersem Istanbulda'da varmış) Cag kebabı ve orjinal kadayıf dolması yedik. Cag kebabı dedikleri ise yatay döner, benim için olmasa da olur. Akşam uçağımız 20:45te oldugu için, bolca vakit vardı ve Palandöken'e geri döndük. Bu sefer Dedeman Oteli'nin aşağıda kalan butik otelinin lobisine tünedik. Kelime tam ifade ediyor. Lobi zaten minik, biz yaklaşık 10 kişiyiz, 4 grup halinde bütün lobiyi kapladık.. Gören de orada kalıyoruz sanır.. Şömineyi yaktırdık, içine şeker katmayı unuttukları bir sıcak şarap yaptırdık ve içemedik, çikolata krizim tutunca otelin marketini açtırdık filan.. Hatta masaja giden bile oldu. En azından sıcak ve temiz bir alanda, mutlu mesut vaktimizi doldurmuş olduk.

Direk uçuş çok geç saatte ve Sabiha Gökçen'e olduğu için, Ankara aktarmalı olarak pestili çıkmış bir şekilde 1de evime döndüm, ve dünyanın kaç bucak olduğunu hesaplamaya devam ettim.

Safranbolu, Kasım 2010

2010-12-03T23:07:00.003+02:00

Kasım ayının son seyahatini Karabük'e gerçekleştirdim. Bayramda gitmeyi düşündüğüm ama yandaş bulamadığım Safranbolu; iş için olmasaydı, aklıma gitmenin hiç gelmeyeceği Karabük'e bağlı.

Basarak 4 saatte İstanbul'dan Karabük'e vardık.Karabük Demir Çelik fabrikasının siyah dumanlarını geçip, virajlı, bol yeşillikli (yeşil olduğunu sabah görebildil gerçi) bir yoldan 15 dk da Safranbolu'ya gittik. Yörenin özelliği olan Safranbolu konaklarından birinde,Çeşmeli Konak'ta kaldık. 3 katlı, cumbalı, ahşap şirin bir konak. Girişte resepsyon, kahvaltı alanı gibi bir alan var. Odalar üst katlarda yer alıyor, ayakkabılarımızı çıkartıp gittik.

Odam çok şeker, yöresel özelliklere uygun bir dekorasyonu var. Bavulu bırakıp, etrafı keşife koyulalım dedik. Otelimizden 10 adım aşağı doğru inince şehir meydanına geliyorsunuz. O kadar küçük ki (Polonezköy küçük demiştim, burası daha da küçük). Meydan da, Safranbolu'nun alamet-i farikası olan lokumcular ışıklı ve renkli vitrinleri ile kendilerine çekiyor. Meydandaki camiinin solundan aşağı doğru inince Arasta Çarşısı yer alıyor. Çok kısa bir gezdik ve yemege gittik. Yemek için, gene meydanda camiinin sağında kalan Kadıoğlu lokantasına gittik. Kuyu kebabı ve bükme pide gene yöreye özgü yemeklerden ve elle yeniliyor. Biz de aynı şekilde, parmaklarımızı yedik resmen :)

Sokakta her yöne bakıldığında konaklar var. Arada 1-2 tane satılık vardı, sorduk 100 bin tl ye geliyormuş ancak içine asıl 250 bin tl tadilat yaptirmak gerekirmis.

ben cektim bu resmi :)

Otele dönüp de yatma vakti geldiğinde gerçeklerle yüzleştim. Yan odada kalan çocuklu ailenin konuşmalarını - ve sonrasında da adamın horlamasını- tamamen ve net bir şekilde duyabiliyorum. Üst katın bütün hareketlerini duyuyorum. Dedim ki bu gece uzun olacak. O sırada adamın biri odamda resmen. Bir döndüm sokağa doğru, gözgöze geldik. Meğersem konak yokuşta kaldığı için benim odam insan boyu yüksekliğinde kalıyor. Ve gelen geçen sanki odada. Hatta gecenin ilerleyen saatlerinde, bir amca 10 dk filan benim cumbanın önünde telefon görüşmesi yaptı. Dedim, ha gayret uyu. Bu sefer cırcır cırcır sinek - böcek- tahtakurusu her neyse sesleri yükselmez mi. Aklıma direk Foça'dan ihraç ettiğim tahtakurusu ve hijyenik temizlik operasyonu geldi.
Kıssadan hisse 4-7 arası uyuyabildim, sabah mütevazi ama leziz kahvaltımızı yaptıktan sonra (Safranbolu'nun simiti de meşhurmuş, bizimkinden daha ince ve daha etli ve çoookk leziz), tekrar çarşıyı gezmeye koyulduk. Yöresel ürünler (Safranbolu evleri şeklinde magnet / biblo/ peçetelik, kıyafetler, örtüler, çarıklar vb), görülmeye değer. Safranbolu hakkındaki düşüncelerim "burası şirin bir kasaba mı, uzun kalırsam üstüme çöker mi" arasında giderken Leyla Abla ile tanıştık. Kendisi Arasta Çarşı'sında Boncuk Cafe'nin sahibi. Burada yapraklarla donatılmış masamızda, güneşin altında süper bir sunum ile kahvemizi içtik. Leyla Abla'nın tatlı sohbeti ve pozitif enerjisi ile keyfimize keyif katıldı, hatta giderseniz aklınızda olsun enerji falı da bakıyor kendisi, biz de nasibimizi aldık tabii ki..Bir de dükkanların vitrinlerinde Japonca yazılar, ortalıkta Japon tv sinden insanlar dolanıyordu, meğersem Japon halkı Safranbolu'yu pek severmiş. Japon yanın önde gelen devlet büyükleri (bu da ne demekse) Türkiye'ye geldiklerinde ilk buraya gelirlermiş filan.

Günün geri kalanını çalışarak geçirdikten sonra (TRT'nin de çekim yaptığı bir konuşma yaptığımı eklemeliyim, meşhur oldum bu sefer sanirim :) 7.30 gibi yola çıktık ve tam 5 saat sonra dünya küçük kapsamında evimdeydim.

NOT:Tur şirketlerinin cuma akşam ya da cts sabah çıkışlı Safranbolu - Amasra turları oluyor. Amasra da Safranbolu'dan 1,5 saat sürüyormuş ve çok şeker bir sahil kasabasıymış, hatta balıklar çok lezzetliymiş.

Polonezköy, Kasım 2010

2010-11-21T11:34:00.003+02:00

"Uzun bayram tatilinden faydalanmak kapsamında, şuraya buraya gittim" demek isterdim. Ancak hani vaktiniz olur da paranız olmaz ya da paranız olur da vaktiniz olmaz ya, ben ikisini de ayarlayabilecek durumdayken, gelecek kimse olmadigi icin Istanbul'da kaldım.

Bari çevre yöreleri gezelim görelim diyerek, hepsi de ilk defa Polonezköy'ü görecek 5 bayanı ayarlayıp, yola koyulduk. Ben yol özürlü olduğum için, onlar da yolu bilmediği için kaybolma korkuları arasında ilerledik. Kavacık BP benzincideki adamdan Allah razı olsun, süper tarif etti yolu ve 20 dk da vardık.

Polonezköy ismi, 1800lerde bu köye Polonyalıların yerleşmesinden geliyor. O kadar kompakt bir alanda ki, bir yuvarlak çizin (meydan) ve onun etrafına 4-5 tane çapraz ok çizin (yollar) bu kadar. Kaybolmak nerdeyse olanaksız.
Hava yağmurlu olacak diye, gitme konusunda bir git gel yaşasak da, iyi ki gelmişiz dedik. Her yer yeşillik, huzur dolu. Hafif de yağmur yağdı aslında ama çim kokusunu öyle güzel ortaya çıkardı ki, kimse şikayet etmedi.

İlk girişte ilk Polina'yı geçip, sola döndük ve meydanın sağından çeşitli yemek - otelleri geçip, Polina şubeye gittik. Burası aslında kat kat ve leziz Polonez pastaları ile meşhur. Zaten ön tarafındaki kalabalık alanda çoluklu çocuklu dogurgan insan güruhları ya pasta yiyordu ya da köy kahvaltısı ile demleniyordu. Anneme o kalabalık ve boğuk ortam bi anda bastı (hayret) ve gele gele buraya mı geldik gibi mutluluk dolu bir cümle çıktı ağzından. Aşağı doğru sürükledim bayanları, bir anda karşılarına çıkan yamaç üzerindeki yeşillik ve piknik alanı ve hatta horozları görünce hepsi pek memnun oldu. Hatta yemek boyunca şükür duaları ve mutluluk ifadeleri eksik olmadı. Zayıf ve geç servise rağmen keyif dorukta.Yemekler de pek iyi değildi, ama puf börek ve pastalar mutlaka denenmeli.

Oradan şişik karınlarımızla ufak bir tur atalım dedik, meydana doğru yürüdük, sağda kalan Stella adlı hem butik otel hem de mangal yapılan geniiişşş yeşillik alanı geçtik (burası da tavsiye olunur) ve meydana geldik. Tam soldan döndük, bir diğer meşhur tesis olan Leonardo'yu geçtik, sonrasında da her yer yeşillik her yer mangal yeri. Atla / eşekle gezdirenler / gezenler filan. Tesisler bitince tamam, vakit geldi dedik ve 45 dk da eve geri döndük.

Bu sefer dunya küçük yerine İstanbul küçük diyorum ve henüz gitmemiş olanlara özellikle hsonu gitmelerini tavsiye ediyorum

Gaziantep, Kasım 2010

2010-11-14T23:09:00.000+02:00

Tekrar yerli bir destinasyon: Yeni işimle birlikte, il il Türkiye programı kapsamında birçok farklı ile gideceğim için bunları da kendi bakış açımla, kısaca anlatmak istiyorum...

Sabah 5.30da kalkıp, 7.30 ucağı ile Gaziantep'e uykulu bir şekilde gittik. Benim Gaziantep'e ikinci gelişim. Güneş içimizi ısıtarak, ara sokakların birinde yer alan, yeni açılmış butik otelimiz "Jaleriz"e vardık. Otel yepyeni, modern ancak ara sokakta olması beni nedense rahatsız etti. Odada 1-2 saat çalıştıktan sonra, Gaziantep basınını ziyaret etmeye gittik. Hepsi birbirinden farklı, değerli ve değişik insanlarla tanıştık. Sanırım en çok, merdivenden yuvarlandığı için hastaneden yeni getirdiği yeğeni önümde koşturduğunda -ve ben yüzü gözü mosmor çocuğa çarpmamak için nerdeyse hazır ol pozisyonundaydım- "lütfen çocuğa çarpmayın??!!" diyen kadını unutamayacağim. 6 civarı işimiz bittiğinde, en azından şehirde bir iki yer görelim, kebap yiyelim dedik. Gerçi öğlen inatla üzerine yağ dökerek getirdikleri ve 2 defa geri gönderdiğimiz dönerin ağırlığını hala hissedebiliyorduk ama what is eaten in Antep, stays in Antep demek istiyorum :)
Direk Bakırcılar Çarşısı'na gittik, vizelerin kalkması ile birlikte komşu ülkelerden gelişler daha da artmış, her yerden Arapça konuşmalar geliyor. Ordan meşhur baklavacı İmam Çağdaş'ın yanındaki baharatçıda kendimizi kaybettik, meğersem ne çok çeşit baharat, kuruyemiş varmış öyle. Bol bol antep Fıstığı, kurutulmuş biber vb aldık. Bu arada dilime pelesenk olmuş, Antep fıstığı diyeceğim yerde sürekli Şam Fıstığı deyip durdum?? Ben ettim, siz etmeyin... Ordan da hızlı bir geçişle sadece baklava alıcaz diye girdiğimiz İmam Çağdaş'ta Ali Nazikleri - 2 gün boyunca bizi süper gezdiren Ahmet Bey'in şiddetli tavsiyesi üzerine- yedik. Üstüne de boşan da semerimi ye kapsamında baklava yemeyi ihmal etmedik. Alka Seltzer'in artık Türkiye'de satılmadığına tekrar üzülerek ve soda soda diye yanarak otele döndük. Hayır, hafta sonu zehirlenmiş olmasam ve bütün pazar günümü kusarak geçirmiş olmasam önemli değil.

Gece 12 ye kadar çalışılan ve gerçekten yorgun hissettiğim bir günün gecesinde, insan bebekler gibi uyumayı bekliyor değil mi? Asla öyle olmadı. Antepliler sıcak insanlar, memleket sıcak hoş ama otel odası da 42 derece. Üstelik klima 1 dk çalıştıktan sonra eror verdiği için yorgansız yatıp, pencereyi de açarak bir nebze nefes almaya çalıştım..Nafile... Uyku haram oldu..

Sabah 6 itibariyle otelin karşısındaki okulun zili çalıp da çocuklar cıvıldayınca, ben de erken kalkar erken yol alır dedim ve nerdeyse sıfır uyku ile güne başladım. Dip not: Gaziantep'te güneş daha erken doğduğu ve gün erken karardığı için okullar 6 civarı başlıyormuş.. Bu vesile ile otellerin ara sokaklarda yer almasının ne gibi sakıncaları olabileceğini de bizzat tecrübe etmiş oldum. Lobiye indiğimdeki manzara çok komikti, en az 5 kişi oda çok sıcaktı diye şikayet ediyordu, resepsiyondaki bayan da keşke arasaydınız, buradan merkezi klimamız var, açarız diyordu???

Öğlene kadar çalıştıktan sonra, bu sefer Bayaz Han adlı bir yere gittik, sanarsın Asmalı Konak. Öyle güzel bir avlusu var, üst katlarda sergiler, alt katlarda çarıkçı,sedef işlemeci gibi yöresel mağazalar. Açık havada, yazdan kalma bir günde avluda oturduk. Yemeklerin de tadı birbirinden güzeldi- bu sefer tercihimizi küşlemeden yana kullandık- ve patlayarak oradan ayrılıp, havaalanına geldik ve Istanbul'a döndük. Erken uçakla dönmememin sebebi ise daha ironik: Akşama bir iş yemeği vardı İstanbul'da. Nerde mi, tabii ki kebapçıda!

Bavul deyip geçmeyin, Ekim 2010

2010-10-03T16:17:00.002+03:00

Sık seyahat eden biri olarak, benim birkaç bavulum var. Tahtakurusu krizi yüzünden çöpe giden, en sık kullandığım ve en küçük boy bavulumdu. Uçağa alabileceğim kadar küçük, kumaştan ve akordeonlu olması sayesinde de istenildiğinde genişleyebilen cinsten. 2-3 günlük seyahatler için ideal. Şimdi onun yerini dolduracak yeni bir tane arayışındayım.
Bir diğeri American Tourist marka - gene samsonite grubunun- ve saks mavisi, hard cover dedikleri cinsten. Ben bu cinsleri cok beğeniyorum, daha güvenli oldugunu düşünüyorum kumaş olanlara göre. Ancak havalimanında gördükleri zulüm yuzunden o kadar çabuk kırılabiliyor ki- keza benimki kırıldı. O zaman da hem görüntüsü hoş olmuyor, hem de ıslanabiliyor vb. Bu bavul da bir büyük boy, 4-5 gunluk seyahatlerde kullanılabiliyor. Ancak genişleme şansı olmadığı için dönüşte cidden zorluk yaşıyorum eşyalarımı sığdırmakta. Alışveriş yapmasam bile, hani giyilen kıyafetler daha çok yer tutar ya, hiçbirşey sığmıyor en sonunda :) Üstelik bu bavulumun çekçeki (neden çekçek derler buna? başka ismi var mı acaba) de kırıldı, ucuna kalın bir kemer gibi birşey bağladım ve ancak onunla hareket ettirebiliyorum. Halimi düşünün, Hint fakiri gibi, hem kırık hem de sapı açılmayan bir bavul ile ortalıkta dolaşıyorum. Adama "tatile gelene kadar bir bavul al" gözüyle bakıyorlar :)
Diğer bavulum, gene kumaş, birçok kompartımanı ve içinde gözleri olan ve 1 hafta - 10 gunluk seyahatlerde kullanılabilecek bir cins (pek o kadar uzun gitmiyorum gerci). Aslında bu benim bile değil ama amcam geri almamakta ısrar ediyor, ben de kullanıyorum - başka amaçlar için :))

Son olarak gene kumaştan yapılmış ve piyasadaki en büyük ebatta bir başka bavulum var. Denedim, kıvrılınca sığıyorum içine :) 1) Elimdeki bavul çok eski oldugundan, 2) zaten aldıkların mevcut olana sığmayacağından 3)Amerika'dan bavul almayanı dövdüklerinden dolayı, bir Amerika seyahatinden almıştım. Delsey marka ve cidden cok uygun bir fiyata gelmişti.

Bu bavul merakı nerden çıktı derseniz: Yukarıda bahsettiğim gibi en sık kullandığımı çöpe atınca yeni bir tane arayışına girdim. Diğer yandan da geçen hafta İzmir'den dönerken obsesliğim tuttu ve kendi bavulumu beklerken diğerlerinin markalarına bakmaya başladım! 10 bavuldan 2si no name, 1 tanesi çeşitli marka (delsey, american tourist vb..) ve geri kalan hepsi Samsonite! -gene reklam almış gibi oldum; özellikle tahta kurusuna ev sahipliği için çöpe atmış oldugum mini bavuldan sonra; yeni, hafif ve 4 tekerlekli bir Samsonite a hayır demezdim ama gene reklam değil- Unutmayın, bavul almak ciddi bi iştir! Çok sık seyahate çıkmıyor olsanız dahi "aman ne de olsa az kullanacağım" deyip geçmeyin. Çekçeki bozuk, kendisi kırık mavi bavulumla çektiğim ızdıraptan biliyorum. Önümde patlayan, tekerleği kırılan, sapı kopan, yırtılan, birçok bavul gördüm; inanın iyi bir bavula yatırım yapmak, yarıyolda kalmanızı ve tatilinizi zehir etmenizi engeller!

Bu yollara ayakkabı mı dayanır?

2010-09-20T23:47:00.001+03:00

Bütün bir yaz boyunca şıpıdıklarını ayağından çıkartmamış ve dolayısıyla sonbaharın gelmesine ayakları isyan eden biri olarak, benim için en ideal yürüme ayakkabılarından bahsetmek istiyorum. En baştan söyliyim, kişisel tercihimdir, valla reklam almadım :) (Sevgili Aslin ve Yeliz, beni şimdiden affedin)

İlk sözüm bayanlara- yürümeyi becerseniz dahi kesinlikle ve kesinlikle topuklu ayakkabı ile yola çıkmayın (otobüs - havaalanı vb..) Yok bavul taşı, yok koştur, en başından ayaklara eziyeti yapmış olursunuz. Ben topuklu ayakkabılarla yürümeyi pek beceremediğimi itiraf etmeliyim. Buna rağmen iş için tek günlüğüne topuklu ayakkabı ile gittiğim bir Paris seyahatimin, Louvre müzesi önünde 2 saat taksi bulamadığım için yürüyüp, sonrasında da h limanında bomba ihbarı yüzünden?? ayakta saatlerce beklememden dolayi ne kadar eziyete dönüştüğünü, akabinde birkaç gün yürüyemediğimi halen unutabilmiş değilim.
Çok zorda kalmadıkça bot giymeyi de tercih etmiyorum. Araçta ayakları şişiriyor, kan dolaşımını engellediğinden. Uçaktada aynı şekilde, üstelik güvenlikten geçerken zorla çıkarttırmaları da cabası.
Seyahatin kendisine geldiğimizde ise, bir şehrin tadının yürüyerek çıkartılabileceğini, ancak o şekilde o ülkenin -kültürün tanınabileceğini düşünüyorum. Bu sebeple de ya babet / şıpıdık gibi düz modelleri ya da lifestyle spor ayakkabılarını (gündüz gezerken özellikle) tercih ediyorum. Bu konuda beni en çok yoran, ayağımı vuran ve tabanımı ağrıtan "lifestyle" Nike ayakkabılar oldu. Adidas'ın da lifestyle modelleri taban ağrımasi konusunda bir tık daha iyi olsa da, gene de listede alt siralarda. Onitsuka Tiger ların klasik modelleri (pinpon için olan, sahteleri de satılanlar) eldiven gibi olduğu için ilk başta süper rahat geliyor ancak tabanı çok düşük olduğu için o da ağrı yapabiliyor. Bir de çorapla olmuyor bunlar. New Balance idare edebilir, tabanı daha kalın (eğer süet ise yagmurda nanay).
Ve all time favourite: Camper. İster klasik altı yuvarlak yuvarlak tabanlı olsun, ister düz tabanlı olsun ya da isterse önü açık vb olsun. cidden bu ayakkabılar tam olarak yürümek için yapılmış. Sanki ayakta birşey yok, bulutların üzerinde yaylanıyorsunuz. Yeşim ile Madrid'de buluştuğumuz 3 günlük seyahatin, sabah 9 dan akşam 24 e kadar yürüdüğümüz 2 gününde ilk gün Tiger, ikinci gün Camper giydim. İlk günden kaynaklı ayak sızlamasına rağmen ikinci gün performansım iyiydi :))

Keep on walking... dünya küçük!

Hepsi Hikaye

2010-09-17T00:16:00.000+03:00

Çok beğendiğim bir siteyi paylaşmak istiyorum: http://www.hepsi-hikaye.com/seyahat/seyahatyazi.asp

Bu site anlatımı, tasarımı ve içeriği ile diğer Türkçe seyahat sitelerinden ayrışıyor. Yeni bir şehre gidildiğinde zaten az gün gidildiği için hani "bildik, denenmiş bir yere gidelim" mantığı vardır ya, yemeğinden, plajına, alışverişinden oteline kadar birçok kompakt öneri yer alıyor. Henüz orada belirtilen önerilerden faydalanabilmiş değilim (ya gitmediğim yerler var ya da gittiğim yerleri ben gittikten sonra eklemişler) ya da gerçekten de gitmeye değer yerler mi bilemiyorum ancak belirttiğim gibi içerik olarak güncel, Türkçe ve iyi tasarlanmış.
Tavsiye olunur....

Foça (İzmir) - Top Ten, Eylül 2010

2010-09-13T15:52:00.001+03:00

Yerli destinasyonların bilgilerine erişmek daha kolay olduğu için blogumda pek yer vermiyorum. Ancak ailecek gittiğimiz Foça tatili, bir top ten listesini hakediyor. Her zamankinden farklı olarak fotoğraf ya da mekan ismi pek yok. Listeyi okuyunca sebebini daha iyi anlayacaksınız :)

Bir de, listeyi yaptıktan sonra farkettigim, bir bavul dolusu esyayı ve yatak odasındaki herseyi yıkayıp, dezenfekte etmeme hatta bavulu çöpe atmama sebep olan geri zekalı tahta kurusu var ama ona mansiyon ödülü vermek istiyorum.

FOÇA - TOP TEN
10- Yapamadıklarımız: Günübirlik tur teknesi ile Siren adasına gidip, Foça'nın sembolü olan fok balıklarını görmek. Günübirlik teknelerle, Türkiyenin en uç noktası olan Karaburun'a gitmek. Saatleri abes olduğu halde tekne ile Midilli'ye gitmek (pasaport - vize gerekli).
9- Amcam: Sanırım nerdeyse hayatımda ilk defa 4'ümüz tatile çıkacakken, son dakikada fırsatını bulup, yılın satışını gerçekleştirerek bizle gelmediği, yine de bize Foça'da Hanedan Otel'i ayarladığı ve her gün bizi kolladığı için.
8- Gecenin 3'ünde Karşıyaka'da yol sorduğumuz amca: Amca Doğu şivesi ile bize yol tarif edince, zaten yolu bilmediği için panik halde olan babam, "şansa bak, kesin yanlış tariftir" diyerek, bu sefer taksi durağına yol sorduk.

Annem ve Babam- bu akdar bahsedip resimlerini eklememek olmaz

7- Hanedan Otel ve beach club: Hizmeti eksik, yemekleri yetersiz olsa dahi, plaj kısmında ailecek keyifli vakit geçirilebilecek, sıkış tıkış oturmadan rahat rahat güneşlenilebilecek bir yer. Plaj kısmının yemekleri daha iyi. Deniz çakıl taşlı ve bir anda derinleşiyor.
6- Yeni Foça: Sevgili Bilge'nin tam da dediği gibi daha çok yazlıkçıların olduğu bir bölge. Sahil şeridindeki kalabalık balıkçılar, Yunan müziği çalan cafe görünümlü kahvehaneler, bakkalın kendi bahçesinden çıkan ayçiçeği ile hazırladığı ayçekirdekleri ve sürpriz taş evler.
5- Eski Foça: Tam bir sayfiye yeri, halen doğallığını koruyan bir balıkçı kasabası. Sıcak, samimi bir yer, bayram diye biraz kalabalıktı gerçi. Balık yiyim, çiğdem çıtlatıyım, sakin bir tatil geçiriyim diyenler için ideal. Şehirde 1-2 çılgın disko da var kapısında güvenlik olan ama biz tercih etmedik :)
4- Sabah kahvaltısındaki poğaça kıtlığı: Hanedan oteldeki kahvaltıda ekmek dışındaki tek hamurişi poğaça ve hiçbir şekilde bulunmuyor. Masalara bakınca insanlar 10'ar 10'ar almış. Garsona sorulduğunda "kalmadı" cevabını alıyorsunuz. yarım saat sonra bir de bakmışsınız ki büfeden tabağında poğaça ile gelenler var. Son gün anladık, garsonlar meğersem o fazla alanların artanlarını topluyorlarmış ve tekrar büfeye ekliyorlarmış. Ne diyim bilemedim.
3- Plaj mıknatısı: Alabildiğine büyük bir plaj düşünün. Yanyana aralıklarla 30-40 sıra ve arkaya doğru ise en az 6-7 sıra. Biz annemle her gün en sol kısımda ortalara doğru bir yere yerleşiyoruz. Etraf boş ama bir süre sonra sadece bizim etrafımız dolmuş oluyor. Hatta bir gün etrafımız çok doldu ve gürültü oldu diye arkaya doğru gittik, ön sırada yanımızda olan 2-3 aile peşimizden geldi??
2- Babam: Normalde hep kaybolarak araba kullandığı halde, geceyarısı olmasına ve yolları hiç bilmemesine rağmen İzmir h.alanı - Foça arası "babalar" gibi araba kullandığı için (dönüşte ters yöne bile girdik, boncuk boncuk terleri saymıyorum buradaki). Bunun yanında bizim bilmediğimizi bile bile sürekli bize yolları teyid ettirmesi, panik halinde otoban tabelalarını okutması, park etmeden arabadan bizi asla indirmemesi, sokakları kafasında oturtmaya çalışırken bizi yanlış yere sürüklemesi, en son 16 yıl önce denize girdiğini açıklayarak bu sefer de girmemesi ya da fena sinuzit olmasına rağmen hiç ilaç almama konusunda ısrar etmesi ile de bu sırayı hak etti.
1- Annem: Gecenin bir yarısında "bi ses duydum" diye odama dalarak beni "hırsız girdi" telaşına sokmasından mı, her yıkanmak için banyoya girdiğimde "tuvalete girmem gerek" demesinden mi, "cebimi odada unuttum, getirir misin" diyerek meğersem yanındaki çantada olan cep telefonunu bin saat arattırmasından mı ya da temizlikçiler girebilsin diye odanın kapısını açık bırakarak (anahtar da odanın içerisinde) çıkmasından mı, artık siz karar verin.

Seyahat İpuçları - 2, Eylül 2010

2010-09-12T22:35:00.001+03:00

İlk "seyahat ipucu" yazımda bavul yapma sırlarımı paylaşmıştım. Şimdi ise bir başka sırrımı paylaşmak istiyorum: Yolculuk poşeti :)

Yolculuk poşeti de nedir derseniz eğer; ister arabayla, ister otobüsle ya da uçakla seyahat edin, varacağınız noktaya kadar sizin rahat yolculuk etmenizi sağlayacak bir poşetten bahsediyorum. Otobüs yolculuğu çok mu uzun, poşetin içine kitap / i-pod u ekleyin. Uçakta kulaklarınız mı tıkanıyor, sakız ekleyin. Ya da arabada sürekli mola vermemek için (tabii ki yolculuk arkadaşlarınıza da bağlı, çocuklar varsa yapacak pek birşey yok) suyunuzu, yiyeceğinizi yanınıza alın.

İlla poşet olması gerekli mi, çantama koyarım bunları nasıl olsa derseniz de, örneğin uçakta ben ne yere koyarım ne de kucağımda tutarım; genelde yukarı yerleştiririm çantamı. Yerde tutmamak, hurafe belki ama "çanta yerde durursa bereketi kaçar" kapsamında. Çantayı kucağımda tutmayıp, onun yerine poşeti önümdeki alana sıkıştırınca, sürekli kalkıp çantadan birşey alma derdine de düşmüyorum.

Bir de sanırım çantada hep daha değerli şeyler olur ya; onu güvenli bir yerde saklayıp, poşetin içine kaybolsa / çalınsa da o kadar üzülmeyeceğim, telafisi kolay şeyleri koyuyorum. Mesela bir kitap, dergi ya da Sudoku (evet, itiraf ediyorum, ben bir bağımlıyım), çiklet, çikolata (evet, gene itiraf ediyorum, ben bir bağımlıyım:) selpak, dudak kremi, uçakta değilsem şal - şişirilebilir yastık ve mutlaka kalem, çünkü güzel fikirler hep yolda gelir. Gördüğünüz gibi çok ağır ya da yük olacak bir şey değil. Hazırlanması da kolay ve kişiye göre içeriği değiştirilebilir.

Denemenizi tavsiye ederim...

Seyahat vs. Tatil, Eylül 2010

2010-09-12T01:19:00.004+03:00

İtiraf ediyorum, blogu çok boşladım...2 Bodrum, 1 Foça tatili ve zaten gönüllü emeklilikten dolayı tatil tadında geçen bir yazın son tatilinden döndüğüm gibi yazıyorum :)

Bu gidişimde, seyahat ile tatil arasındaki farkı daha net anladım... "Seyahat" benim için ciddi ama bir o kadar da eğlenceli; öncesinde araştırma ve plan yapıp, eşe dosta gidilecek yerleri sorup, hatta hayaller kurduğum, heyecanlandığım. Gidilecek noktaya vardığımda ise, yeni bir yer görmenin, sadece plana bağlı kalmayıp spontan bir şekilde kaybolarak keşfetmenin, özgürleşmenin, deli gibi yorulmama rağmen bol bol yürümenin coşkusunu yaşamanın... Gittiğim her şehirden bir şekilde ilham alıp, bir sürü yaratıcı fikirle geri dönmemim sebebi de bu coşku aslında. Ne diyim, ister yurtiçinde olsun ister yurtdışında; seyahat etmeyi seviyorum :)

"Tatil" de ise mekan, boyut, zaman yok benim için. Benim tatilim; dinlenme, bol bol kitap okuma, istediğin zaman kalkıp istediğin zaman yatma, eglenme ve tek derdimin "bugün ne yesek" olduğu bir içeriğe sahip. Bu yüzden de ha Antalya'da ha Bodrum'da olmuş farketmiyor, dış dünya ile bağlantıya ihtiyaç yok (bu gibi tatil bölgelerine birçok kere gittiğim icin zaten o bölgedeki her yer nerdeyse bildik, yurtdışındakileri ise seyahat kategorisine ekliyorum). Ya da kaldığın yer ister ev olsun isterse 5 yıldızlı otel. Bu mekanın dışına çıktığın anda yapılabileceklerin sayısı - eğer yeni bir yer değilse- kısıtlı. Seyahatlerde olduğu gibi zaman yetmeyeceği için bir yerden diğerine koşturmaca yok, aksine huşu içerisinde istediğini yapabilme özgürlüğü var. Ancak üç günden fazla dayanamadiğimi da itiraf etmeliyim.

Sizin seyahat / tatil anlayışınız nasıl?

Barselona, Mallorca – Temmuz 2007

2010-08-08T11:55:00.002+03:00

“Yurtdışında hep kültür tatili mi yapıcaz, deniz tatili nasıl olur” lafları eşliğinde, tabii bir de “hem ne varmış ki şu Mayorka, İbiza, Mikonos’ta ” diyerek rotamızı Mallorca’ya (nam-ı diğer Mayorka) çevirdik. Uçağı miller ile, oteli de internet üzerinden ayarladık.

Barselona'da bir ara sokak

Ben tatil arkadaşlarım Ulaş (ki kendisiyle orda tanıştım ve pek bi kaynaştık) ve Çağla’ya bir Pazar sabahı Barselona’da katıldım. Kızlarla akşam buluşacağımız için direk otele gittim. Şubat ayında gelişimde de kaldığım La Rambla’daki Hotel lloret’teki odaya bavulumu bıraktım. Buluşma zamanına kadar ara sokakları gezdim, sokak müzisyenlerini dinledim, dolandım dolandım. Pazar günü de olsa şehrin kalabalığı konusunda bir önceki sefere oranla ciddi bir fark var: sokakta nerdeyse yürünmüyor. Şıpıdık terlikler ve şort –atlet resmi kıyafet olmuş. Kızlarla buluşma vakti geldiğinde, marinadaki Mare Magnum’da El Chipron adlı yerde, paella mızı yedik.

su - ışık şovu / Çağla ve ben

Oradan ışık-su şovunu izlemek için Palau Reial (kraliyet sarayı) bölgesine gittik. Meydanda kocaman bu havuz, ışıklı su gösterisi var, o kadar yuksek ve o kadar renkli ki anlatamam. Bir o kadar da kalabalık. Geri döndük ve biraz yürüyelim dedik. Gaudi’nin Casa Battlo binasının oralarda çapkın İspanyol gençleri “fiestar” diyerekten bizi partiye davet ettiler. Emin adım ve bol kahkaha ile yolumuza devam ettik.
Ertesi gün 1 saat rötarla, resmen donarak Mallorca’ya uçtuk. Havaalanından 5 günlüğüne 170 euro ödeyerek ateşli Panda’mızı kiraladık. Arabamıza atladık ve Portal Nous bölgesinde Costa Portals Hotel’e gittik. Yamaç üzerine kurulu; nüktedan –yaşlı bir resepsiyonisti olan; şeker, temiz ama ince duvarları olan 3 yıldızlı bir otel.

Ulaş ve ben, kale'nin merdivenlerinde

Öncelikle şehri bir keşfedelim dedik ve kalenin arka sokaklarındaki Mallorca’nın şehir merkezine (-ki buraya Palma de Mallorca deniyor- gittik (kale konusuna diğer yazılarımdaki gibi tekrar dikkat çekiyorum) Daracık sokaklar, dönerci Türkler, ıncık cıncıkçılar ve tabii ayakkabıcılar, her tarafta.. 3 kız Voltranı oluşturduk ve gözümüz dönerek bir sürü şeyler denedik, aldık. Palma de Mallorca’nın sahilinde Piccola İtalia adlı bir yerde –neden İspanyol yemeği yemediğimizi hatırlamıyorum- öğle yemeğimizi yedik. Akşam otelde yemegimizi yedik. Sonrasında bizim kaldığımız bölgenin marinasına gittik. Düzgün, kaliteli insanlar etrafta, açıkçası pek fazla genç de yok. Dolandık ve tatil için erken sayılabilecek bir saatte odamıza geldik; Mallorca rehberimizi elimize aldık ve oradan resimlerini begendiğimiz koyları işaretledik, resimleri görseniz hepsi cennetten bir köşe, her gün birine gitsek yetiştiremeyiz bu gidişle dedik. Taa ki yan odadakiler duvarlara çarpa çarpa dans etmeye!!! karar verinceye kadar güzel bir uyku çektik. Duvarlar fena ince, gecenin bi yarısı olmuş, adamlar sevişiyo, ne yapacağımızı şaşırdık, gülme tuttu tabii bi de.. Sesler başlayalı bir saate yaklaşınca artık dayanamadık ve şiddetli bir şekilde duvara vurduk da ses kesildi.

Palma Nova - bulutlara dikkat!

Salı günü, birçok koydan oluşan adada ilk durağımız Palma Nova Beach oldu. Burada alelade bir deniz ve bir cankurtaran başka hiçbirşey yoktu, biz de bir dalıp oradan tamamen çıktık. Orada Magalluf diye farklı bir beach’e gittik, nispeten daha iyiydi ve günü orada geçirdik.

Portel Vells -şahane manzara

Oradan Portel Vells adlı bir bölgeye geldik. Tepede birçok evin yanyana olduğu bu alanda deniz 10-15 dakikalık yürüme mesefesinde; ama öyle bir manzara var ki: turkuaz rengi transparan bir deniz, denizin üstünde tekneler ve sanki havada duruyorlar. Şahane. Biz nerden aşağı ineriz, birilerinin evinin yolunu mu kullansak filan dedik, o sırada Nijeryalı bir amca Türk olduğumuzu öğrendi ve o kızgın güneşin altında bize hayat hikayesini anlatmaya başladı. Nasıl aşağı ineceğimizi gösterdi. Oradaki bir evin, hatta komşusu bile olabilir, balkonundan inince birçok merdiven ve sonra da bir patika varmış aşağı doğru. Nitekim keçi gibi indik ve o mükemmel denize ulaştık. Hayalinizde plaj filan canlanmasın, şezlong bile olmayan ormanlık – gölgelik alanların olduğu küçük bir koy. Çok kalabalık değil –meğersem herkes biraz ilerideki çıplaklar kampındaymış-. Neyse, büyük hevesle denize girdik ve maalesef su hem pis hem de hamam gibi çıktı.

Fornells

Burası da bizi pek tatmin etmeyince, rehberimizi açtık ve yakında nereye gidebiliriz diye baktık: Fornells diye bir plaja çevirdik rotamızı. Bostancı sahili gibi hemen yol kenarında ama o kadar temiz deniz ve o kadar huzurlu bir ortam var ki anlatamam. “Ara sıra bazı bazı” şarkısını ezberleyip, Tom Ford yatay 8 gözlük muhabbeti yapıp denizin keyfini çıkartarak oradan ayrıldık.

Rüzgarlı Es Trench Plajı

Çarşamba günü geldiğinde, rehberimizdeki bir başka işaretli beache, Es Trench’e gittik. Otoparktan kumsala kadar uzunca bir yol yürüdük, nerdeyse ilk defa düzgün şezlongların olduğu, çayır çimen yerine kristal kumlar ve berrak bir denizin olduğu yere geldik. Bu arada Mallorca acayip derecede rüzgarlı bir yer. Akşam serinliklerinde bunu keşfetmiştik zaten, ama o zamana kadar böyle kumsala sahip bir yere gitmediğimiz için, gündüz de serin olursa nasıl bir etkisi olacağını düşünmemiştik. Nitekim güneş yağlarımızı sürdük, malak moduna geçerek yattık ve “kumdan kadın” olmamız maksimum 10-15 dakika sürdü. Deniz buz gibi, duş ondan soğuk. Ağzımıza dolan kumlardan konuşmaya fırsat bulup, burdan bize hayır gelmez diyerek gene kalktık. Bu sefer Santanyi plajına gittik. Gene kumluk ancak rüzgarsız, ailelerin olduğu geniş bir plaj. Havlularımızı yere koyduk ve en sonunda rahat edebileceğimiz bir plajın tadını çıkartmaya başladık. Yemeklerimizi bitirdik ki, bu sırada 2 tane taş hatun geldi ellerinde torbalarla, şile bezi gibi elbise/ tunik ve şapka satıyorlarmış. Biz de kadınsal içgüdülerimizi dinledik ve bu plaj satıcılarının etrafında giderek artan kadın güruhuna katıldık. Otel yolunda arabada “Vay be ne akıllı hatunlar, Türkiye’de biz yapsak mı” sesli düşünceleri ve “plajda peşimizde zabıta dolaşır” geyikleri döndü.

Me, Ulaş ve Çağla @ Cappucino

Akşam yemeğimizi yedikten sonra marinadaki Cappucino adlı cafe – bar karışımı, keyifli mekana gittik. O yaz sıcağında insan ne biliyim soğuk bir bira içer, mojito ya da rose şarap içer ama ben sıcak çikolata siparişi verdim! Meğersem Mallorcan style dedikleri yoğun bir sıcak çikolata çeşidi varmış ki; ben onun içinde yüzebilirim, çooookk lezizzzz.

Playa Formentar'da donarken

Perşembe günü uzun bir yol giderek Pollenca bölgesine vardık. Playa Formentar adlı ultra soğuk bir plaja gittik. Bu arada asıl komedi, gittiğimiz her plajda güneş gitmeye ve hava soğumaya başladı. Artık o kadar üşüdük ki, havluya sarınıp oturduk ve nitekim bir süre sonra kalktık.

Madem öyle o zaman biz de Far adlı şu meşhur fenere gidelim dedik. Daracık, çift yönlü, uçurum kenarındaki yollardan geçerek en tepeye vardık. Cidden görülmeye değer bir manzara, çok hoşumuza gitti.

Fener'de ben

Calvario

Sonrasında şövalyeler bölgesi olarak anılan Calvario' ya gittik. Şövalyeler döneminden kalmış bir kasaba, dar ara sokaklar, taş duvarlar, minik bir meydan, grimsi bir ortam var ama gene de ilginç. Üçyüz küsur basamaktan oluşan bir merdiven var-özelliğiymiş oranın. Biz orayı çıkmak yerine meydanda bir yerde yemek yedik.

meeee

Tekrar denize gidelim dedik, bu sefer giriş parası filan ödenilen kokoş bir beach e gittik (o kadar çok beach e gittik ki, ambale olduk ve bunun adını hatırlamıyorum). Çıkışta Festival Park adlı bir outlet center a gittik. Pek fazla birşey bulamadık, otele döndük. Yemekten sonra gene Cappucino’ya gittik.
Son gün ise, Barselona üzerinden şehr-i İstanbul’a endam-ı arz eyledik. Koşturmacalı bu tatil sonrasında pequeño mondo* dedik.

*İspanyolca “dünya küçük”

Frankfurt, Mart 2007

2010-07-30T18:24:00.002+03:00

Avrupa’nın Heatrow’dan sonra en büyük havaalanından dışarı çıktığımda bu finans şehrinin beni bu kadar etkileyeceğini bilmiyordum.
Bir fuara katılmak için geldiğimiz bu şehirde fuar alanına yakın olsun diye Mercure Otel’de kaldık. Sonraki gelişlerimde kaldığım Le Meridien otelin lüksü burada yok maalsef, e ne kadar ekmek o kadar köfte :)
Koştur koştur geçen bir fuar ortamından sonra, misafirlerimizle birlikte şehrin karşı yakasında kalan New York Brick Restaurant adlı bir restauranta gittik. Aslında bir gökdelenin tepesinde dönen bir restaurant vardı, orada yer kalmadığı için burayı tercih etmek zorunda kaldık. Ren nehri kıyısında manzarası çok hoş bir restaurant. İçerisi çok kalabalık ve tek ahçı + tek garson var. Haliyle 3 saatte ancak yemeklerimiz geldi ve 12 ye dogru otele döndük.

Ziel Strasse arka sokakları

Ertesi gün şehir turu gerçekleştirdik. Birçok parklar, sokaklar geçtik. Frankfurt’un büyük bir kısmının ünlü Rotshchild ailesine ait olduğunu öğrendik. Sonra şehrin en sevdiğim kısımlarına geldi sıra.

Frankfurt’un alışveriş caddesi olan Ziel Strasse de farklı bir Almanya ile tanıştım, sıcak samimi geldi sokaklar bana: geniş geniş sokaklar, insanlarla dolu cafeler, hatta sokak satıcıları. H&M, Mango vb gibi birçok mağazayı sanmıyorum bile. Bir de bir ayakkabıcılar var ki, Çin işi belli ama o kadar ucuz ve o kadar moda tasarımlar var ki sonraki her gidişimde mutlaka oralara da gittim–ama maalesef adlarını hatırlayamıyorum şu anda. Karstadt’tan çikolata ve Total yoğurt alışverişimi yaptım.

Römer

Me @ Römer

Sonra Zeil’dan Neue Krame adlı bir sokağa saptık ve ordan sağa döndük, bir sürpriz ile karşılaştık: Bir anda karşımıza eski bir şehir çıktı. Römer adlı bu bölge sanki küçük bir ortaçağ kasabası ve halen insanlar yaşıyor. Hatta bazı binalar orjinal halde korunmuş. Belediye binası ve Gotik mimarisine sahip ihtişamlı bir katedral de de bu meydanda. Bu minik kasabavari bölgeden aşağı doğru inince bir başka sürpriz çıktı karşımıza: Katedraller ve gökdelenler arasında, yeşillikler içerisinde bir park ve önünde de şehri ikiye ayıran Rhein nehri. Bisikletle dolaşan, koşan insanlar. Süper! Nehirde birçok balıkçı ya da tur teknesi vardı. İçlerinden biri de Türk ve balık ekmek satıyordu :)

Ren nehri, park ve katedral

Köprüden geçti Belin :)

Wagner

Köprünün karşısına geçip de Eski Şehir – Alt Stadt’a varınca başka bir Frankfurt ile karşılaştık. Burası daha artistik: müzelerin, sanat galerilerinin olduğu bir bölge. Nehir manzaralı müzeler yan yana dizilmiş. Ara sokaklardan birine sapınca Schweizer Strasse’de Apfelwein Wagner adlı geleneksel Alman mutfağının olduğu bir restauranta gittik. Geleneksel patatesli domuz eti bonfilesi yedim (gunahi boynuma :) çok lezzetliydi. Burası özellikle de Alman şarapları ile tanınıyor. Mutlaka önceden yer ayırtılmalı, yemekler mükemmel.
Bir diğer gidişimizde Mayur adlı bir Hint restaurant’ına gitmiştik. Berliner caddesinde yer alan bu restaurantta iyi.

Ren Nehri

Wagner’den çıkıp nehrin üstündeki köprüden şehrin diğer tarafına geri döndük. Seyahate devam edecek birkaç kişiyi Hauptbahnhof (Tren garı ) na bıraktık. Bizim Haydarpaşa Tren İstasyonu gibi çok dikkat çekici, şahane bir mimariye sahip. Oradan da havaalanına doğru ilerledik ve bu kısa seyahatin sonunda “die Welt ist kleine” * diyerek evimize döndük.
*Dünya küçük

Osaka yazısı Hurriyet Seyahat ekinde!

2010-07-26T09:27:00.000+03:00

Merhabalar,

Burada da yer verdiğim Japonya gezisindeki Osaka ziyareti 26.07.2010- bugünkü Hurriyet Seyahat ekinde yer aldı :)

Yazıya http://www.hurriyet.com.tr/seyahat/15409331.asp?gid=56 adresinden erişilebilir.

2010 Yaz Popüler Destinasyonlar

2010-07-25T16:25:00.003+03:00

Yurtdışı destinasyonlarında, bu sene bana gelen sorulardan ve blogdaki trafikten Dubrovnik (vizesiz olduğu ve çok pohpohladıkları için) ve Mykonos (yakın ve rahat - eğlenceli olduğu için) un popüler olduğunu söyleyebilirim.

Türkiye'de ise, Çeşme bu sene en popüler günlerini yaşıyor. Bodrum ise Çeşme'nin yanında sönük kaldı, kimse yokmuş vb demelerine sakın aldırış etmeyin, orası tam bir klasik. Cuma akşamı Bodrum'da şehir merkezine inerken karşı yöndeki trafiği görseniz, aynı İstanbul'daki cuma trafiği (hatta plakaların %80 i de 34 ile başlıyor).

Kos, Temmuz 2010

2010-07-25T15:58:00.002+03:00

Bodrum’a gitmişken, hazır vize de var diye Kos’a da gidelim dedik. Yeşim ile birlikte sabah 9 civarı Turgutreis’e gittik. Feribot biletimizi hemen oracıkta aldık ve kuyruk bile beklemeden feribota bindik. Yaklaşık 40 dakika sonra adanın kurak ve çorak bölgeleri karşımıza çıktı. Sırasıyla bir sürü şemsiyenin bulunduğu plajların arka arkaya dizildiği bölge, sahil kasabasını andıran şirin bir alan ve en sonunda kalenin orada (gene bir kaleye rastladım!) indiğimiz liman. AB ülkesi vatandaşı olmayanlar için tipik uzun süren bir kuyruktan geçtik ve Kos toparaklarına ayak bastık.

Yeşim @ Liman

Caddeye varabilmek için içinden geçtiğimiz limandaki ultra lüks yatlara bakıp, foto çektikten sonra caddeye vardık. Her yerde bisikletli ya da motorlu gençler, yaşı geçmiş turistler var. Biraz ilerleyip balıkçıların olduğu meydana geldik ve sola doğru döndük. Ayakkabı –mayodan, magnet – hediyelik eşyaya ıncık cıncık satan birçok dükkan. Aynen Bodrum çarşı gibi. Oradan sağa sapıp birçok mağazanın ve cafenin olduğu daracık sokaklara saptık. Ciao cafede bir yorgunluk frappemizi içtik ve yola koyulduk.

Ciao cafe

Çarşı

Bize” 1’den sonra siestaya gidiyorlar, 4’e kadar dükkanlar kapalı” dedikleri için denize girmeyi öğleden sonraya bıraktık ve etrafı dolaşalım, alışveriş yapalım dedik. Değişik olarak mastika (sakız) ve zeytinli şampuan – krem vb gibi ürünler var. Şans seseri dükkanlarda bazı Türklere rastladık ve sohbet ettik, adada çok sayıda Türk olduğunu ve adanın Platani bölgesinde Türk yerleşimi olduğunu ilettiler. Günübirlik geldiğimiz için vakit kısıtından bir dahaki sefere geliriz diye düşündük.

Pembe Klise

Gene çarşının içinde, Elias adlı yerde tszaziki, saganaki, yunan salatası vbi gibi mezelerden oluşan öğle yemeğimizi yedik. Saat 2 olmuştu ki hiçbir yerin kapanmadığını gördük?? Çok şeker bir mimariye sahip olan pembe St. Paraskevi Klise’sinin avlusunu dolaştık.

merkez pazar

Meydan

Biraz daha ilerleyip Camii ve klisenin karşılıklı bulunduğu bir Konitsis meydanına geldik. Geçen sene Ekim’de buraya geldiğimde çok beğendiğim bu meydanda, ikisinin ortasında yer alan eski bir hamam ya da medrese gibi tek katlı bir bina yer alıyor: Kos merkez çarşısı. Sebze – meyve – baharatların satıldığı bir pazar burası. Dışarısı ne kadar sıcaksa içerisi o kadar serin. Buradan da ufak tefek şeyler aldık ve çıktık. Sokakta birçok cafe, ancak o kadar çok sıcak ki, herkes bir gölge altında.

Pazarı arkamızda bırakarak, meydanın sağından Antik Yunan harabelerinin olduğu alandan geçerek (Ancient Agora) sahile indik tekrar. Aslında Kos Yunan mitolojisine göre önemli şehirlerden biriymiş –Hipokrat’ın kurduğu tıp okulu Asclipeion bölgesinde yer alıyor ve limanın ordan otobüsle gidilebiliyor.

Sahil ve bisikletliler

Liman arkamızda kalacak şekilde sahili takip ettik ve Averof Caddesini geçerek, plajların yanyana dizilmiş olduğu Kiritika bölgesine geldik. Akti Zouroudi caddesinde plajlar sıra sıra dizilmiş. Sıkış tıkış bir ortam, yüksek sesli popçik müzikler birbirine karışmış. Biz nereye gidelim derken, kapısında Türkçe “Hoşgeldiniz” yazan bir restaurantın önünden denize girmeye karar verdik (tam da şezlongların ve et yığınının bittiği yerdeydi). Yeşim her zamanki pratikliği ile bizim çantalarımızı İsveçli bir çifte rahatça teslim etti! ve böylelikle biz Kos’ta da denize girmedik demedik. Denizkondu gibi, denize girdik çıktık, üstümüzü değiştirdik ve hatta kurumadan tekrar yola koyulduk. Bu sefer denize paralel bir üst sokaktan geçtik. Buradaki mağazalara bakındık. Gözümüze kestirdiğimiz bir yerde dondurmalarımızı yedik. Bir market bulduk ve buradan Total marka yoğurt (şiddetle tavsiye olunur) ve Bacardi Breezer aldık.

Feribotta 180 derece yatan koltuklarımızda uyuklayarak Bodrum’a saat 17.30 civarı vardık ve bu kısacık sürede farklı bir ülkeye gidip gelebildiğimiz için dünya küçük dedik.

Mykonos, Temmuz 2008

2010-07-03T18:42:00.017+03:00

Ingilizler’in deyişiyle Aybita (Ibiza)’dan sonra Avrupa’nın en çılgın adası Mykonos’a, tam da zamanında; bir temmuz ayının başında gittik. Ekip süper eğlenceli, Yesh ve Tola, ben, Özlem ve Özgür.
Havaalanında, tavsiyeler ve internet araştırması sonucunda bulduğumuz yerlerden 4 günlük programımızı yaptık. Çocuksu heyecanımız ve etraftaki coşkulu gayler ile pırpır uçağımıza bindik ve 1 saat sonra vardık adaya. Resimlerde gördüğümüz mavi kubbeli, beyaz taş evler dolu her yer ancak çorak mı çorak bir iklim, yeşillik nerdeyse yok denecek kadar az, etrafta motorlu tipler.
Bodrum’un 1970’lerdeki hali bu olmalı, zamanı sanki dondurmuşlar diye düşünerek Olia isimli otelimize vardık, hafiften yerleştik. Şehir merkezine gitmek için resepsiyondan önerilen otobüsü yaklaşık 45 dakika bekledikten sonra, ertesi gün ilk iş araba kiralamaya karar verdik.

Şehir merkezine indik ve sahil boyunca deniz kenarından yürüyerek, sonuncu aradan daracık sokaklardan birine saptık. Minik bir meydan ve korkunç bir kalabalık çıktı karşımıza. Herkesin şiddetle methettiği Niko’s adlı restauranta geldik. Niko's ta bol deniz mahsulü, saganaki ve şarap eşliğinde keyifli bir yemek yedik. Öyle keyifliydi ki; bizi sersemleten rüzgara, hatta üstümüze birer masa örtüsü geçirmiş olmamıza bile aldırmadık. Arkamızda 20 kişilik bir blind gay date masası vardı, her biri farklı farklı ülkelerden gelmişler filan, onlara kulak kabarttık, böylelikle ada için oryantasyonumuzun ilk aşaması tamamlanmış oldu :)

Niko’s un olduğu alandan arka sokaklardan devam edince barlar sokağına çıktık. Gene Bodrum’u andıran sokaklar. Avlu gibi bir alana geldik, Scandinavian adlı süper bir bar, merdivenle çıkılıyor yukarı, sapık bir dj süper çalıyordu. Sapık dememin sebebi ise, o yaz Beggin şarkısı tekrar popüler olmuştu ama henüz Mykonos’a gelmemiş. 4-5 kere çalmasını rica ettik, çalmayınca duymuyo bizi herhal dedik ve cep telefonuna yazıp uzattık okusun diye. Ve DJ imiz ekranı okuduktan sonra cep telefonumu yaladı! Biz dumur bir şekilde birbirimize bakakaldık. Bu arada Özlem’le Özgür karşı cinsten kişilerle tanışma! yarışına başladı. Ben hakemlik yaparken bir anda çalmaz mı Beggin. Hoplayıp zıplamaya başladığım anda nerden çıktığını anlamadığım kıro bir Italyan arkama geçip lambada pozisyonunu aldı. Ve ve Özgür yarıştan geri kalma (ki kaybetti zaten sonunda!) riskine rağmen kahramanca elimden tutup çekerek kurtardı beni. Sanırım öyle acınası bir görüntü vardı ki, Özgür’ün yanındaki adam bile “nice move” demiş :)
Arada, Space diye bir barı önermişlerdi, bir nevi Halikarnas, oraya bakmaya gittik. Ancak saat 1 gibi dolmaya başlıyormuş, sabaha kadar eğlence devam. Bizi sarmadı, sapık DJ in mekanında 3’e 4’e kadar kaldık.
Hani tatile gelmiştik ve bir gece önce de bol alkol geç yatış yapmıştık ya, Yeşim’in vücudu bunu kabul etmek istemedi ve sağolsun 8.30 da bizi “günü kaçırmayalım” diye uyandırdı. Oteldeki kahvaltıda hiçbirşey olmadığı için yoğurt ve ballı kahvaltımızı yaptık ve hemen araba kiralamaya gittik. Günlüğü 30-40 euroya tam da daracık yollara uygun minik bir araba kiraladık. Mykonos’ta şehir merkezi dışında çeşitli koylar / beachler var, bu sebeple mutlaka ya motor ya da araba kiralanmalı.
İlk durağımız Paradise Beach oldu. Tabii sabahın köründe gittiğimiz için etraf pek bi sakin, anlatılan çılgın eğlence nerde diye bakınırken, aynı anda görevliler de bize garip garip bakıyor. Ben de dedim tamam, en azından deniz kenarında uyuruz. Tabii o da mümkün değil, Yeşim the hiperaktif: hadi frappe içelim, hadi denize girelim, hadi matkot (raket ball gibi bir oyun) oynayalım diyerek sürekli aktivite yaptırdı bize. Bu arada matkot u 15 tane gay İtalyan önnüde oynadığımızı, benim vücut beyin koordinasyonum olmadığı için ultra beceriksiz oynadığımı ve hatta yuvarlanarak düşüp, gülmelik bayaa malzeme çıkarttığımı da eklemeliyim.

Biraz da etrafı da anlatmak gerek. Saat öğlen 1 itibariyle plaj dolmaya başladı ve halk kahvaltı yapmaya başladı. Bir vücutlar var etrafta, sanki Yunan heykelleri canlanmış da dolanıyor. Herkesin karnında baklava, sırtında – omuzunda dövme mi olur kardeşim diyerek, özellikle bu kadar yakışıklı erkekleri gene erkek cinsine kaptırdık diye hayıflandık. Gerçi karşı cinse kaptırmasaydık da birşey değişir miydi bilmiyorum :)

Saat 4 itibariyle yüksek sesle techno müzik çalmaya başladı ve herkes barın etrafında toplandı. Barın üstünde sadece bikini altıyla dans eden kızlar; platformda, üstünde string mayosu ile dans eden taş bir amca, ama onun da tercihi farklı, üstelik string inin ön kısmında kalkık bir fil hortumu var! Şaşkın bakışlarla etrafı gözlemleyip, bol bol güldük. En son çıkarken, bir koltukta kız vücuduna dondurma sürmüş, erkek arkadaşının kucağına da oturmuş, çocuk da onu yalıyordu??

Akşamına gene merkezde sahilin sonunda yer alan Rouvera’da çılgın kalamar, karides, feta, midye ve denize ilişkin ne varsa, korkunç ucuz bir fiyata yedik. Tekrar Scandinavian’a gittik ve çok da eğlendik.
Ertesi gün bu sefer Super Paradise Beach’e gittik. Burası daha kaliteli ve biraz daha sakin olduğu için burayı daha çok beğendik. Deniz de temizdi. Çıkışta şehri gündüz gözüyle bir gezelim, etrafa bakalım, alışveriş yapalım dedik. Oradan “mutlaka güneşim batışını izleyin” dedikleri Little Venice adlı alana gittik. Daracık 2 katlı binalar yanyana ve deniz üstünde. Nedense Mykonos’un sembolü olan rüzgar değirmenlerine gitmedik. Geçtik oradan, uzaktan baktık ama gitmedik.

Odalara dönüp biraz uyuyup 10 gibi yemeğe gittik. Gene ara ve arka sokaklardan birinde yer alan ve bence gereksiz yere kapısına gökkuşağı etiketi yapıştırmış olan (gökkuşağı etiketi, gay dostu anlamındaymış ama her yer oyleydi aslında) Koulenas’ta akşam yemeğimizi – gene deniz mahsulü- yedik. Çıkışta, sahilde baştaki Remezzo adlı, bizim Anjelique’in miniği, şık insanlar ve birbirine bakan ama dans etmeyen tiplerin olduğu bir açıkhava klubüne / terasına gittik. Yemek yerken Tola ile Özgür bana bir elbisem yüzünden “öğretmen”, “teyze” vb dedi, şakayı cok da uzattılar, ben de üzüldüm. Hem keyfim kaçtığı için hem de yorgunluktan 2 gibi ayrılıp otele geldim. Sonra aldığım haberlere göre yanında Tola (kocası) olmasına rağmen herifin biri Yesh’e “bu adamla büyük bir hata yapıyosun” demiş! Medeni cesaret mi, canına susamışlık mı bilemedim ama Allah’tan olaysız bitti gece.
Son günümüzde Paraga adlı farklı bir beach e gittik ancak ne deniz ne de ortam güzeldi, biz de tekrar Super Paradise’a gittik ve son günümüzü orada geçirdik. Bu arada denemeden satın aldığım siyah bikiniyi o gün giydim ve bikini altının belimin üstüne geldiğini görünce dumur oldum. Düşünsenize etrafta taş gibi yaratıklar ve ben tam babaanne bikinisiyle! Bir akşam önceki teyze muhabbetinin de tam üstüne geldi üstelik! Hemen çocuklara gidip “hakettim valla” dedim ve çok güldük. Bikiniyi kıvırarak günü idare ettim.

Akşam uçağıyla feci uykusuz bir şekilde eve geldim, misafirlerim vardı ve uyumak gene geç bir saate kaldı. Gene de komik ve eğlenceli bir tatil geçirmiş olmanın etkisiyle “dünya küçük” dedim.

Mudanya, Haziran 2010

2010-07-01T16:05:00.007+03:00

Bursa’ya varmak için gittiğim, bir nevi kullandığım, pit stop noktam Mudanya’yı yazacağım aklıma gelmezdi. Çoğunlukla günübirlik gittiğim, arada sırada kaldığım, ortalama ayda bir mutlaka bulunduğum bu şehre, iş amaçlı son defa gittiğim için, burda yer vererek vefa borcumu ödemek istedim :)
Yaz tarifesine geçildiği için sabah 10 feribotu ile iş için Mudanya’ya doğru yol aldık. Yanımda Zeynep ve Nuray var. Beni tanıyanlar bilir, Bursa’yı pek sevmem; kasvetli ve boğucu bulurum. Bursa’ya gitmenin en sevdiğim yanı Istanbul’a dönüşüdür hatta. 2 yıl önceydi sanırım, Güzelyalı’daki Bursa iskelesinin açılmasıyla Yalova üzerinden Bursa’ya geçme işkencesi son buldu da yolculuk biraz daha keyifli oldu.
Neyse, 75 dk olarak iletilen IDO feribotu bizi şaşırtmayarak her zamanki gibi 90 dk da Mudanya’ya vardı. Daracık dolambaçlı yollardan, köy kahvelerinin meraklı gözlerle bakan kalabalığının önünden aracımızla geçerek, Otantik Gemi Otele vardık.
Eski bir şehir hatları vapurunun otele dönüştürülmüş hali olan bu gemi otel son favorimiz. Girişte mini bir lobi, ara katlarda çok modern döşenmiş ve doğal olarak deniz manzaralı kompakt odalar, üst kısımda ise, baş ve kıç olmak üzere 2 güverte ve arada ise kapalı restaurant. Bir de bir suit oda var ki kendine özel güneşlenme alanı ve banyoda bile deniz manzarası var, artık onu romantik bir tatile saklamak gerek :)

Biz otele vardığımızda odalar hazır değildi, bu sebeple ilk defa bizle gelen Nuray’a etrafı gezdirelim dedik ve arabayla kısa bir tur yaptık. Mudanya meydanındaki midyecileri (en solda yer alan midyeci şiddetle tavsiye olunur), deniz kenarındaki trafiğe kapalı bir yaya yolunu (uzaktan gösterdik burayı- çay bahçeleri, banklar vb. akşamları özellikle çekirdek çıtlatan, dondurma yiyen genci yaşlısı kalabalığı bana Büyükada’daki yazları hatırlatır hep) gösterdik. Arabayla mini çarşının içinden geçtik. Osmanlı İmparatorluğu döneminden kalma, 15. yy ve sonrasına ait minare, kubbe, türbe gibi yapıların oradaki yaşamın içine ilginç bir şekilde entegre olmuş olmasına şaşkınlıkla bakakaldık. Mesela minik modern bir camii var fakat üstündeki minarenin mimarisiyle alakası yok, minare belli ki görmüş geçirmiş.

Fabrika ziyareti, öğlen yemeği vb sonrası gemiye döndük. Akşamki basın yemeği için hazırlıklarımızı yaptık ve misafirlerimizi beklemek üzere güvertede açık havada oturduk. Denizden karaya bakınca o kadar farklı bir manzara var ki; karşımızda balıkçı tekneleri, yazlık evler, sola doğru bakınca kayalıkların üzerinde minik bir deniz feneri (Dedeağaç’taki halt etmiş) ve onun da solunda, temizliğinden pek emin olamasam da insanların denize girdiği ve bizim de canımızın çektiği plajımsı bir yer.
Akşam hava epey serinledi ve içeride oturmamıza rağmen ceketlerimizle kaldık. Sohbet toplantımızı yaptık. Ertesi gün Zeynep’in doğumgünüydü, 5 yıldır sektirmeden bütün doğumgünlerinde benimle iş için şehirdışında, ailesinden uzakta kutlamak zorunda kaldığı için, kapanış kapsamında 35 kişiyle sürpriz doğumgünü pastasını kestik. Garsonlar sağolsun durumu yanlış anlayıp; pastanın doğumgünü değil de şirket kutlaması için olduğunu düşündüklerinden :)
Yatma vakti hafta içi bir güne göre geç geldi. Keza uyku bana haram oldu o gece. Otel süper ancak odanın tam üstünde güverte olduğu için, etrafı temizleyen garsonların ve çektikleri sandalyelerin gürültüsü uyutmadı.

Ertesi sabah 6.30da pek mutlu bir amcanın koridorda ıslık çalarak yürümesiyle uyandım. Biraz oyalanıp, hazırlanıp güverteye çıktım ve kızlarla kahvaltı yaptık.

Gündüz gözüyle bir kez daha denizden sahile baktım. Dönüş saati gelince feribota bindik ve Istanbul’a fıt diye döndük; dünya küçük dedik.

Barselona, Şubat 2007

2010-06-27T01:54:00.001+03:00

Soğuk bir Şubat ayının ilk gününde; burkuk bileğim, annem ve büyük kardeşim Banu Abla ile Barselona’ya gitme kararı aldık. Bayram değildi, seyran değildi, sadece bir perşembeydi ve neden bu tarihi seçtiğimizi hatırlamıyorum.

Pratik bavul yapıcam diyerek yanıma aldığım tek pantalon, daha gidiş uçağında patlayınca (evet o zaman da topaçlaşmıştım :) iner inmez bir mağaza bulma derdi sardı beni. Üstelik de seyahatlerde yerel mağazalar dışında alışverişi hiç sevmem.

Yıldızcığımla La Rambla'da

Hava buz gibi ama şansımıza güneşliydi; böylelikle tadını çıkartabildik şehrin, bileğimin sancısını bile unuttum. İlk istikamet, bizim İstiklal Caddesi’nin muadili olan ve oranın en merkezi noktalarından biri olan La Rambla caddesindeki otelimiz: Hotel Lloret. Bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine internetten ayarladık: çok merkezi, fiyatlar uygun, odalar temiz ancak çok sıkışık. Annemin yatağı, odada kapı olmasa koridorda duracaktı nerdeyse.

Hayat kurtarıcı Mare Magnum

Tekne gezisinde donarken

Vakit kaybetmemek için şehri keşfe çıktık. Denize doğru yürüdük. Kocaman bir meyve ve şekerleme pazarı olan La Bouqueria’ya girdik, oradan düz gidince Kristof Kolomb heykeline – Mirador de Colom vardık. Solda denizcilik müzesi / liman işletmeleri gibi tarihi bir mekanın, karşıda ise marinanın, restaurantların ve bir avm nin olduğu Mare Magnum adlı alana geldik. Nerden aklımıza geldiyse bitmek bilmeyen üstü açık bir tekne turuna çıktık ve üşüdük. Dönüşte Mare Magnum’da, Zara’nın alt markası olan (defolu ya da ucuz ürünler) Lefties’den birkaç parça kıyafet aldım da annemin “sen bavul yapmamışsın ki, üstündekilerle atlayıp gelmişsin” diye dalga geçmesinden kurtuldum.

Ana, Banu Abla ve moi @ Comtel

İspanya’ya gelipte Tapas (minik İspanyol mezeleri) yememek olmaz diyerek, gene önceden tavsiye edilen ve La Rambla’nın kuzeyinde kalan Comtal adlı restauranta gittik. Tam iş çıkışıydı ve Barça halkı tıklım tıklım doldurmuştu mekanı. Bu arada domatese alerjisi olan biri olarak bol domatesli gelen tapaslardan fazla tadamadım ama sonrasında gittiğimiz Don Pancho aldı mekanda bol bol sangria içtim.

İkinci günümüzde otelin solundaki Playa Catalunya adlı meydandan Barcelona Bus Turistic otobüslerine 2 günlük bilet aldık. Bu otobüslerde şehri belirli rotalara bölmüşler; böylelikle istediğimiz yerde inip –binip istediğimiz kadar gezebildik.

Şehri anlatmadan aç parantez: Barça’ya bir beklentim olmadan hatta pek araştırma bile yapmadan gitmiştim. Ancak mimari, tasarım ve yaratıcılıkla beslenen biri olarak şehrin sürprizli yapıları, mimarisi beni çok etkiledi ve ruhum bolca beslendi. Gaudi’ye hayran kaldım, şehrin cesur belediye başkanının (her kimse); bir deliye=Gaudi şehri bir tual/atölye olarak kullandırtmasını takdir ettim.

La Pedrera

Otobüsün üstü açık üst katına atladık ve karşımıza bir anda -ki yürüme mesafesinde aslında- Casa Battlo by Gaudi çıktı. Sanki peri masalı, Alice Harikalar Diyarında’ nın şehre kurulmuşu gibi, müthiş kıvırımlar, hayal gücünü aşan bir bina. Daha yeni sindirebilmiştim ki, bu sefer La Pedrera geldi önümüze. Gene Gaudi’nin eseri, Kapadokya’daki peribacalarını nın Nişantaşı’nda olması gibi, aynen öyle beklenmedik ama bir o kadar da estetik ve zarif.

Çıkışta Picasso müzesine gittik. Resimden pek anlamam ancak gene de ilginçti. Özellikle ressamın daha önce hiçbir yerde görmediğim karakalem pornografik çalışmaları bizi şaşırttı. Öğlen yemeği için bir gün önceden bildiğimiz, deniz kenarındaki MareMagnum’a gittik, oradaki adını unuttuğum bir yerde deniz mahsüllü ama “sin tomat -domatessiz” Paella ‘mı yedim. Süperdi! Sonrasında annemle Banu Abla, aynı bölgedeki, Avrupa’nın en büyük akvaryumuna gittiler, ben daha birkaç ay önce Japonya’da balığa doyduğum için civarda window shopping yaptım. Sonrasında otobüsle biraz daha ilerleyip, liman ve plajların olduğu bölgeden geçtik ancak cidden yorgunduk ve güneş gittiği için hava da serinlemişti, biz de otele döndük.

Ateşli Flamenko gösterisi

Akşam biraz dinlenip, sigara yasağı o zamandan orada başlamış olduğu için, 82 restauranta girip çıktık. En sonunda gene La Rambla’da ismiyle müsemma Attic adlı, aşırı lezziz etleri olan teraslı bir yerde yemek yedik. Çıkışta yürüyerek, sabahtan yer ayırttığımız flamenko gösterisine gitmek için El Patio Andaluz’a gittik. Biliyorum çok turistik, hatta belki cheesy de denilebilir ama Barça’ya gidip de flamenko gösterisi izlemeden dönülmemeli. İnsanın sahneye atlayıp dans edesi, adamın üstüne atlayası, kadını kıskanası geliyor. Gecenin devamında gençler (annem ve Banu Abla) bir bara gittiler ve ben tavuk ise zonklayan ayağımla odaya dönüp uyudum.

Sagrada Familia

Annem ve üzümler

3. günümüzde turumuza Sagrada Familia ile başladık. Gene Gaudi’nin bir eseri. Dünyadaki en yüksek klise olması hedeflenmiş ancak bir türlü tamamlanamamış. Klise deyince akla Gotik mimarisine sahip, klasik hatlarda düz bir klise gelmemeli. Öyle bir klise düşünün ki kulelerinin tepesinde kocaman rengarenk üzümler var. O üzümleri görebilmek de öyle kolay değil, dışarıda uzunca kuyruk bekleyerek (ki hatırlatırım aylardan Şubat) 2 euro karşılığında bir asansöre bindik. Üzümlerimizi görüp, resimlerimizi çekip ordan tek kişinin sığabildiği spiral merdivenle başımız döne döne aşağı indik. Gene de değdi.

Parc Güell

Oradan gene otobüsümüze atladık ve bu sefer de Gaudi’nin evinin olduğu Park Güell bölgesine gittik. Hem parkı gezdik hem de üstadın evini. Mobilyaların bir kısmını bile kendi tasarlamış, tekrar ediyorum: “hastasıyım” :)

Kraliyet sarayı önü

Sonra Barcelona futbol klübünün stadı olan Camp Nou önünden geçerek (ben inerdim de yanımdaki bayanlar pek istemedi) Palau Reial (kraliyet sarayı) ‘ın olduğu semte geldik. Önce tarihi bir arenanın olduğu bir meydanda iniyorsunuz (maalesef şubat ayında boğa güreşi yoktu, ne kadar hunharca olsa da İspanya’ya özgü “must see”), arenayı arkanızda bırakınca şehrin fuar alanındasınız ve heybetli kraliyet sarayını görüyorsunuz. Erişebilmek için milyon merdiven çıkmanız gerek. Biz ordayken yoktu ancak yazları orada görülmeye değer ve çok keyifli bir müzik- ışık – su gösterisi oluyor (ki aynı yılın yazında onu da deneyimleme şansım oldu, ilerleyen günlerde yazacağım). Pestili çıkmış bir şekilde otelimize döndük. Playa Catalunya’daki mağazaları, paralel sokakları, oranın Boyner’i olan El Corte Ingles’i tavaf ettik, bu arada La Rambla’nın paralelinde çok güzel ayakkabıcılar var. Akşamına gene MareMagnum bölgesindeki balık restaurantlarından birine gittik ve kendimize bol jumbo karidesli, midyeli, balıklı bir deniz mahsulü ziyafeti çektik.

Pazar günü son günümüzdü ve her yer kapalıydı. Havaalanına gitmeden önce benim ısrarımla bir süper market bulduk ve yerel bazı yiyecekler aldık. Mutlu mesut bir şekilde evimize döndük ve pequeño mondo* dedik.

*İspanyolca “dünya küçük”

Selanik ve Alexandroupolis (Dedeağaç), Haziran 2010

2010-06-17T20:33:00.005+03:00

Yazın gelmesini değerlendirerek, uzun zamandır birçok kişiden duyduğum Alexandroupolis (Dedeağaç – kısaca Alex) e gitmeye karar verdik. Planımız, fotoğraf kursunu yeni bitiren Yeliz’in fotoları çekmesi, benim de sonrasında yazmam. Biri çeker biri yazar :)

Esenler - Metro Tur

Hazır oralara gitmişken Selanik’e de bir uğrayalım diyerek, Metro turdan bilet ayarladım. Hayatımda ilk defa – ve artık son defa- otobüsle yurtdışına çıktım. Aslında ilk başta herşey çok iyiydi. Öncelikle kişi başı gidiş-dönüş 140 tl gibi Bodrum’a bile gidemeyeceğiniz bir rakama bilet aldık. Giderkenki otobüs çok ferah, serin, geniş koltukluydu; zamanlamalar süperdi ve hatta her koltuk için özel tv bile vardı. Asabi + gay muavin bile sinirlerimizi bozamadı taa ki Yunan sınırına gelene kadar. Öncelikle 1 saat dışarıda bavullarımızın uykulu köpek tarafından koklanmasını bekledik. Gecenin 3’ü olması ve bir saattir ayakta olmamız sebebiyle, bir pencere kenarına tünemiştik ki, kalantor amcanın biri, o pencerede oturan herkesi içeri aldı! Türklere kıllık yapıyolar diye düşündük ancak etrafımıza baktığımızda aslında bir fıkarayı yaşadığımızı farkettik: Koreli bir çift, 3 İngiliz delikanlısı, 1 rastalı Japon, bir Ukraynalı kadın ve biz. Ne olduğunu anlamadan, bir odaya alındım, üzerimde sadece külotumla kaldım ve tek kelime İngilizce bilmeyen kadın polis vücudumda uyuşturucu aramaya başladı!! Yaşadığımız travmanın izi herhalde yüzümüzden belli oluyordu ki, kalantor amca acıyıp “bu şekilde o kadar çok uyuşturucu yakaladık ki” dedi.

Electra Palace

Yolun geri kalanını (toplam 11 saat sürüyor) uykusuz geçirerek Selanik’e vardık. Hava 40 derece civarı, şehrin en merkezi yeri olan Aristoteles Meydanı’ndaki otelimiz Electra Palace’ a doğru yürüdük. Aristo meydanı trafiğe kapalı bir alan, sağlı sollu şık kafeler ve karşısında deniz. Yer şahane, otel şahane.

Balıkçılar

Odamız hazır olmadığı için meydandaki N’map adlı bir cafe de kahvaltı yaptık ve ben ilk frappemi içtim. O yol yorgunluğuna rağmen paralel sokağa daldık; yerel bir Pazar var, aynen Çiçek Pasajı – Balıkçılar çarşısı.

Ayakkabicilardan basimiz dondu :)

Bitiminden sağa doğru çıkınca Venizelos Sokağına; her kadının rüyası olan bir sokağa geldik: her yer ayakkabıcı, ucuzu düzgünü, paçozu renklisi. Belki 50 mağaza vitrinine bakıp, birkaçına girdik. İrademizi koruduk; kendimizi ayakkabıların büyülü dünyasına kaptırmayarak bir ayakkabı bile almamayı başardık :)

Atatürk'ün Evi

Klimalara ve otel boşluğuna bakan odamıza en sonunda girip, duş aldıktan sonra hızlıca çıktık. Gerçi aşırı sıcaktan dolayı yıkanmış olmamızın bir anlamı kalmadı. Etrafa baka baka Atatürk’ün evine vardık. Hani bütün ilkokul kitaplarında aynı resim yer aldığı için kafamızda Atatürk’ün evine ilişkin bir fotoğraf vardır ya; hangi açıdan çekilmiş o anlayamadım ben. Yine de evin içi çok bakımlı, en üst katta Atatürk’ün gerçekten giymiş olduğu kıyafetleri sergiliyorlar, özellikle orada tüylerim diken diken oldu.

Çıktığımızda çok acıkmıştık, bir cafeye girip yemek yemeye niyetlendik, ama ne mümkün. Öncelikle aklınızda olsun, cafelerde sadece kahve – içecek ve tost vb oluyor. Tabii bir de aynı saatte Yunanistan – Kore maçı da olunca sipariş verecek kimse de yoktu ortalıkta. En sonunda istemesek de, oranın yerel Bambi büfesi olan Goodys’te yemek yedik, şaşılası derecede lezzetli ve yağsızdı :) Dönerken yol üstünde H&M i gördük ve gözümüz döndü (aslında benim yorgunluktan ve sıcaktan gözüm birşey görmemeye başlamıştı). Sahile inince yol boyunca birçok kafenin önünden geçtik, henüz akşam üstü olmasına rağmennasıl kalabalık; tam piyasa ortamı, sanki Bebek ya da gündüz diskosu...

Beyaz Kale

Odaya tekrar döndüğümüzde pestilimiz çıkmıştı, bebek gibi uyudum. Akşam 9 da otelden çıktığımızda hava halen aydınlık ve 34 dereceydi. İzmir’deki Kordon Boyu ile bir tutulan deniz kenarındaki uzun sahil yolundan yürüdük, görülmesi gerekenler listesindeki Beyaz Kale’yi de gördük ve boyumuz uzadı. İtiraf etmeliyim ki, benim için kalelerin hepsi aynı, birbirinden farkını ya ben anlamıyorum ya da dışarıdan cidden farkları yok.

Ordan ayaklarımızı vuran şıpıdıklara rağmen gerisin geriye yürüdük, hatta daha da ileri gittik ve Ladadika adlı açıkhava tavernaların (bizdeki meyhaneler) olduğu bir alana vardı. Yunanistan’da h sonu yemek yeme saati gelmişti (22:00). Biz de gözümüze en güzel görünenine; ki beyaz sandalyeler ve minik kare masalar ile en Yunan tarzı görünendi, oturduk. Foul tout mezes aldı bu mekan, şans eseri benim gidilmesi gereken restaurantlar listemde çıktı. Tipik Yunan yemekleri, mezeleri ve parmak yalatan kalamar yedik.

Yeliz et moi @ Foul tout mezes

Devamında Kordon Boyu’ndaki şık kafelerden önceden bellediğimiz Tribeca’ya geçtik. Saat 12 ye geliyordu ki gündüz tıklım tıklım olan bu mekanlar, nerdeyse bomboştu. Yunan gençlerinin izinleri erken bitiyor diye dalga geçtik. İyi ki Selanik’e de gelmişiz diyerek o akşam 1 gibi yattik. Alex’e yarım saatte bir otobüs var diyen otobüs firmasındaki amcanın gazabına uğrayarak, sabah 7de kalktık, müthiş manzara eşliğinde boğazımıza dizerek kahvaltımızı yaptık ve Ktel Macedonia adlı otogara gittik. Ve sonrasında 2 saat otobüs bekledik?? 6 saat sonra Alex’e vardık, ben gene uyuyamadım yolda. Bu sefer Alexandra Beach Spa adlı bir otelde yer ayırtmıştık, açıkçası otelden yana şanslı bir tatil oldu.

Benim gizli cennetim :)

Nerdeyse kendimize ait havuzumuzda –ki ben oraya “mon secret jardin” adını koydum- lounge muzik dinleyerek dinlendik.

Akşamüstü uykumuzdan sonra o kadar methedilen kasabaya inelim bi dedik. Sanırım biz gidilmesi gereken yerleri tam öğrenemedik. Çünkü sokakta ya emekli amca ve teyzeler ya da 12-15 arası gençler vardı. Bir nevi Mudanya sahili, bir tek çekirdekçi eksik ortalıkta.

Fener @ Alex

Devamında oranın sembolü olan Fener’e gittik, dönüşte yol üstünde Mylos diye yine en fazla Yunan dekorasyonuna sahip ve denize en yakın yerlerden biri olan (nedense diğer mekanların hepsi yolun karşı kaldırımında) restauranta oturduk. House wine ımızı getirdikleri maşrapaya ben aşık oldum ve çocuktan isteyince “I have this very much” dedi saolsun ve getirdi bir tane –sonra da bunlar donumu bile isterler diyerek ortada görünmedi gerçi.

Notos adlı bar

Notos'ta dekor bisiklet by Yeliz Işık

Kayış gibi bir ızgara kalamar ve über lezziz tzatziki (cacık) sonrası, yolun başında yer alan ve denize yakın bir diğer cafe-bar Notos’a geçtik. Açık havada içkilerimizi yudumlarken keyifli bir sohbete daldık. Pazartesi günü sabah denize gitmeye yeltendik, resepsyondaki kız beach te henüz şemsiye yok vb dedi, biz de gerçekten beach var sandık. Bi gittik ki çakıllar üzerinde kayalıklara oyuk bir alanda köpüklü pis bir deniz. Deniz temiz olsaydı ortama pek bakmayacaktık ancak köpükler ve yosunlar “bu mu o kadar övdükleri deniz” dedirterek bizi hayalkırıklığına uğrattı. Biz de teselliyi bize özel havuza geri dönmekte bulduk. Akşam gene şehre indik, Dionisos adlı bir restaurantta lafını etmeye bile değmeyecek yemekler yedik. Sohbet için farklı bir yere gitmeye niyet ettiysek bile, beğenemediğimiz için tekrar bir gece önce gittiğimiz Notos’a gittik.

2 saatin sonunda zamanın geçmemesi ve sineklerin istilasına uğrayıp, uyuz gibi kaşınmaya başlayınca (halen kaşınıyorum) kalktık ve bavullarımızın halen durduğu otelimizde dönüş saatini bekledik. Otobüsümüzün nerden kalktığını öğrenmek için Alex’teki otobüs firması, Metro Tur Türkiye, taksi durağı ve hatta Alex polisini arayarak uzun çabalar sonucunda en sonunda nerden ve kaçta kalkacağını öğrendik.

Kokulu, havasız otobüsümüzle bu sefer biraz işkenceli şekilde Istanbul’a döndük. 5 günde nerdeyse toplam 20 saat uyuyabildiğim ve çok yorgunluk olduğu için bir daha otobüsle ydışına çıkmamaya karar verdim. Yine de bol bol seyahat edebildiğime şükrederek mikró kósmo* dedim.

*Yunanca “dünya küçük”

Seyahat İpuçları - 1, Haziran 2010

2010-06-15T18:20:00.000+03:00

Pratik bir şekilde bavul hazırlamak:
Bavul hazırlama konusunda yılların tecrübesine sahip ve kompakt seyahat eden biri olarak, hızlı ve pratik bavul hazırlama sırlarımı kısaca aktarmak istiyorum :)
İşe öncelikle seyahat checklist i hazırlayarak başlayın. Benim zamanla oluşturduğum bir liste var ve yaz ve kış aylarına göre bazı maddeler değişiyor. Ancak ne olursa olsun zaman kazanmanızı sağlıyor. Sizin de hazırlayabilmeniz için, örnek olması amacıyla benimkini paylaşıyorum:
1- Pijama
2- İç Çamaşırı
3- Makyaj
4- Aksesuar
5- Parfüm
6- Kırmızı çanta (bkz, aşağıda)
7- Şarj aletleri (I-pod, for mak, cep tel)
8- Pasaport (gidilecek yere göre)
9- Toka, tarak
10- Ayakkabı
11- Kitap
12- Para
13- Küçük çanta
14- Güneş gözlüğü
15- Çorap
Bunlara kışın eldiven, atkı vb gibi malzemeler, yazın ise güneş gözlüğü, mayo, havlu, güneş yağı vb ekleniyor. Yukarıda “kırmızı çanta” olarak belirttiğim bir kozmetik çantası hazırlamanızı şiddetle öneririm. Bu çantada ise, diş fırçası, diş macunu, bone, deodorant, nemlendirici, oje, pamuk, törpü, şampuan, saç kremi, vücut şampuanı ve losyonu gibi mini boy kozmetik malzemeler var. Bunları her defasında bir araya getirmiyorum, çantada default duruyor, sadece eksikleri varsa tamamlıyorum ya da senede bir hepsini baştan aşağı yeniliyorum, böylelikle unutma derdi ya da bayat olduğu için alerji derdi de kalmıyor.
Bu arada yukarıdaki listede çorabın yaz kış olması ilginç gelebilir ama aldığınız şarapları, içkileri güvenle sarmak için başarılı bir yöntem, özellikle havlu çorap :) Üstelik çok basit: Şişe poşete sarılır, çorabın içine yerleştirilir. Her çorapta tek şişe olmalı.
Sonrasında gidilecek yere, kalınacak gün sayısına göre kıyafetlerinizi belirleyin. Mümkün oldukça az sayıda kıyafet ve ortak kullanılabilecek ayakkabı (az sayıda ayakkabı götürmek konusunda halen pek başarılı olmadığımı itiraf etmeliyim) seçilmesi en ideali.
Bavulu yaparken ise, en alta kot ya da havlu gibi sert eşyaları yerleştirin. Bavulun (yatay dikdörtgen şeklinde durduğunda) 1/3’ünü ayakkabılar için ayırıp, geri kalanını diğer eşyalara ayırın. T-shirt, tayt, atlet gibi kıyafetleri rulo yaparak hem yerden kazanın hem de buruşmalarını önleyin. Buruşabilecek gömlek, bluz gibi eşyaları ise en üste yerleştirin (Otele vardığınızda ütü imkanınız yok ise, banyoda sıcak duşu açın ve askıya astığınız buruşuk kıyafeti buhara yakın bir yere asın –ıslanmayacak şekilde)
Son tavsiyem ise, eğer siz de yöresel tatlara ya da alışverişe meraklı iseniz, giderken bavulunuzda boşluk olmasını sağlayın ya da ona göre bir büyük boy bavul kullanın. Boşu boşuna kapanmayan bavul yüzünden elinizde ağırlık yapan poşetler ile dönüşünüz daha da yorucu olmasın.

Hindistan, Ocak 2007

2010-06-06T18:27:00.005+03:00

Bu sefer bir son dakika gelişmesi ile iş için Hindistan yolu gözüktü. 2 ay öncesinden sıtma vb gibi aşılara başlamak gerekiyormuş, vakit az oldugundan etkisi olmayacağı için zorunlu aşıları bile olamadan, hafif tırsarak yola çıktım. Dubai'de 7 saatlik aktarma ve oradaki duty freenin her santimetrekaresini ezberledikten sonra Emirates’in in-flight entertainment sistemine hayran kalarak bir Cuma gününde Mumbai (Bombay) e vardım. Havalimanı bizim Atatürk havaalanının 15 yıl önceki hali: kaotik bir ortam, fena kalabalık, biraz da kokulu. Ocak ayı olmasına rağmen dışarı çıkınca beni ilk yoğun bir nem ve sıcak karşıladı.
Kaos kelimesi sadece uçak sonrası için değil, tüm Mumbai ile eş anlamlı. Her taraf kalabalık, insanın aklı başından gidiyor. Koca koca yollar, 3 tekerlekli araçlar, nerden çıkacağı belli olmayan arabalar ve insanlar. Resmen bir lunapark. Neyse ki Hindistan’daki ofis kalacağım süre boyunca bana şöförlü ve klimalı bir Tata marka araç tahsis etti ve trafiği sorun etmeme gerek kalmadı.

Mumbai, ilk izlenim

İlk işim o sırada Mumbai’de olan Hintli bir iş arkadaşımla The Grand Intercontinental otelinde öğle yemeği için buluşmak oldu. Zorla tattırılan bol baharatlı yemekler sonrasında asıl destinasyonum olan Nashik’e dogru yola çıktık.
Trafikte bu kadar korktuğum bir yeri hatırlamıyorum diyebilirim. İngiliz etkisi ile trafik burda da ters (direksyon sağda). Daracık yollarda araçlar birbirlerini solluyor (ya da “sağ”lıyor!), ama o kesmiyormuş gibi, üçüncü bir sıra daha oluyor ve o da sollayanı solluyor. Bu arada karşıdan da, nerden geçtiğini anlamadığınız üç sıra araba daha geliyor. Mucizevi bir şekilde herkes geçebiliyor ama o sırada olan sizin daralan ruhunuza oluyor. Asıl, kamyonların arkasında stop lambasının yerinde, lamba yerine yazı ile uyarı oldugunu ilk gördüğümde dumur oldum!

Son teknoloji stop lambası!

Bir şekilde ve kısa sürede o karmaşıklığa alışmışken, şöförüm; normalde 4 saat süren yolumuzun bir bombalama olayından dolayı daha uzun süreceğini iletti. Üstelik sürücü bu bilgiyi hani “köprüde trafik var” der gibi, normal birşeymişcesine söyledi. Ve ben de olayları artık akışına bırakmam gerektiğine karar verdim.
Varmaya çalıştığım Nashik adlı şehir, ülkenin en fakir bölgelerinden biri. Benim gitme amacım ise, orada düzenlenecek yardım amaçlı koşuyu Türkiye’de uygulamak için benchmark yapmak. Yol boyunca pis pis derelerde çamaşır yıkayan kadınlara, pislik ve sefalet içindeki halka, üzerinde sinekler uçuşmasına aldırmadan yerde yatan insanlara, geleneksel kıyafetlerinden memelerinin fışkırmasına aldırmadan yürüyen kadınlara ve hatta yol verdiğimiz inek sürülerine hayretle baktım. Ve halime şükrettim.

Yorgun savaşçı!

Otele vardığımızda hem yol yorgunlugu hem de uykusuzluktan dolayı sersemlemiş haldeydim. Buna rağmen koşuyu düzenleyen ekibin başındaki adamla operasyonel konuları konuşmak üzere uzun bir toplantı yaptım. Hatta bu da yetmiyormuş gibi sonrasında da koşu öncesi sponsorlar ile birlikte gerçekleştirilen Taj otelindeki yemeğe katıldım.
Otele dönüp, ağır köri ve baharat kokusunu burnumdan silmeye çalışarak odama çıktım. Tam uyuyacakken bahçede gürültülü bir düğün başladı! Hani “chori chrori” şarkıları vardır ya, bir sağa bir sola salınarak giderler, tam o tarz Hint müziği eşliğinde bir eğlence. Pencereden biraz izledikten sonra dayanamadım ve resmen sızdım.

Me @ Nashik Run

Ertesi gün bahsettiğim koşu vardı. Turuncu renkli tshirtimi üstüme gecirip, sirketten tanıdığım kişilerle birlikte en sportif halimle 10 km yürüdüm. Bu yorgun halimle benim burada ne işim var diye bir an için düşünmüş olsam bile, 10 bin kişi ile (evet 10.000) birlikte böylesi bir projeye şans eseri de olsa destek veriyor olmak beni mutlu etti.

Yolda o gün bayramları olduğu için dua etmeye giden –yanlış hatırlamıyorsam- Pilgrim leri gördük, onlar da biz de birbirimize aldırış etmeden, normal günlük rutinimiz buymuş gibi yollarımıza devam ettik.

Törene giden Pilgrim ler

Koşu sonrasında şirketin misafirhanesine gittik. Tek katlı bungolow tipi ve bir avluya açılan odalar ve ortasında güzel bir yüzme havuzu ve etrafta dolanan hizmetliler.. Bir tek ellerinde yellemek için kocaman yaprakları yok, ama ambians oyle nerdeyse. Gene bol baharatlı ama inekler kutsal sayıldığı için asla dana eti içermeyen açık büfeden yemeklerimizi yiyip, sohbet ettikten sonra ben ayrıldım ve arabayla mini bir şehir turu yaptım. Sürücü amca beni kocaman bir markete götürdü, hani bizim spotçular olur ya, onun kadar dağınık ama içinde herşey satılan bir yer. Japonya’da da aynı şeyi düşünmüştüm, burda da teyid ettim, kozmetik Asya ve Uzakdoğu’da çok ucuuuzzz.. Özellikle Hintli bayanların ciltleri koyu olduğu için parlaklık veren ama koyultmayan pudraları görmek, ultra beyaz tenli biri olarak beni çok sevindirdi. Ayrıca masa örtüleri, perde vb gibi gereksiz ama ucuz olan o kadar çok şey aldım ki anlatamam. Akşam otele döndüm, biraz danslı müzükli Hint filmleri izledikten sonra yattım.
Pazar günü ki son günümdü (öneri: Hindistan’a 3 gün için gitmeyin, yorucu oluyor :), sabah erken saatte Naskih’ten ayrıldım. Dönüş uçağım Pazartesi gece yarısı olduğu için Mumbai’de bir otel ayarladım.

Gateway of India

İzmir'e benzeyen sahil

Mumbai'den görünüm

Otele geçmeden şehri gezme fırsatım oldu. İngiltere Kraliçesi’nin yıllar önceki ziyareti anısına açılan Gateway of India’ ya (hani 2 yıl önce bombalanan otelin önündeki gate) gittim, araçla panaromik şehir turu yaptım ve şehrin düzgün kısımlarını İzmir’e özellikle Kordon’a çok benzettim. Hatta Hilton oteli bile nerdeyse aynı manzaraya – lokasyona sahip.

Gateway of India - Sanatsal Resmim :)

Gelmeden önce bizde çalışan Hintli bir bayandan 1-2 mağaza adı öğrenmiştim. Cottage Industry adlı mağazada Hint kumaşları, ipek şallar vb gibi geleneksel ürünleri şaşıraraktan çok uygun fiyata aldım. O dükkanın bulundugu bölge, sokaktaki işportacılarla dolu ve 3-5 dolara aldığım terlikleri, şalları, taklit saatleri, Hint işi takıları tarif edemem bile.

Aslında Hindistan’a boş bir extra bavulla gitmek gerek. Aynı sokakta nerde yemek yiyeceğimize karar veremediğimizden (şöför de vardı) Mc Donald’s a gittik! Orda bile dana eti satmıyorlar (aslında şaşılacak birşey yok, Tr de de domuz satmadıkları gibi normal). Fakat köşede “Mondegar” diye bir cafe bar vardı, içimde uhde kaldı, dünyanın her yerinden insanların buluşma yeri gibiydi adeta (ismi de dunya gar ı anlamina geliyor). Bir daha gelirsem mutlaka buraya da gelicem diyerek not aldım ve otele hareket ettik. Yolda gelmeden başka bir semt pazarı gibi bir yere daha gittik ve orada da durduk. Öğlenki alışveriş çılgınlığı orda da yaşandı. Oradan Hotel Orchid adlı, ihtişamlı lobiye sahip otelime gittim. Geceyarısı kalkıp smelly havalimanına vardım ve Dubai üstünden aktarmalı olarak, yorgun ama mutlu bir şekilde eve döndüm.