Dünya Küçük by Belin Alev

Izmir'den Sun Express'in tam zamanında kalkan ve erken inen uçağı ile Antalya'ya varış (normalde reklam almam ama beklentimin üstünde idi), eski iş yerimden artık Antalya'da çalışmaya başlayan bir arkadaşıma gidiş, kahvaltı sohbet derken, Istanbul'dan arabayla gelen şoför Nebahat Abla'nın beni alması.  Yol boyunca iklim sürekli değişti, güneş-bulut-yağmur derken kendimizi şaşırdık. 1,5 saat sonra Çıralı'da Lukkie's Lodge'a varış. Sanki  minik bir cennet. Minik prefabrik evler ve minik verandalar. Odaya ayakkabımızı çıkartarak girmemizi rica eden mekan sahibini şaşırsak da kırmıyoruz, hızlıca üstümüzü değiştirip, plaja iniyoruz. Çıralı sahile giderken bir köprü var, nedense oraya park ediyoruz ve minik bir patikadan yürüdükten sonra  uçsuz bucaksız, bol çakıl taşlı ve şezlong-şemsiye hatta insan dahil hiçbirşey olmayan bir plaja varıyoruz. Şaşkınlığımı ifade etmenin bir yolu yok. Sessiz, ıssız bir yer bekliyorum ama bunu değil. Nitekim bu Olympos tara...

Eski iş arkadaşım Hakan’ın düğünü için eski işten nerdeyse 20 kişi Antalya’dayız. Pegasus’un   rötarı ile Antalya’ya varış, gözlüğümü havaalanında unuttuğumu farkedişim, otele girince   nüfus cüzdanımı bulamamaca, odaya gidip dinlenmece. Kuaför ve giyinme sonrası otelin bahçesinde düğüne iniş. Üzerimde tuvalet var ve havanın ne kadar sıcak olduğunu anlatamam.   Düğün 23:00 gibi bitince, üzerimi değiştirip, tek geceliğine geldim bari Antalya’nın tadını çıkartıyım düşüncesi ile Kaleiçi’ne indik. Bu arada son iki yıldır hep iş için geliyorum Antalya’ya ve   bir türlü denize girip ya da bir balık yiyip tadını çıkartamıyorum. Nitekim bu sefer de ertesi gün Istanbul’da başka bir düğün olduğu için erken dönmem gerekiyordu.   Denize giremedim bari eğlenceye devam dedik. Kaleiçi’ne yıllardır gitmemişim ve tamamen unutmuşum oraları. Ally adlı gece klübüne gidelim dedik, taksiciye söylediğimizde tanıdıklarım var orda bişiler deyip hemen birilerini aradı ama öyle ...